Δεν μοιάζει με άλλη αγάπη η αγάπη προσφοράς υπηρεσίας προς την πατρίδα. Όταν προσβληθεί από αυτή την αγάπη ο άνθρωπος δεν μπορεί εύκολα να απαλλαχτεί. Είναι ένα τυφλό πάθος. Γίνεται κοινοτάρχης για να προσφέρει υπηρεσία. Δεν τον αρκεί. Γίνεται δήμαρχος. Δεν αρκεί. Γίνεται βουλευτής. Δεν αρκεί. Θέλει να γίνει υπουργός. Δεν αρκεί. Βάζει στο μάτι την προεδρία της Δημοκρατίας. Μήπως έχει όρια η προσφορά υπηρεσιών στην πατρίδα και το έθνος; Τι δηλαδή, στον νότο 750 άτομα ξεκίνησαν την κούρσα προσφοράς υπηρεσίας στην πατρίδα και στο έθνος. Ανταγωνίζονται. Άμα υπάρχουν τόσοι πρόθυμοι να προσφέρουν υπηρεσίες, πρέπει να είναι ευτυχισμένη η πατρίδα, έτσι δεν είναι;
Έτσι είναι και η στρατιωτική θητεία. Όμως, αυτή η υπηρεσία δεν μοιάζει και πολύ στην άλλη. Δεν υπάρχουν εθελοντές! Είναι υποχρεωτική! Όποιος την απορρίπτει, τιμωρείται! Φυλακίζεται! Εξαναγκάζεται με το ζόρι. Σε όποιον δεν θέλει να την κάνει, λένε «κάνε την πληρώνοντας». Τι σημαίνει πληρώνοντας; Πλήρωσε και απαλλάξου! Και η πληρωμή των χρημάτων είναι στο πλαίσιο προσφοράς υπηρεσίας στην πατρίδα! Άρα τι γίνεται; Υπάρχουν δύο ομάδες στην προσφορά υπηρεσιών στην πατρίδα και το έθνος: Η μία είναι οι πολιτικοί. Η άλλη είναι οι στρατιωτικοί. Οι πολιτικοί προσφέρουν αυτή την υπηρεσία έναντι χρημάτων. Οι δε στρατιωτικοί δίνουν χρήματα και από πάνω! Εξαγοράζουν! Οι μεν πληρώνουν κόστος. Οι δε παίρνουν το αντίτιμο του κόστους!
Είναι πολύ ακριβή σε αυτά εδώ τα μέρη η προσφορά υπηρεσιών στην πατρίδα και στο έθνος! Στους βουλευτές καταβάλλονται οκτώ χιλιάδες στερλίνες μηνιαίως! Πιο κάτω δεν γίνεται. Για να λειτουργεί εντάξει το μυαλό του βουλευτή πρέπει να τρώει και να πίνει, πρέπει να τρέφεται οργανικά. Πρέπει να σεργιανίζουν με πολυτελή οχήματα. Διαιτολόγοι. Σαλόνια ομορφιάς. Τσάντες χειρός των είκοσι χιλιάδων δολαρίων. Αν δεν υπάρχουν, δεν γίνεται. Δεν γίνεται προσφορά υπηρεσίας στην πατρίδα και στο έθνος έτσι τσαπατσούλικα. Ο βουλευτής δεν είναι αστέρας του ροκ. Πρέπει να είναι τέλειο και το ξύρισμα του σβέρκου! Έχει μεγάλη σημασία και το μαλλί σε αυτή την προσφορά υπηρεσιών. Τα μαλλιά των στρατιωτικών γιατί είναι τόσο κοντά; Διότι δεν γίνεται προσφορά υπηρεσίας με μακρύ μαλλί!
Αχ, είναι μια εντελώς τυφλή αγάπη αυτή. Σε αυτή την αγάπη υπάρχει και το να απατάς και το να σε απατούν. Υπάρχει αφοσίωση. Υπάρχει προδοσία! Στους πολιτικούς είναι ελεύθερο να απατάς. Στους στρατιωτικούς απαγορεύεται!
Όταν τα σκέφτομαι αυτά πάντα έρχεται στο μυαλό μου εκείνη η γνωστή ιστορία του μάστορα του χιούμορ Αζίζ Νεσίν. «Υπάρχει ένας τρελός πάνω στη στέγη». Μια μέρα, λέει, ανέβηκε ένας τρελός πάνω στη στέγη. Θα πηδήξει κάτω. Κάτω μαζεύτηκε κόσμος. Προσπαθούν να τον πείσουν να κατέβει. «Κάντε με κοινοτάρχη και θα κατέβω», τους λέει ο τρελός. «Εντάξει, σε κάναμε κοινοτάρχη. Άντε κατέβα», του λένε από κάτω. «Δεν γίνεται, κάντε με έπαρχο», τους λέει. «Εντάξει, σε κάναμε έπαρχο». Πάλι δεν κατεβαίνει ο τρελός. «Κάντε με βουλευτή και θα κατέβω», επιμένει. Αρχίζει να εξαντλείται η υπομονή των ευρισκόμενων από κάτω. «Δεχτό, σε κάναμε βουλευτή, κατέβα». Αυτή τη φορά προχωρά ακόμα πιο πολύ ο τρελός. «Κάντε με υπουργό»! «Καλά, καλά σε κάναμε υπουργό». Πάλι δεν μπορούν να κάνουν τον τρελό να δεχτεί. «Κάντε με Πρόεδρο της Δημοκρατίας». Σαστίζουν οι ευρισκόμενοι από κάτω. Όμως, στο τέλος το δέχονται και αυτό. Ο τρελός αρχίζει να χορεύει τσιφτετέλι και να λικνίζεται πάνω στη στέγη. «Ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας όπως εγώ τι δουλειά έχει ανάμεσα σε τρελούς όπως εσείς, δεν κατεβαίνω», τους λέει. Ένας συνταξιούχος πολιτικός που περνάει από εκεί ακριβώς εκείνη τη στιγμή, αφού έμαθε τι συνέβαινε, λέει το εξής στον κόσμο: «Μην προσπαθείτε μάταια, δεν θα κατέβει. Εγώ ξέρω αυτές τις δουλειές. Όποιος ανέβει πάνω, δεν κατεβαίνει κάτω ξανά»!
Πόσοι τρελοί σαν αυτόν υπάρχουν εδώ σε εμάς;
