Την επανεκδίκαση αγωγής, η οποία καταχωρίσθηκε το 2010 και τελεσιδίκησε σε πρώτο βαθμό το 2017, διέταξε το Εφετείο, καθώς δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστεί η στενογράφος της υπόθεσης. Η εν λόγω στενογράφος αφυπηρέτησε την 1/10/2021, χωρίς να έχει αποστενογραφήσει τα πρακτικά της δίκης των ημερομηνιών 3/10/2016, 14/10/2016, 24/10/2016 και 12/12/2016.
Η αγωγή αφορούσε οικονομική διαφορά μεταξύ δύο πολιτών. Μετά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης, το 2018 καταχωρίσθηκε έφεση από τον έναν εκ των δύο διαδίκων, με αίτημα την ακύρωση της πρωτόδικης απόφασης.
Οι τρεις δικαστές του Εφετείου, Δ. Κίτσιος, Μ.Γ. Πικής και Μ. Δρουσιώτης, αποφάνθηκαν ότι δεν είναι δυνατό να εκδικάσουν την έφεση χωρίς την ετοιμασία των πρακτικών των προαναφερόμενων ημερομηνιών, καθώς κάτι τέτοιο δεν θα διασφάλιζε τη διεξαγωγή δίκαιης δίκης. Μεταξύ άλλων, στην απόφασή τους οι δικαστές, ημερομηνίας 14/1/2026, αναφέρουν επί λέξει: «Δια της έλλειψης των προειρημένων πρακτικών προκύπτει εμπόδιο στην προώθηση των μέσων αποδείξεως, αφού δεν θα μπορούν οι συνήγοροι των διαδίκων να προωθήσουν τις θέσεις τους και να επιχειρηματολογήσουν ως προς τον λόγο έφεσης αρ. 4, με αναφορά στα σχετικά πρακτικά, αλλά, κατ’ επέκταση, και το Εφετείο δεν θα είναι σε ικανή ή κατάλληλη θέση να αξιολογήσει τις θέσεις των διαδίκων και να κρίνει περί της ορθότητας ή μη των συμπερασμάτων του πρωτόδικου Δικαστηρίου, γεγονός που επηρεάζει και τους λοιπούς λόγους έφεσης. Παρόμοιο εμπόδιο στη διεξαγωγή δίκης παρουσιάστηκε, στο παρελθόν, οπότε, στην απουσία ετοιμασίας πρακτικών, λόγω αποχώρησης στενογράφου από το Δικαστήριο χωρίς να αποστενογραφήσει τα πρακτικά της δίκης, το θέμα αντιμετωπίσθηκε με διαταγή για επανεκδίκαση. Σημειωτέον ότι προσπάθειες, εκ μέρους της Πρωτοκολλητού του Εφετείου, για αποστενογράφηση των επίμαχων πρακτικών έγιναν και μετά τις 24/10/2025, που επιφυλάχθηκε η παρούσα απόφαση και, ως έχουμε πληροφορηθεί από την Πρωτοκολλητή στις 13/1/2026), αυτές απέβησαν άκαρπες. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω, φρονούμε πως η μόνη νομική, διαδικαστικά, «δίκαιη» υπό τις περιστάσεις, διέξοδος, και παρά το γεγονός ότι αυτή θα προκαλέσει ταλαιπωρία στους διαδίκους, είναι η διαταγή για επανεκδίκαση, δεδομένου ότι τα πρακτικά της δίκης αποτελούν τον αναντικατάστατο οδηγό για τα κατατεθέντα και διαδραματισθέντα στη δίκη. Διατάσσεται η επανεκδίκαση της αγωγής από άλλο αρμόδιο Δικαστή, ο οποίος αναμένεται ότι θα επιδείξει κάθε δυνατή επιμέλεια ώστε αυτή να εκδικασθεί κατά προτεραιότητα, λαμβανομένου υπόψη και του προγράμματος του».
Ποιος θα πληρώσει τα έξοδα;
Το δεύτερο ζήτημα που απασχόλησε τους τρεις δικαστές του Εφετείου αφορούσε το ποιος θα επωμισθεί τα έξοδα για την επανάληψη της δίκης, δεδομένου ότι οι διάδικοι δεν φέρουν καμία ευθύνη για την αδυναμία εντοπισμού της στενογράφου.
Οι δικαστές, στην απόφασή τους, κατέληξαν στα εξής: «(…) Θεωρούμε ότι υπό τις περιστάσεις θα ήταν δίκαιο όπως τα πρωτόδικα και κατ’ έφεση έξοδα να τα επιβαρυνθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, καθ’ ότι αυτά έχουν δημιουργηθεί χωρίς να οδηγηθεί σε τέλος η αντιδικία των διαδίκων λόγω λειτουργικής ατέλειας των υπηρεσιών του κράτους. Δεν είναι όμως διάδικος η Κυπριακή Δημοκρατία για να διαταχθεί σε πληρωμή των εξόδων, ως εκ τούτου, προς αποφυγή περαιτέρω διαδικασιών εναντίον της Δημοκρατίας, δίδονται οδηγίες στην Πρωτοκολλητή του Εφετείου όπως διαβιβάσει την παρούσα απόφαση στις αρμόδιες αρχές της Δημοκρατίας ούτως ώστε αυτές να προβούν, αν το κρίνουν ορθό, στην κάλυψη των εν λόγω εξόδων».
