Πολλές και διάφορες ήταν οι αντιδράσεις για τη χθεσινή στήλη, που δημοσίευσε ένα κείμενο του αστροφίλου Φειδία Χατζηχαραλάμπους.
Αίσθηση έκανε η μαθηματική προσέγγιση των αποστάσεων στο Διάστημα. Το περίμενα πως όποιος διάβαζε με συγκρατημένη προσοχή το κείμενο, θα ένιωθε ένα κόμπο στο στομάχι. Η μαθηματική πράξη, πως το Βόγιατζερ έκανε μισό αιώνα ταξίδι στο μαύρο σκοτάδι με ασύλληπτη ταχύτητα, αλλά η απόσταση σε σχέση με το φως ήταν μόλις μια μέρα, σου βραχυκυκλώνει το μυαλό, το σκοτεινιάζει και απεγνωσμένα αγωνιάς να επιστρέψεις στα γήινα μεγέθη, για να ισορροπήσεις ψυχικά και νοητικά.
Πιο λιανά δεν μπορώ να το εξηγήσω αγαπητέ Γ. Ηρακλέους! Θα μπερδευτώ κι εγώ και μετά κανένας ψυχίατρος δεν μπορεί να σε επαναφέρει στα γήινα απειροασήμαντα μεγέθη μας, που μόλις ξεπερνούν μισή κουκκίδα άμμου.
Ο Κ. Κωνσταντίνου με ρώτησε ακαριαία: Δηλαδή αλλάζεις την άποψή σου ότι το μέγεθος του πλανήτη μας στο αχανές άπειρο αντιστοιχεί σε μια κουκκίδα άμμου σε όλες τις θαλάσσιες παραλίες της Γης;». Ομολογώ πως με σύγχυσε διότι, πράγματι, το να ορίσεις τον κόκκο άμμου ως συγκεκριμένο μέγεθος είναι μια αυθαιρεσία του μυαλού που προσπαθεί να πιαστεί από κάπου για να μην το πάρει και το καταπιεί το έρεβος. Γι' αυτό κι έκανα τη μια κουκκίδα άμμου, μισή!
Η αλήθεια είναι πως καλό θα ήταν τέτοια κείμενα, όπως αυτό του Φ.Χ. που δημοσίευσε χθες η στήλη, να τα σκεφτόμαστε, αλλά όπως λέει και ο συγγραφέας του κειμένου «για λίγο»! Διότι καλό είναι να γνωρίζουμε δεδομένα αλλά δεν προσφέρει τίποτα να χαθούμε σ' αυτά! Ο Γιαννάκης Ηρακλέους θυμήθηκε τη μικρή ωχρή κηλίδα, την οποία σχολίασε τόσο φιλοσοφικά και εύστοχα ο αστροφυσικός Καρλ Σάγκαν. Η φωτογραφία της Γης τραβηγμένη από το Βόγιατζερ1 κοντά στον Κρόνο. Μόλις που διακρίνεται, αλλά αυτά που γράφει ο Σάγκαν είναι μάθημα για την ανθρωπότητα και τον καθένα μας ξεχωριστά. «Ο πλανήτης μας, έγραψε, είναι ένα μοναχικό στίγμα στο αχανές κοσμικό σκοτάδι που μας περιβάλλει. Μέσα στην αφάνειά μας - μέσα σε όλη αυτή την απεραντοσύνη - δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι κάποια βοήθεια θα καταφτάσει από αλλού, για να μας σώσει από τον εαυτό μας. Εναπόκειται σε μας. Έχει ειπωθεί, ότι η αστρονομία προάγει την ταπεινοφροσύνη, και θα προσέθετα, χτίζει χαρακτήρες. Κατ' εμέ, πιθανότατα δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της ανοησίας της ανθρώπινης έπαρσης, από αυτήν τη μακρινή εικόνα του μικροσκοπικού μας κόσμου. Για εμένα, υπογραμμίζει την ευθύνη που έχουμε να συμπεριφερόμαστε με περισσότερη ευγένεια ο ένας προς τον άλλο, και να διαφυλάσσουμε και να αγαπάμε αυτή την ωχρή κυανή κουκκίδα, το μόνο σπίτι που έχουμε ποτέ γνωρίσει».
Καλή προσεδάφιση!
