Καθώς περνάει από πάνω μας ο Μάης με τις δροσερές βραδιές του και τις ευωδίες του, μας διέφυγε η μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας της ανθρωπότητας. Η 9η Μαΐου! Η μέρα κατά την οποία συνετρίβη ο φασισμός! Ο Κόκκινος Στρατός είχε οδηγήσει τους Ναζί μέχρι το Βερολίνο, απελευθερώνοντας τη μια μετά την άλλη τις υπό γερμανική κατοχή χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο, κυμάτισε στη Ράιχσταγκ. Θα ήθελα να ζούσα εκείνη την ημέρα. Την ώρα που άνοιγε η πόρτα του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς και αποκτούσαν την ελευθερία τους οι διασωθέντες από εκείνα τα απίστευτα βασανιστήρια που είχαν μείνει πετσί και κόκκαλο, θα ήθελα να τους αγκαλιάσω. Διαλύθηκε και γονάτισε ο γερμανικός στρατός που επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση στις 22 Ιουνίου 1941 με τρία εκατομμύρια στρατιώτες και τα πιο σύγχρονα όπλα. Ο Χίτλερ αυτοκτόνησε με την ερωμένη του Εύα Μπράουν σε εκείνο το καταφύγιο στο οποίο κλείστηκε σαν ποντίκι. Σε τι όφειλαν οι Σοβιετικοί αυτή τη μεγάλη νίκη; Στο πνεύμα αδελφοσύνης των πέραν των εκατό εθνών σε εκείνα τα εδάφη! Ρώσοι, Ουκρανοί, Αζέροι, Γεωργιανοί, Καζάκοι, Ουζμπέκοι, Κιργίσιοι, Τατζίκοι, Αρμένιοι, Τουρκμένοι, Λευκορώσοι, Γιακούτοι, Μπουριάτοι και άλλοι, ήταν όλοι στο ίδιο μέτωπο. Δεν υπήρχε καμία διαφορά ανάμεσά τους. Ο εχθρός ήταν κοινός.
Στην Κύπρο δεν γιορτάσαμε την 9η Μαΐου. Και προηγουμένως δεν την γιορτάσαμε καθόλου. Περνάει κάθε χρόνο σαν να είναι μια συνηθισμένη μέρα. Γιορτάζουμε κάθε είδους γιορτές, με ή χωρίς νόημα, αλλά αυτή δεν την γιορτάζουμε! Όμως, αυτή πρέπει ουσιαστικά να εορτάζεται. Είναι υπέρτερη ακόμα και από την 1η Μαΐου. Αυτή η νίκη πάνω στον φασισμό είναι νίκη ολόκληρης της ανθρωπότητας και όχι μόνο των Σοβιετικών! Ο δυτικός κόσμος λέει ότι η Αμερική κέρδισε αυτή τη νίκη και όχι οι Σοβιετικοί. Όχι, την κέρδισε η Σοβιετική Ένωση που έχασε 17 εκατομμύρια ανθρώπους σε αυτό τον πόλεμο και όχι η Αμερική. Και στη Γιάλτα, ο νικητής του πολέμου Στάλιν, επέβαλε όλους τους όρους του στους Τσόρτσιλ και Ρούσβελτ. Ο Στάλιν πρόσθεσε περισσότερη δύναμη στη θεϊκή του δύναμη με αυτές τις νίκες.
Λέγονται πάρα πολλά σε σχέση με τον Στάλιν. Ούτε ο Καίσαρας, ούτε ο Τζενγκίζ Χαν, ούτε ο Μεγάλος Αλέξανδρος, ούτε κανένας σουλτάνος και βασιλιάς κατάφερε να φτάσει στο αποκορύφωμα της εξουσίας στο οποίο έφτασε εκείνος. Πάνω στα σοβιετικά τανκς στον πόλεμο έγραφε «Για την πατρίδα μου και τον Στάλιν». Αναφέρεται το εξής σε ένα ρωσικό βίντεο: Ο Στάλιν, ο οποίος έμαθε ότι ο γιος του που έφερε το ίδιο όνομα μαζί του κόμπαζε, λέγοντας σε όλους «είμαι γιος του Στάλιν», μια μέρα τον κάλεσε κοντά του. «Κοίτα γιε μου», του είπε, «ούτε εσύ είσαι ο Στάλιν, ούτε εγώ. Ο Στάλιν είναι ένα θεϊκό πνεύμα που κυβερνά αυτή τη χώρα»! Νομίζω ότι και σε αυτό τον πόλεμο δεν ήταν αμελητέος ο ρόλος αυτού του πνεύματος. Όμως, άλλο λογάριαζε ο Χίτλερ. Σύμφωνα με αυτόν, ο σοβιετικός λαός, που καταπιεζόταν κάτω από την τυραννία του Στάλιν, θα αγκάλιαζε τον γερμανικό στρατό σαν απελευθερωτή. Σε κάποια μέρη, όπως η Ουκρανία, κάποιοι το έκαναν αυτό και πλήρωσαν πολύ βαρύ τίμημα για το γεγονός ότι αγκαλιάστηκαν με τους φασίστες, όμως ήταν πολύ μικρές κοινότητες. Έγινε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που λογάριαζε ο Χίτλερ. Όλοι ενώθηκαν γύρω από εκείνο το πνεύμα.
Κάποτε σκέφτομαι. Άραγε υπάρχει και σε αυτό το νησί ένα πνεύμα που μας κυβερνά; Το πνεύμα του Ντενκτάς; Και στον νότο το πνεύμα του Μακαρίου; Πέρασαν 14 χρόνια από τότε που πέθανε ο Ντενκτάς. Αλλά δεν άλλαξε απολύτως τίποτα μετά από αυτό. Μάλιστα, τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Όμως, πάρα πολλοί θεωρούσαν τον Ντενκτάς ως την πηγή όλων των προβλημάτων μας και πίστευαν ότι θα άλλαζαν τα πάντα μετά από αυτόν. Ιδού, αυτή ήταν η αφέλεια στην οποία είχαμε πέσει. Πέθανε ο Ντενκτάς. Και εμείς συνεχίσαμε τον δρόμο μας σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα. Ο Ντενκτάς ήταν μια παράσταση της Τουρκίας στο προσκήνιο. Δεν μπορέσαμε να δούμε τι υπήρχε στο παρασκήνιο. Είναι αλήθεια πως ο Σερντάρ Ντενκτάς λέει ότι η σημερινή βρόμικη τάξη πραγμάτων είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που έκτισε ο πατέρας του, αλλά εγώ δεν συμφωνώ μαζί του. Μια μέρα μού είχε πει το εξής ένας φίλος μου: «Όλοι οι πολιτικοί εδώ είναι απόφοιτοι της σχολής Ντενκτάς». Έχει πολύ δίκαιο.
Οι Σοβιετικοί σκότωσαν το πνεύμα του Στάλιν. Στην Κύπρο ακόμα ζει και το πνεύμα του Ντενκτάς και το πνεύμα του Μακάριου!
