Η χώρα μας μυρίζει γιασεμί και λεμόνι, όμως η Ιστορία μας είναι ιστορία εγκλημάτων. Μακάρι να μην ήταν η δουλειά μου η έκδοση εφημερίδας και να μην ερευνούσα ένα προς ένα όλα τα εγκλήματα που συνέβησαν σε αυτό το νησί. Υπάρχουν κάποιοι που με ρωτούν «γιατί γράφεις συνεχώς αυτές τις αιματηρές ιστορίες του παρελθόντος, τι θα κερδίσεις από αυτό;». Τι παράξενοι άνθρωποι. Τι είδους ερώτηση είναι αυτή; Τότε να ρωτήσω και εγώ: Μήπως εσείς σκουπίζετε κάτω από το χαλί όλες τις ακαθαρσίες σας; Το σπίτι σας είναι καθαρό όταν δεν φαίνεται ακαθαρσία; Να έρθουμε αντιμέτωποι με την αλήθεια. Να έρθουμε αντιμέτωποι και να συνέλθουμε. Να μάθουμε ποιοι είμαστε. Μπουχτίσαμε να ακούμε την ιστορία του ηρωισμού σας. Μιλήστε μας για τις βαρβαρότητές σας. Να μας διηγηθούν οι βετεράνοι, στο στήθος των οποίων βάζετε παράσημα, ότι δεν σκότωσαν κανέναν αιχμάλωτο σε αυτό τον πόλεμο, ότι δεν βίασαν καμία γυναίκα. Να μας διηγηθούν ότι δεν έκλεψαν κανένα λάφυρο από κανένα σπίτι. Να μας διηγηθούν ότι ένιωσαν τουλάχιστον τόσο πόνο και οργή, όσο εγώ, για τη βραδιά της τρομερής δολοφονίας σε εκείνο το πλίθινο σπίτι στον Σύσκληπο. Να έρθουμε αντιμέτωποι με την αλήθεια. Μόνο η καρδιά κάποιου μπορεί να είναι το πιο πολύτιμο παράσημο στο στήθος του. Αν έχουν θάρρος, αυτό να διηγηθούν. Γιατί τα γράφω αυτά, λέει. Κοιτάξτε κουβέντα. Για να μην ξανασυμβούν φίλε. Για να μην ξαναγίνουν. Ουσιαστικά έκαναν πολύ μεγάλο κακό σε όλους μας εκείνοι που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα. Μας άφησαν ματωμένα όνειρα που δεν φεύγουν μπροστά από τα μάτια μας, μια ζωή. Κοιτάξτε τα ίχνη από σφαίρα στα οστά που βγαίνουν από το χώμα κατά τις ανασκαφές για αγνοουμένους. Κοιτάξτε τα κρανία. Κοιτάξτε το στήθος, την κοιλιά τους. Είναι διάτρητα από σφαίρες. Να έρθουμε αντιμέτωποι με την αλήθεια. Να έρθουμε αντιμέτωποι με θάρρος. Να έρθουμε αντιμέτωποι με τις πληγές που είναι τόσο βαθιές ώστε να πονάνε και να κινητοποιούν τη συνείδησή μας. Αφήστε τα στερεότυπα συνθήματα. Τα επιχρυσωμένα λόγια για την ειρήνη στο στόμα σας μοιάζουν με λόγια που βγαίνουν από την τεχνητή οδοντοστοιχία ενός ρομπότ. Μιλήστε μου για την τελευταία φορά που κοίταξε τον κόσμο το παιδί, το οποίο είπε «με μικρές σφαίρες πυροβολούν τα παιδιά;». Αχ, πόσο αδαής είμαι. Ακόμα ρωτώ αν έχετε συνείδηση. Μήπως υπάρχει συνείδηση σε έναν άνδρα που λέει «ήταν η τέχνη μου να σκοτώνω»; Μήπως εσείς δεν ενοχλείστε καθόλου για το γεγονός ότι παραμένουν ατιμώρητοι εκείνοι που τα έκαναν όλα αυτά και ζουν ανάμεσά μας σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτα; Κοιτάξτε, πρόσφατα το έμαθα. Τελικά, λέει, εκείνοι που εκτέλεσαν 126 άτομα, γυναίκες και παιδιά σε ένα χωριό, το θεωρούν μεγάλο ηρωισμό αυτό. Μαζεύτηκαν και το γιόρτασαν αυτό λέγοντας «ζήτω οι βετεράνοι του 1974», λέει. Τι γυρεύει η μεταμέλεια στο τραπέζι των αιμοβόρων. Όλοι μοιάζουν με εκείνο τον στρατιώτη, ο οποίος έκοβε τα αυτιά όσων σκότωνε. Θα τα έπαιρνε στη μητέρα του. Θα της τα έδειχνε. Και η μητέρα του θα του έλεγε «ήρωα γιε μου».
Μήπως αυτό είναι ένα νησί που καυχιέται με τα εγκλήματά του, ενθουσιάζεται με τα εμβατήρια και τις σημαίες του και τρελαίνεται για πλιάτσικο; Πού είσαι Εφραίμ; Που στο διάολο; Στα αρχεία σου 126 νεκροί. Δεν υπάρχει κανένας μοναχός να σε φτύσει κατάμουτρα στο μοναστήρι που κρύβεσαι, στις κορυφές των ελληνικών βουνών; Ήταν και η δική σου τέχνη να σκοτώνεις, έτσι δεν είναι; Από πότε έγινες ιερέας; Πώς να σε συγχωρήσει ο Χριστός, ο οποίος συγχωρεί τους πάντες; Πώς να συγχωρήσει εκείνους στη Γύψου. Εκείνους στην Άσσια. Εκείνους στο Παλαίκυθρο, εκείνους στην Τόχνη…
Εκπλήσσομαι πώς ζήσαμε τόσα χρόνια με αυτές τις θλιβερές αναμνήσεις. Φυλάξαμε στην καρδιά μας όλους τους αγαπημένους μας νεκρούς. Η καρδιά μας είναι ένα τεράστιο νεκροταφείο. Πώς να τα ξεχάσει αυτή η καρδιά…
