Η αύξηση της εγκληματικότητας τα τελευταία χρόνια έχει αναδειχθεί σε ένα από τα πιο πιεστικά ζητήματα δημόσιας ασφάλειας στην Κύπρο. Στη χώρα μας δρουν σχεδόν ανεξέλεγκτα οργανωμένα κυκλώματα προστασίας, έχει θεριέψει η διακίνηση ναρκωτικών, ενώ οι διαρρήξεις και οι ηλεκτρονικές απάτες είναι καθημερινό φαινόνενο, με τους πολίτες δικαιολογημένα να εκφράζουν ολοένα και εντονότερη ανησυχία για την καθημερινή τους ασφάλεια. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο αν υπάρχει περισσότερη εγκληματικότητα αλλά αν το κράτος διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία για να την αντιμετωπίσει.
Ειδικοί και φορείς συγκλίνουν ότι η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη. Πρώτο και βασικό μέτρο είναι η ενίσχυση και ο εκσυγχρονισμός της Αστυνομίας. Αυτό σημαίνει περισσότερη ορατή αστυνόμευση στις γειτονιές, καλύτερη εκπαίδευση σε οργανωμένο έγκλημα και κυβερνοέγκλημα αλλά και αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογιών, όπως αναλυτικά συστήματα δεδομένων και στοχευμένη χρήση καμερών.
Εξίσου κρίσιμη θεωρείται η επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης. Οι μεγάλες καθυστερήσεις στις δικαστικές διαδικασίες λειτουργούν αποτρεπτικά για τα θύματα και συχνά αποδυναμώνουν το αίσθημα δικαίου. Η δημιουργία ειδικών δικαστηρίων για σοβαρά εγκλήματα και η πιο συνεπής επιβολή ποινών θα μπορούσαν να ενισχύσουν την αποτροπή.
Παράλληλα, απαιτείται σκληρότερη στάση απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα και τη διαφθορά, με καλύτερη διασύνδεση μεταξύ Αστυνομίας, ΜΟΚΑΣ, Φορολογίας και Τελωνείων, αλλά και διεθνή συνεργασία με χώρες προέλευσης εγκληματικών δικτύων. Τους τελαυταίους μήνες βλέπουμε, πέρα από τα εγχώρια κυκλώματα, να δρουν στη χώρα μας και διεθνή κυκλώματα που φέρονται να βρίσκονται πίσω από δολοφονίες, εκβιασμούς και με στόχο την είσπραξη χρημάτων για σκοπούς προστασίας, χωρίς δυνατότητα εντοπισμού και σύλληψης των υπόπτων. Βλέπουμε ακόμα κυκλώματα να δρουν μέσα από τις Φυλακές, με τις αστυνομικές Αρχές να σηκώνουν και πάλιν τα χέρια ψηλά.
Θα πρέπει βέβαια να σημείωσουμε ότι η καταστολή από μόνη της δεν αρκεί. Η πρόληψη μέσω κοινωνικής πολιτικής είναι εξίσου σημαντική. Επενδύσεις σε ευάλωτες περιοχές, προγράμματα για νέους με κίνδυνο να διολισθήσουν στην παραβατικότητα και ενίσχυση της απασχόλησης μπορούν να μειώσουν τις ρίζες του προβλήματος.
Τέλος, η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και Αστυνομίας μέσω κοινοτικής αστυνόμευσης και διαφάνειας αποτελεί κλειδί για μια πιο ασφαλή κοινωνία. Η μάχη κατά της εγκληματικότητας δεν είναι μόνο ζήτημα νόμου και τάξης αλλά συνολικής κοινωνικής στρατηγικής.
