Μήπως υπάρχει άλλη λύση από το να καταφεύγει κανείς στο μαύρο χιούμορ σε απολυταρχικά φασιστικά καθεστώτα, στα οποία σε όποιον μιλήσει και γράψει κάτι συμβαίνουν διάφοροι μπελάδες; Δεν θα αντιταχθείς στον παραλογισμό. Θα τον επαινείς. Θα τον επαινείς πολύ. Χωρίς να γελάς. Αν ένας παραλογισμός χειροκροτείται από όλους, εσύ θα χειροκροτείς πιο πολύ από όλους. Αν κάποιος πει «δίνω και τη γυναίκα μου και την κόρη μου στον Ταγίπ Ερντογάν», θα του πεις «φυσικά να τη δώσεις, χαλάλι στον Ταγίπ μας». Θα λες πως έχουν δίκαιο όσοι λένε πως «αυτός ο αιώνας θα είναι ο αιώνας των Τούρκων», όμως θα βρίσκεις ανεπαρκές αυτό που λένε. «Ποιος αιώνας, η χιλιετία των Τούρκων», θα φωνάζεις. Επέβαλαν αυξήσεις; Δεν θα θυμώνεις, θα χειροκροτείς. Και θα παραπονιέσαι λέγοντας ότι «είναι λίγες». Αν έχουν φάει ρουσφέτι θα πεις χαλάλι τους και πως το να τρως ρουσφέτι είναι αγαθοεργία «για την επιβίωση του κράτους». Κάποιοι που λένε ανέκδοτα γελούν πιο πολύ από τους ακροατές για τα ανέκδοτα που λένε οι ίδιοι. Δεν γελάει κανείς άμα γίνεται μαύρο χιούμορ. Θα το διηγείσαι σοβαρά χωρίς να γελάς. Αν αναρτούν παντού φωτογραφίες του ηγέτη, θα παραπονιέσαι επειδή δεν ανάρτησαν σε κάποια μέρη. Δεν θα επικρίνεις το λάθος. Θα το επαινείς. Τόσο καιρό αντιταχθήκατε στο μέσον. Ε, και τι έγινε; Τι κερδίσατε; Το μέσον είναι η τροφή του πνεύματος, αδελφέ. Μην ξεχνάς! Ο λαός είναι νηστικός και εξαθλιωμένος; Πες του ότι οι νηστικοί ζουν πιο πολύ από τους χορτάτους. Το κράτος δεν θέλει να γίνουν παχύσαρκοι οι πολίτες τρώγοντας πολύ. Το δικαστήριο καταδίκασε σε φυλάκιση τριάντα χρόνων έναν αθώο πολίτη; Να φέρετε ένσταση. «Δεν γίνεται τριάντα, πρέπει να είναι σαράντα»! Θα σε κάνει να βουρκώνεις ένας ηγέτης, ο οποίος λέει «δεν σφετεριστήκαμε τα δικαιώματα των ορφανών», και να βγαίνεις στους δρόμους φωνάζοντας «σώσε μας, πατέρα».
Κοιτάξτε πόσο ωραία το περιγράφει ο κωμικός Ντενίζ Γκιοκτάς, ο οποίος συνελήφθη επειδή «έκανε εσκεμμένα τον λαό να γελάσει» στην Τουρκία: «Κατά πάσα πιθανότητα είναι και ο δικός σας πατέρας κακός. Ο πατέρας των περισσότερων από εσάς είναι κακός. Να ξέρετε την αξία του, έχει και αυτός τα καλά του. Ο πατέρας μου είναι καλός, όμως άμα λες "ο πατέρας μου είναι καλός", σημαίνει είναι καλός σύμφωνα με τον μέσο όρο στην Τουρκία. Είναι καλός πατέρας, όμως, για παράδειγμα, αν σκοτώσω κάποιον στον δρόμο με αυτοκίνητο, δεν θα με σώσει. Δεν είναι τόσο καλός πατέρας όσο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αν μού συμβεί κάτι, είναι έτοιμη η υπεράσπισή μου. Έχει βλαβερές συνέπειες και ένας καλός πατέρας».
