Έχει δίκαιο ο αγαπητός μου φίλος Ουμίτ Ινατσί. Έκανε ένα πραξικόπημα η ελληνική χούντα. Σκότωσε μερικούς αριστερούς και μακαριακούς. Η Τουρκία είπε «είναι δικαίωμά μου». Αλλά ήρθε και κήρυξε πόλεμο στο κράτος στο οποίο ήταν εγγυήτρια. Εισέβαλε στα εδάφη του κράτους στο οποίο ήταν εγγυήτρια. Ύστερα το κατέκτησε. Μετέφερε πληθυσμό. Έδιωξε από τα χώματά της την άλλη κοινότητα του κράτους στο οποίο ήταν εγγυήτρια. Στη θέση της εγκατέστησε πληθυσμό που μετέφερε η ίδια. Λεηλάτησε τις περιουσίες και την ιδιοκτησία τους. Χάραξε σύνορα. Συσσώρευσε στρατό σε αυτά τα σύνορα. Μοίρασε στα δυο το κράτος στο οποίο ήταν εγγυήτρια. Ίδρυσε ένα άλλο κράτος στο μισό που κράτησε για τον εαυτό της. Πέρασαν χρόνια από τότε. Και ποια είναι η κατάσταση τώρα; Υπάρχει συμφόρηση στις πόρτες που υπάρχουν στα σύνορα τα οποία χάραξε. Όμως, θεωρεί πως φταίει η κοινότητα τα εδάφη της οποίας κατέχει. Γιατί δεν ανοίγει νέες συνοριακές πύλες, λέει. Και βγαίνει και από μέσα της το εξής και ρωτά:« Πώς θα κάνουμε λύση», λέει, «αν οι δύο ηγέτες δεν μπορούν να ανοίξουν μια συνοριακή πύλη;» Συμφωνώ με την άποψή σου, αδελφέ Ουμίτ. Αυτό το ερώτημα πρέπει ουσιαστικά να υποβληθεί στον «κατακτητή-εγγυητή». Αυτό είναι που λένε πως κάποιος είναι και φταίχτης, και ισχυρός. Γράφονται πολλά, λέγονται πολλά για αυτό το πρόβλημα. Όμως, ό,τι και αν λέγεται, όποιες απόψεις και αν υποβάλλονται, δεν κάνει διαφορά. Όπως είπες και εσύ, η μάνα των προβλημάτων αυτής της χώρας είναι η κατοχή και τούτο το ψευδοκράτος μας. Μπορεί να έχουν χάσει όλοι την ελπίδα τους ότι μια μέρα θα επανενωθεί το νησί. Δεν έχει σημασία. Δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή αυτή η βαριεστημάρα, αυτή η κούραση, η παράδοση σε αυτή την απελπισία. Κάθε αδικία, κάθε θυματοποίηση έχει ένα τέλος. Στην Ιστορία υπήρξαν κάποιοι που περίμεναν πολύ περισσότερο από εμάς. Τριακόσια χρόνια, ακόμα και πεντακόσια χρόνια. Πόσα χρόνια περίμεναν οι Ιρλανδοί; Πόσα χρόνια περιμένουν οι Παλαιστίνιοι; Δεν είδα τέτοια παράδοση στα μάτια κανενός Παλαιστίνιου νέου. Μάλιστα, από γενιά σε γενιά πείσμωσαν πιο πολύ.
Δηλαδή, αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Μια μέρα θα τελειώσει βεβαίως. Θα ενωθούν οι δύο μεριές αυτού του νησιού. Και μην νομίζετε ότι θα πάρει τριακόσια ή πεντακόσια χρόνια επειδή το έγραψα εγώ. Ναι, αντέξαμε 52 χρόνια. Θα αντέξουμε και άλλο. Κάθε τυραννία έχει ένα τέλος. Ειδικά στις μέρες μας, πόσο μεταβλητά είναι τα πάντα! Ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα. Τα γεγονότα στον κόσμο καταπίνουν το ένα το άλλο. Τι έγιναν εκείνοι οι μεγάλοι ξεσηκωμοί στο Ιράν; Τι γίνεται με τον Μαδούρο στην αμερικανική φυλακή; Γιατί δεν υπάρχει κάποια είδηση, έστω και μία γραμμή για αυτόν; Έκλεισε το ζήτημα της Γροιλανδίας; Οι θηριωδίες του Epstein τα επισκίασαν όλα; Μην ανησυχείτε, θα περάσει και αυτό. Σύντομα θα ξεχαστεί και αυτό.
Τι λες, φίλε; Αν δεν μπορούμε να ανοίξουμε μια πόρτα, πώς θα λύσουμε αυτό το πρόβλημα; Ε, θα ρωτήσεις για αυτό τον διοικητή σου, όχι τον Νίκο. Μήπως δεν το είπε ο Τατάρ; Ή μήπως δεν άκουσες; «Ο στρατός επιλαμβάνεται αυτών των υποθέσεων». Ο στρατός του κατακτητή-εγγυητή. Ποια πόρτα είναι αποδεχτή και ποια δεν είναι; Περνάει από στρατόπεδο ο δρόμος; Κοίτα, στη Λουρουτζίνα περνάει από στρατόπεδο και δεν έχει αντίρρηση για αυτό. Τότε γιατί να υπάρχει αντίρρηση για τον άλλο; Ο Ελληνοκύπριος αδελφός θα διανύει σε δέκα λεπτά, λέει, τον δρόμο τον οποίο διανύει σε μια ώρα. Το θεωρείς υπερβολικό αυτό για εκείνον;
Πέρασαν 52 χρόνια από τότε που ο εγγυητής μας αναβαθμίστηκε σε κατακτητή. Λένε ψέματα όσοι λένε ότι άσκησε το εγγυητικό του δικαίωμα και επενέβη. Η απόφαση που λήφθηκε το 1974 στο Κοινοβούλιο στην Τουρκία είναι κήρυξη πολέμου στην Κύπρο. Τι παράξενο, έτσι δεν είναι; Μια χώρα πώς κηρύσσει πόλεμο σε ένα κράτος του οποίου είναι εγγυήτρια; Οι εγγυήσεις είναι αφανισμός και όχι ασφάλεια; Η δική της ξιφολόγχη χάραξε αυτή τη γραμμή ανάμεσά μας. Τα αφεντικά είπαν «μοίρασέ την» και τη μοίρασε από εκεί. Ονόμασε σύνορο αυτή τη γραμμή. Ενώ για εμάς είναι ακόμα ένα οδόφραγμα…
