του Ανδρέα Παράσχου
Πολύ πρόσφατα είδα στο όνειρό μου -μάλλον εφιάλτης θα ήτανε- ότι προσπαθούσα να πουλήσω τον μήνα Ιούλιο -λες και ήταν εμπόρευμα, σε μια ζωοπανήγυρη στο πευκώδες του Αγίου Γεωργίου Κοντού απέναντι από το κοιμητήριο στη Λάρνακα. Εκεί όπου με πήγαινε μικρό ο παππούς μου, κάθε φορά που ήταν του Αη-Γιωρκού του Σπόρου να βλέπω τα ζώα που τα πήγαιναν προς πώληση. Ξύπνησα κάθιδρος, όμως ο ιδρώτας αυτός λες και ήταν από βροχή καθαρτική, είχε καθαρίσει εντελώς το μυαλό μου. Ήμουν πια σίγουρος για τα επόμενά μου βήματα. Κάθε μέρα θα πρέπει να κάνω ένα πραξικόπημα. Μια ανατροπή. Αν το θέλετε στο αριστερό του μοτίβο, μια επανάσταση. Γιατί; Απλά διότι δεν έπαψε να ισχύει σε αυτό τον δύστυχο τόπο ο αισχρός τριπλός συνδυασμός, της έλλειψης λογοδοσίας, της ατιμωρησίας και της ασυδοσίας. Αυτός που οδηγεί στο χάος. Αυτός που σε σκεπάζει με τη μαυρίλα της οργής για την αναξιοκρατία που μας κυκλώνει, για το βούρκο της διαφθοράς που μας κρατάει σε τέλμα και τη δυσωδία που υποθηκεύει την Άνοιξη που δικαιούνται τα παιδιά μας.
Εκείνο το όνειρο είχε αφορμή μια ημερίδα στο σχολείο μου, την Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας (28.03.2026) όπου ήμουν προσκεκλημένος και που είχε με τίτλο «Από τα χνάρια του χθες στο όραμα του αύριο», που την οργάνωσαν καθηγητές –νέα παιδιά, του σχολείου. Εγώ επειδή θα μιλούσα για τη τραγικότερη ίσως τάξη του σχολείου μας το 1974, καθώς είχαμε μεταξύ μας και 11 συμμαθητές και δύο συμμαθήτριες Τ/Κ, και είχαμε βιώματα μιας βαριά τραυματισμένης εφηβείας, πήρα μαζί τον φίλτατο μου συμμαθητή Άχμετ Κιανί Εργκιουβέν που τότε ζούσε στην Πιαλέ Πασιά στη Λάρνακα και σήμερα ζει στην Κερύνεια. Πενηνταδύο ολόκληρα χρόνια μετά και κάθε που το ημερολόγιο δείχνει 15 και 20 Ιουλίου –τι σου είναι το μυαλό!- μαζεύονται όλες εκείνες οι συγκλονιστικά τραγικές στιγμές και κατακυριεύουν τις αισθήσεις. Εγώ είχα και μια εξαιρετικά τραυματική εμπειρία στις 15 Ιουλίου καθώς στο πραξικόπημα πήγα μαζί με άλλους δημοκρατικούς πολίτες να υπερασπιστούμε τον αστυνομικό σταθμό Λάρνακας και φεύγοντας πέσαμε θύματα μιας δολοφονικής επίθεσης κατά την οποία σκοτώθηκαν τέσσερα νέα παιδιά, οι τρεις από τους οποίους ήταν μαζί μου στην καρότσα ενός ημιφορτηγού με καρπούζια. Από τότε καίει μια γωνιά της καρδιάς μου τόσο, που μοιάζει με περιβόλι που το έκαψε κακόβουλη πυρκαγιά. Γιατί; Μα διότι παρόλο που ξέρουμε τους φονιάδες ουδείς συνελήφθη, ουδείς δικάστηκε και από κανένα δεν ζητήθηκε λόγος για το έγκλημα… Η μυρουδιά του αίματος που στέγνωνε στα ρούχα στο δέρμα μου κι απέπνεε μια βρωμερή οσμή θανατίλας, μου προκαλεί ακόμα και σήμερα αναγούλες καθώς απέμεινε σαν απαίσια τοιχογραφία στην ψυχή μου.
Δεν είχε περάσει ούτε μια βδομάδα όταν 8 Τ/Κ συμμαθητές μου βρέθηκαν αιχμάλωτοι στο Τουρκικό Γυμνάσιο, σημερινό Γυμνάσιο Δροσιάς. Περνώντας έξω από το Γυμνάσιο άκουσα να με φωνάζουν με το όνομα μου. Ήταν συμμαθητές μου, αιχμάλωτοι, πίσω από συρματοπλέγματα. Όταν πλησίασα, οι μεγαλύτεροι των αιχμαλώτων μου έριξαν χαρτονομίσματα με τα οποία πήγα και αγόρασα γάλα και μπισκότα διότι, οι Εοκαβητατζήδες που ήταν «υπεύθυνοι» για την «κράτηση» τους, δεν τους έδιναν να φάνε... Μάλιστα όταν το 2003 συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στην Πύλα, μας διηγήθηκαν οι Τ/Κ συμμαθητές μας ότι στο Γυμνάσιο Δροσιάς, τις νύχτες τους έκαναν και εικονικές εκτελέσεις. Εγώ είχα την εντύπωση ότι ήμουν ο μόνος που συνέδραμα στο συσσίτιο των Τ/Κ συμμαθητών μου τον Ιούλιο του 1974. Όταν όμως ο Άχμετ άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι των τραγικών του αναμνήσεων αντιλήφθηκα ότι το μόττο του Σχολείου μας, “To grow and to serve” είναι ριζωμένο στο DNA των μαθητών από το 1908 μέχρι και σήμερα. Από το Γυμνάσιο Δροσιάς είχαν περάσει, εκείνες τις μέρες οι καθηγητές Πάμπος Παυλάς, Παναγιώτης Πιερής, Μάρω Πάμπου, ο γηραιός Αμερικανός καθηγητής κύριος Huchinson, και οι συμμαθητές μας τότε, Νίκος Αναστασίου από την Αραδίππου και Γιάννος Κλείτου από την Άσσια, που δεν είναι άλλος από τον σημερινό ηγούμενο Σταυροβουνίου Διονύσιο. Από τα χνάρια του χθες λοιπόν στο όραμα του αύριο που δεν μπορεί να είναι άλλο από την επανένωση της Κύπρου. Καλό Πάσχα!