Δεν υπάρχουν ύβρεις. Δεν υπάρχουν προσβολές. Όμως, επειδή τα είπε αυτά, τον άρπαξαν αμέσως. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν το βίντεο που ανάρτησε στο YouTube ο Ντενίζ Γκιοκτάς.
Είχε γίνει και ο δικός μου καλύτερος φίλος το μαύρο χιούμορ στη Σοβιετική Ένωση όπου έζησα πολλά χρόνια. Λεγόταν ότι υπήρχαν κρυμμένα μικρόφωνα στις φοιτητικές μας εστίες. Μια μέρα άνοιξε προς συζήτηση το θέμα με Ρώσους και Αζέρους συμφοιτητές. Ο Νιγιαζί από το Μπακού είπε: «Φυσικά και πρέπει να υπάρχουν μικρόφωνα. Είναι πολλοί οι εχθροί του κράτους μας. Πρέπει οπωσδήποτε να είμαστε πάντα έτοιμοι ενάντια σε αυτούς». «Έχεις δίκαιο Νιγιαζί, έχεις πολύ δίκαιο, όμως δεν αρκούν μόνο τα μικρόφωνα, πρέπει να βάλουν και κάμερες», είπα, «οι εχθροί μας θα κάνουν αυτά που πρόκειται να κάνουν και χωρίς να μιλούν, έτσι δεν είναι;». «Με ειρωνεύεσαι;, με ρώτησε ο Νιγιαζί. Ρώτησε δηλαδή αν έκανα μαύρο χιούμορ. «Καμία σχέση», είπα, «Μιλώ πολύ σοβαρά. Να βάλουν κάμερες στα δωμάτιά μας. Θα πάω αύριο στους αρμοδίους και θα το απαιτήσω από αυτούς. Επίσης θα ζητήσω από τους αρμοδίους να στήσουν και ένα άγαλμα του Μπρέζνιεφ στον κήπο της σχολής. Δεν γίνεται να υπάρχει μόνο ο Λένιν. Αν δεν βλέπω καθημερινά μπροστά μου τον Μπρέσζνιεφ, δεν μπορώ να πετύχω στα μαθήματα»!
Η ζωή μας μετατράπηκε σε έναν πλήρη παραλογισμό. Ζούμε σε έναν κόσμο με παράλογα πράγματα. Ένας παραλογισμός μπορεί να καταρριφθεί μόνο με έναν μεγαλύτερο παραλογισμό. Πάψτε την κριτική στον παραλογισμό με σοβαρά λόγια. Αν σας πουν «το τουρκικό έθνος είναι μεγάλο», πείτε τους «όχι, είναι πολύ μεγάλο». Σημειώστε πόσο ιστορική κουβέντα λένε εκείνοι που υποστηρίζουν πως «είμαστε σαν το νύχι και το κρέας με τη μητέρα-πατρίδα». Προτείνετε να στηθεί το άγαλμά τους, να δοθεί το όνομά τους σε δρόμους και λεωφόρους. Ζητήστε να τιμηθούν αμέσως με το παράσημο της τιμής όσοι λένε «αν έρθουν οι Ελληνοκύπριοι, θα δουν τι θα πάθουν». Συνετίστε όσους ανάρτησαν φωτογραφίες που έγραφαν «αγαπώ τον Ερντογάν». Γράψτε «θα πεθάνω για χάρη του Ερντογάν». Προειδοποιήστε για τελευταία φορά όσους λένε ότι θα μας προσαρτήσουν στην Τουρκία, όμως δεν μας προσάρτησαν ακόμα. Αλυσοδεθείτε μπροστά στο «προεδρικό» κτηριακό συγκρότημα με το τζαμί. Όποιος δεν αλυσοδεθεί είναι προδότης της πατρίδας. Άντε, δουλειά τώρα!
