Φυσικά εσείς ξέρετε ήδη ποιος κάθισε στην προεδρία της Βουλής. Η στήλη γράφεται μεσημέρι και δεν είχε το κουράγιο να κάτσει να παρακολουθήσει το εμφύλιο ντέρμπι…Προτίμησε να δει τη διαδικασία με την άνεσή της και με την Άμεση Δημοκρατία να μην την κρατά σε αγωνία. Στον περιβάλλοντα χώρο του γραφείου οι αναλύσεις δίνουν και παίρνουν. «Έχουμε κανένα νεότερο ποιες είναι οι τρέχουσες εξελίξεις;». Ό,τι και να πούμε, ό,τι και να γράψουμε είναι πλέον περιττό. Ο νικητής είναι γνωστός, και από σήμερα το ξεχνάμε κι αυτό. Έτσι είναι η πολιτική. Όταν φανερωθεί το αποτέλεσμα, τα πάντα τα καταπίνει η μαύρη τρύπα. Θα έχουμε ένα ηλιόλουστο Σαββατοκύριακο να απολαύσουμε, μακριά πια από τα διλήμματα που μας κατατρέχουν τρεις μήνες τώρα. Καλό καλοκαίρι! Η στήλη έχει τις ευαισθησίες της. Επιλέγει θέματα που είναι ολίγον τι ιδιότροπα, από πολλά, πάρα πολλά άλλα. Είδα τον τίτλο για το βιβλίο και με τράβηξε σαν μαγνήτης! Ακούστε τίτλο: «Η ψηφιακή ανοησία ως μαζική παιδοκτονία»!
Στο βιβλίο του «Η κατασκευή του ψηφιακού ηλιθίου», ο Michel Desmurget εκθέτει σε όλο το εύρος του το ασυγχώρητο σφυροκόπημα των νέων γενεών: «Ήδη από την ηλικία των δύο ετών τα παιδιά των δυτικών κοινωνιών συγκεντρώνουν κατά μέσον όρο καθημερινά σχεδόν τρεις ώρες μπροστά στις οθόνες. Ανάμεσα στα 8 και στα 12 περνούν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις ώρες και 45 λεπτά της ημέρας, ενώ μεταξύ 13 και 18, έξι ώρες και 45 λεπτά. Αν αθροιστούν ετησίως αυτές οι χρήσεις καλύπτουν χίλιες ώρες για έναν μαθητή του νηπιαγωγείου (δηλαδή περισσότερο από τις ώρες που περνάει στο σχολείο κατά το διάστημα του έτους), 1700 ώρες για έναν μαθητή του δημοτικού (δηλαδή το αντίστοιχο δύο σχολικών ετών) και 2400 ώρες για τον μαθητή του λυκείου (το αντίστοιχο δυόμιση ετών). Οι γενιές που γεννήθηκαν μετά το 2000, βομβαρδισμένες από το multiscreen (smartphone, tablet, Η/Υ, τηλεόραση), είναι οι πρώτες γενιές των οποίων ο δείκτης νοημοσύνης (Δ.Ν.) θα είναι μικρότερος από ό,τι των προηγούμενων γενεών. Με επιπλέον, μια ολόκληρη σειρά από συμπτώματα και προβλήματα, που όπως φαίνεται θα συντηρήσουν κατά τις επόμενες δεκαετίες λεγεώνες ολόκληρες παιδοψυχιάτρων: προβλήματα στο πεδίο της γλωσσικής επάρκειας, της δημιουργικότητας, της μνήμης, της συγκέντρωσης της προσοχής, της προσαρμογής στο κοινωνικό σχολικό περιβάλλον, συναισθηματικά προβλήματα, επιθετικότητα και αντικοινωνικές συμπεριφορές, αλλά και προβλήματα που σχετίζονται με την κλασική παιδιατρική: δυσχέρειες στην κινητικότητα, παχυσαρκία, πρώιμος διαβήτης. Ο συσχετισμός ανάμεσα στην ψηφιακή κατανάλωση και όλο αυτό το φάσμα προβλημάτων είναι πλέον αναμφισβήτητος». Το ψηφιακό σαρδάμ για το θέμα ΣΑΝΤΗ μάς δείχνει ήδη το μπάχαλο…
