Ο φίλος μου, ο οποίος είπε «αν ο Νίκος δεν θέλει λύση, τι να κάνει ο Τουφάν», μόλις είδε ότι δεν συμφωνούσα μαζί του, με ρώτησε «εσύ τι θα έκανες αν ήσουν στη θέση του Τουφάν». Του είπα χωρίς δισταγμό το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό: «Θα καλούσα όλα τα ξένα ΜΜΕ που βρίσκονται στο νησί, μαζί με εκείνα στον βορρά και στον νότο, και θα τούς έλεγα το εξής: Αποδεχόμαστε την επιστροφή του Βαρωσιού στους παλιούς κατοίκους του υπό την ομπρέλα των Ηνωμένων Εθνών, υπό τον όρο να ανοίξει το Ερτζιάν σε διεθνείς πτήσεις». Θυμάστε. Η ελληνοκυπριακή πλευρά είχε υποβάλει στο παρελθόν μια τέτοια πρόταση, όμως την είχε απορρίψει η τουρκική πλευρά. Το άνοιγμα του Ερτζιάν για διεθνείς πτήσεις και του λιμανιού της Αμμοχώστου για διεθνή δρομολόγια μπορεί να εμπεριέχει ρίσκο για την ελληνοκυπριακή πλευρά από την άποψη της αναγνώρισης του πειρατικού κράτους στον βορρά. Όμως, δεν θα υπάρξει αναγνώριση. Το άνοιγμα των πυλών το 2003 και η ενίσχυση της εικόνας των δύο κρατών εμπεριείχε μεγαλύτερο ρίσκο, κατά την άποψή μου. Το άνοιγμα του Βαρωσιού, μεταβιβαζόμενο στους παλιούς του κατοίκους, μπορεί να αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό κλειδί στη λύση του Κυπριακού.
Τι άλλα πράγματα θα έκανα αν ήμουν στη θέση του Τουφάν; Θα υπέβαλλα αμέσως μια πρόταση στον Νίκο: «Έλα να επισκεφτούμε μαζί τους τάφους με μισοφέγγαρο και σταυρό στον βορρά και στον νότο, να καταθέσουμε λουλούδια και να υποβάλουμε τα σέβη μας». Θέλετε μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης; Υπάρχει καλύτερο μέτρο από αυτό; Άλλωστε αν θα γράψουμε μια κοινή Ιστορία, υποχρεούμαστε να το κάνουμε αυτό. Άλλο; Θα έκανα έναν περίπατο στην Οδό Λήδρας μέχρι την Πλατεία Ελευθερίας χωρίς να έχω μαζί μου κανέναν σωματοφύλακα. Θα έπινα καφέ με τους καταστηματάρχες και θα συνομιλούσα μαζί τους. Θα άκουγα τις επιθυμίες και τα αιτήματά τους». Άλλο; «Όπως συμμετέχω σε φεστιβάλ και πανηγύρια στον βορρά, θα συμμετείχα και στον νότο. Θα πήγαινα και στις Πλάτρες και στα Λεύκαρα». Άλλο; «Θα έλεγα να ανοίξουμε όλες τις πύλες, όχι μόνο μία. Μάλιστα, να αρχίσουμε πρώτα από την Οδό Ερμού, η οποία μοιράζει τη Λευκωσία στα δυο». Δεν γίνεται; Τι πρόβλημα υπάρχει να ανοίξουν όλες οι πύλες, αφού πάλι θα διεξάγονται έλεγχοι; Άλλο; Σε ένα νησί δεν μπορεί να υπάρχουν δύο χωριστά νομίσματα. Θα περάσουμε και εμείς στο ευρώ. Πρέπει να αρχίσουν αμέσως οι απαραίτητες διαδικασίες.
Τέλος πάντων, υπάρχουν πολλά πράγματα ακόμα, όμως αυτά μου ήρθαν πρώτα στο μυαλό. Μπουχτίσαμε να ενεργούμε με τη βούληση και την πρωτοβουλία των άλλων. Πρέπει πλέον να λάβουμε εμείς τις αποφάσεις που μας αφορούν. Πρέπει να μπορούμε να λάβουμε πολύ ριζοσπαστικές και θαρραλέες αποφάσεις. Μπουχτίσαμε να λέμε και να ακούμε τα ίδια πράγματα εδώ και 63 χρόνια. Πρέπει να απαγορευθεί ο σοβινισμός. Πρέπει να απαγορευθεί ο ρατσισμός. Στα σχολεία και των δύο κοινοτήτων πρέπει να λέγεται ότι είμαστε αδέλφια μεταξύ μας και όχι εχθροί. Θα πρότεινα και το εξής στον Νίκο: Να συστήσουμε μια επιτροπή αλήθειας. Για να έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Όπως συνέστησε ο Μαντέλα στη Νότιο Αφρική. Να προβούμε σε παραδοχές. Να έρθουν όλοι και να πουν τι έκαναν. Μήπως δεν είναι καλύτερο από τα γλυκά ψέματα το να έρθει κανείς αντιμέτωπος με τις αλήθειες;
Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι στο μέλλον, ίσως στο πολύ μακρινό μέλλον, οι δύο κοινότητες θα σμίξουν μεταξύ τους και μάλιστα θα βρεθούν σε μια λύση, όχι σε δύο περιοχές, αλλά σε μία, και θα ενωθούν κάτω από μία και μόνη σημαία. Ένας λαός. Ένα κράτος. Μία πατρίδα. Τώρα σας φαίνεται σαν ουτοπία αυτό. Πραγματοποιήθηκαν πολλά πράγματα που θεωρούνταν ουτοπία σε αυτό τον κόσμο. Όμως, αυτό είναι το ιδανικό σε αυτό το νησί. Θα διεξάγεται μια εκλογική αναμέτρηση. Θα πηγαίνουμε μαζί στις κάλπες. Και θα δείτε ότι ο Έλληνας θα ψηφίζει τον Τούρκο και ο Τούρκος τον Έλληνα. Νομίζω ότι αν γινόταν ακόμα και τώρα αυτό θα συνέβαινε. Ο λαός και στις δύο πλευρές είναι τόσο θυμωμένος με τις διοικήσεις του που θα το έκανε άνετα αυτό. Άλλωστε, οι Κύπριοι θα γίνουν άνθρωποι μόνο όταν αποκτήσουν μια τέτοια συνείδηση!
