Όποιος επισκεφτεί αυτό το διάστημα το Μουσείου του Λούβρου, μπορεί παραδόξως να ενημερωθεί, μεταξύ άλλων, και για το υδατικό πρόβλημα της Κύπρου και τη λύση των μονάδων αφαλάτωσης, στην οποία επικεντρώνεται αυτό το διάστημα η κυβέρνηση.
Ο λόγος είναι το περίφημο πιθάρι (βάρους 13 περίπου τόνων, με διάμετρο πέραν των 3 μ. και ύψος σχεδόν 2 μ.) του 6ου αι. π.Χ. από την ακρόπολη της Αμαθούντας, που μεταφέρθηκε στο Λούβρο με μεγάλη δυσκολία το 1865, από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Edmond Duhmoit. Θεωρείται μοναδικό στον κόσμο από τους αρχαιολόγους, λόγω του τρόπου κατασκευής του και του μεγέθους του. Δεσπόζει στην αίθουσα 316 του παρισινού μουσείου, το οποίο φιλοξενεί μία από τις σημαντικότερες συλλογές κυπριακών αρχαιοτήτων στον κόσμο, με περισσότερα από 4.000 κυπριακά αντικείμενα, τα οποία εκτίθενται σε αυτήν την αίθουσα και την 300.
Το νερό και η Κύπρος
Κοντά στο μεγαλιθικό αγγείο, το Μουσείου του Λούβρου έχει τοποθετήσει μία μεγάλη πινακίδα, όπου γίνεται σύνδεση του παρελθόντος με το υδατικό τοπίο στην Κύπρο σήμερα. Συγκεκριμένα, υπό τον τίτλο «Το αγγείο της Αμαθούντας και το νερό στην Κύπρο», διαβάζει κανείς τα εξής:
Αυτό το μνημειακό ασβεστολιθικό αγγείο ζυγίζει πάνω από δώδεκα τόνους και μπορεί να χωρέσει περίπου 5.000 λίτρα νερού. Από την αρχαιότητα, πολυάριθμες δεξαμενές κατασκευάζονταν στην Κύπρο για τη συλλογή και αποθήκευση του βρόχινου νερού. Το αγγείο αυτό, πολύ πιο περίτεχνα διακοσμημένο από τις συνηθισμένες δεξαμενές, πιθανότατα χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση νερού που σχετιζόταν με τη λατρεία της Αφροδίτης. Ένα ομοίωμα που βρέθηκε στην αρχαία πόλη του Ιδαλίου στην Κύπρο, δείχνει ότι κινητές σκάλες πιθανότατα επέτρεπαν στους πιστούς να έχουν πρόσβαση στο εσωτερικό του αγγείου.
Και σήμερα; Το νερό, το οποίο ήταν πάντοτε ένας πολύτιμος πόρος στην Κύπρο, γίνεται ολοένα και πιο σπάνιο λόγω της κλιματικής αλλαγής. Το νησί της Κύπρου βασίζεται πλέον σε μονάδες αφαλάτωσης θαλασσινού νερού για την παροχή πόσιμου νερού στους κατοίκους του. Οι μονάδες αυτές, που χρησιμοποιούνται σε πολλές χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν ξηρασία, προσφέρουν μια λύση στο πρόβλημα της λειψυδρίας. Ωστόσο, απαιτούν εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες ενέργειας και απορρίπτουν άλμη, η οποία είναι επιβλαβής για τη θαλάσσια βιοποικιλότητα.
Ετεοκυπριακά σύμβολα
Το πιθάρι έχει τέσσερα καμπύλα χερούλια διακοσμημένα με το κεφάλι ταύρου. Φέρει σύμβολα, στο ύψος μίας εκ των λαβών και στο χείλος, τα οποία ερμηνεύθηκαν ως επιγραφές στην τοπική γλώσσα, την ετεοκυπριακή. Η πρώτη «λέξη», «α-να», απαντά συχνά στην Αμαθούντα και ενδέχεται να σημαίνει «θεότητα». Πιστεύεται ότι είναι ένα εκ των δύο πιθαριών που ήταν τοποθετημένα στην είσοδο του ναού της Αφροδίτης. Ακόμη και σήμερα είναι στην ακρόπολη ορατά κομμάτια από το δεύτερο πιθάρι.
Ο μεγαλύτερος αριθμός κυπριακών αρχαιοτήτων μεταφέρθηκε στο Λούβρο από διάφορες γαλλικές αρχαιολογικές αποστολές στο νησί, ήδη από τον 19ο αιώνα έως και τη δεκαετία του 1950, σύμφωνα με τους τότε νόμους περί κατανομής των ευρημάτων μεταξύ του Τμήματος Αρχαιοτήτων της Κύπρου και των ξένων αποστολών.
