Κάθε φορά που στη Λεμεσό συζητούμε για το κυκλοφοριακό δεν μπορούμε καν να συνεννοηθούμε στα βασικά, αλλά πάντα ευελπιστούμε να λύσουμε τα πολύπλοκα. Ό,τι παρέμβαση γίνει δεν αρέσει στους περισσοτέρους αλλά οι ίδιοι ζητούν λύσεις, παρεμβάσεις και έργα… για τους υπόλοιπους. Θεωρούμε πάντα τη Λεμεσό ως μοναδική περίπτωση με ιδιομορφίες και προβλήματα που δεν αντιμετωπίζει καμιά άλλη πόλη στον κόσμο, λες και έχουμε το μοναδικό προνόμιο της ζέστης, της άναρχης ανάπτυξης και της απότομης αύξησης το πληθυσμού.
Τη Δευτέρα ήμασταν και πάλι εκεί. Σε μιαν ακόμα συζήτηση για το κυκλοφοριακό, με αφορμή αυτή τη φορά τα περιβόητα πασσαλάκια που έχουν αναστατώσει όλους. Ακούσαμε ξανά τα ίδια και τα ίδια, χωρίς πραγματικά τίποτα νεότερο. Αδιάβαστους συμβούλους να μην κατανοούν βασικές αρχές του Σχεδίου Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας (ΣΒΑΚ), αποδομώντας κάθε έργο που έγινε ή θα γίνει. Άτολμους δημόσιους υπαλλήλους να μην μπορούν να υπερασπιστούν τα έργα που υλοποιούν, λες και σου δίνουν την αίσθηση ότι δεν πολυσυμφωνούν, μερικούς λαϊκιστές να επαναλαμβάνουν τις γνωστές ασυναρτησίες και μια πόλη που δεν μπορεί να ξεφύγει από το χάος που δημιούργησε, μένοντας εγκλωβισμένη -κυριολεκτικά- στον παλιό της εαυτό.
Η συζήτηση σε τέτοιες περιπτώσεις καταλήγει πάντα στα άκρα. «Δεν θα μας αναγκάσετε να πιάσουμε όλοι ποδήλατο», ακούστηκε, λες και μετακομίσαμε ξαφνικά στην Ουτρέκτη και οι ποδηλατόδρομοι είναι τόσοι πολλοί που θα αρχίσουν οι οδηγοί αυτοκίνητων να εξεγείρονται. Στην πραγματικότητα δεν καταργήσαμε δρόμο, απλά πήραμε κάποιες λωρίδες και φτιάξαμε μερικούς ποδηλατοδρόμους. Τόσο έγκλημα πια; Ακούσαμε επίσης ότι «δεν θέλετε τους ηλικιωμένους μέσα στην πόλη, να μείνετε μόνοι σας», λες και οι ηλικιωμένοι μπορούν να οδηγούν εσαεί αυτοκίνητο, αντί να θέλουν καθαρά και ελεύθερα πεζοδρόμια για να περπατούν όπως σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ακούσαμε πολλά, με τα περισσότερα απογοητευτικά. Δεν ξέρω καν αν αξίζει να τα συζητούμε ξανά και ξανά.
Είναι, όμως, πολύ εκνευριστικό να εμφανίζονται ορισμένοι που το παίζουν ενεργοί πολίτες και με άποψη για όλα, μόνο όταν χάσουν το παράνομο πάρκινγκ έξω από το πεζοδρόμιο του σπιτιού τους.
«Δεν διαφωνούμε με τους ποδηλατοδρόμους, αλλά…», είναι αυτό το «αλλά» που ακούγεται τόσο ίδιο με το «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά», που κρύβει τόση υποκρισία. Θυμάμαι αμέτρητες συναντήσεις στη Λεμεσό για το κυκλοφοριακό, αλλά κάποιους τους είδα μόνο τη Δευτέρα, γιατί άραγε;
Και κάτι ακόμα. Τους εξηγούν οι συγκοινωνιολόγοι και οι πολεοδόμοι ότι υπάρχουν παραδείγματα πόλεων του εξωτερικού, με χειρότερες θερμοκρασίες από μας, που κατάφεραν να εντάξουν τη μικροκινητικότητα στο μείγμα μεταφορών τους. Κλείνουν τα αυτιά τους και δεν ακούν τίποτα, γιατί πολύ απλά χαλά το αφήγημα και προδίδει την ξεροκεφαλιά τους. Υπάρχει, όμως, μια βαθύτατη υποκρισία που αφορά αποκλειστικά τη Λεμεσό. Είναι περίπου οι ίδιοι που «φωνάζουν» ότι οι καιρικές μας συνθήκες δεν κάνουν για περπάτημα και ποδήλατο και ψήφισαν πριν 15 μέρες ότι ο Ζωολογικός Κήπος Λεμεσού είναι εντάξει να συνεχίσει να υπάρχει, σε αυτές τις κλιματολογικές συνθήκες. Τελικά θα αποφασίσετε;
