Είναι ξεκάθαρο εδώ και αρκετά χρόνια ότι κανένας δεν βιάζεται να λύσει το Κυπριακό. Οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν με την Προσωπική Απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, τον Ιανουάριο, δεν κατέληξαν πουθενά αλλά συμφώνησαν να συναντηθούν ξανά χωρίς την παρουσία της. Προφανώς γιατί δεν κρίθηκε επείγουσα η συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου, στις 11:00, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, κατόπιν σχετικής συνεννόησης και στο πλαίσιο των ημερομηνιών που είχαν τεθεί προς διευθέτηση μέσω του Ελληνοκύπριου διαπραγματευτή.
Αυτή η διαδικασία των επαφών, των συνομιλιών, των κοινωνικών συναντήσεων υφίσταται εδώ και 52 χρόνια και φαίνεται ότι βολεύει όλες τις πολιτικές ηγεσίες ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος. Οι ανησυχίες προκύπτουν όταν δεν πραγματοποιούνται επαφές, όταν δεν γνωρίζει ο ένας τις κινήσεις του άλλου, όταν υπάρχει αυτό που ονομάζουμε «αποτελμάτωση». Αυτό που όλοι εγκρίνουν είναι να υπάρχει μια κάποια κινητικότητα, ανεξαρτήτως αν παράγει ή όχι αποτελέσματα.
* Για την Τουρκία και την τ/κ κοινότητα τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή η στασιμότητα αποδείχθηκε πολύ «παραγωγική». Διά των εποίκων αυξήθηκε ο πληθυσμός στον Βορρά, άρχισε να αναπτύσσεται οικονομικά η περιοχή, στην πορεία προέκυψε ένας τεράστιος οικοδομικός οργασμός και ακολούθησε μεγάλος αριθμός πωλήσεων γης και επαύλεων σε υπηκόους ξένων χωρών. Σήμερα υπάρχει ενδιαφέρον για λύση επειδή η απομόνωση των Τ/Κ είναι όντως καταστροφική για ολόκληρη την κοινότητα. Κάθε φορά βέβαια που πάμε να συζητήσουμε για λύση, ξαφνικά προκύπτουν κάποιες ανυπέρβλητες κόκκινες γραμμές, όπως οι εγγυήσεις της Τουρκίας και η παρουσία του τουρκικού στρατού στην Κύπρο μετά τη λύση.
* Για την ε/κ πλευρά η έλλειψη διάθεσης για συμβιβασμό επέτρεψε την επικράτηση μιας άγονης συνθηματολογίας που τα τελευταία 52 χρόνια δεν οδήγησε πουθενά. Ευνόησε βέβαια την οικονομική ανάπτυξη των Ε/Κ και την ένταξή τους στην ΕΕ. Επέτρεψε επίσης σε κάποιους επιχειρηματίες και ιδιοκτήτες γης και χρηματοδότες κομμάτων στη νότια Κύπρο να πλουτίσουν. Επέτρεψε επίσης σε κάποιους πολιτικούς να πωλήσουν το αφήγημα ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ των Ε/Κ, οπότε η αναμονή θα φέρει καλύτερη λύση. Ότι θα καμφθεί η αδιαλλαξία της Τουρκίας, ότι η χώρα θα διαλυθεί εξαιτίας των Κούρδων και άλλων εχθρών της.
Με λίγα λόγια, η έλλειψη πολιτικής βούλησης, η έλλειψη θάρρους και οράματος ήταν και είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Κύπρο. Αν δεν τα αναγνωρίσουμε αυτά, απλά οι νουνεχείς άνθρωποι αυτής της χώρας θα γίνουν ξανά θύματα μιας νέας καταστροφής.
