Δέκα χρόνια μετά την ανάδειξη της Πάφου σε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, επανέρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα των πολιτιστικών υποδομών της πόλης, με τον δημοτικό σύμβουλο της Κίνησης Ανθρώπινης Πόλης Ανδρέα Γρηγοριάδη να θέτει ερωτήματα για την πολιτιστική κληρονομιά της διοργάνωσης του 2017 και τον σχεδιασμό για το 2027.
Σε παρέμβασή του, ο κ. Γρηγοριάδης υποστηρίζει ότι, μια δεκαετία μετά το 2017, η Πάφος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές ελλείψεις σε χώρους και υποδομές πολιτισμού. Όπως αναφέρει, η συζήτηση για την «κληρονομιά» της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας θα πρέπει να συνδεθεί με συγκεκριμένα έργα και όχι μόνο με επετειακές εκδηλώσεις. Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρίσκεται το Μαρκίδειο Δημοτικό Θέατρο, το οποίο χαρακτηρίζει ως τον βασικό δημοτικό θεατρικό χώρο της πόλης, επισημαίνοντας παράλληλα τις λειτουργικές και τεχνικές αδυναμίες που, όπως αναφέρει, εξακολουθούν να υφίστανται. Ο κ. Γρηγοριάδης θέτει επίσης το ζήτημα του κηποθεάτρου, σημειώνοντας ότι ο σχεδιασμός για τη δημιουργία υπαίθριου πολιτιστικού χώρου στον χώρο του παλαιού αστυνομικού σταθμού δεν υλοποιήθηκε. Κατά την άποψή του, η ακύρωση του σχεδιασμού αποτέλεσε απώλεια για τις πολιτιστικές υποδομές της Πάφου και περιόρισε τις δυνατότητες φιλοξενίας υπαίθριων παραστάσεων και παραγωγών. Αναφορά γίνεται και στο αρχαίο θέατρο στον Φάρο, με τον δημοτικό σύμβουλο να επισημαίνει τη σημασία του χώρου, αλλά και τους περιορισμούς που, όπως υποστηρίζει, δεν επιτρέπουν τη φιλοξενία σύγχρονων και μεγαλύτερης κλίμακας πολιτιστικών παραγωγών. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα προβλήματα που καταγράφονται αποτελούν αποτέλεσμα διαχρονικών αποφάσεων και καθυστερήσεων, ενώ παράλληλα υπογραμμίζει ότι η συζήτηση για τις ευθύνες δεν θα πρέπει να αποπροσανατολίζει από την ανάγκη για μελλοντικό σχεδιασμό. Με το βλέμμα στο 2027, ο Ανδρέας Γρηγοριάδης θέτει ως βασική προτεραιότητα τη δημιουργία νέου σύγχρονου θεάτρου και νέου κηποθεάτρου, υποστηρίζοντας ότι οι εορτασμοί για τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την Πολιτιστική Πρωτεύουσα θα πρέπει να συνοδευτούν από ουσιαστικές επενδύσεις στις πολιτιστικές υποδομές. Το μήνυμα της παρέμβασής του είναι ότι η πολιτιστική κληρονομιά του 2017 δεν μπορεί να περιοριστεί σε επετειακές αναφορές, αλλά θα πρέπει να αποτελέσει αφετηρία για τον σχεδιασμό της Πάφου της επόμενης δεκαετίας. Όπως υποστηρίζει, ο πολιτισμός χρειάζεται χώρους, υποδομές και δυνατότητα φιλοξενίας νέων παραγωγών, θέτοντας έτσι το ζήτημα της πολιτιστικής πολιτικής της πόλης στο πλαίσιο του ευρύτερου σχεδιασμού για την Πάφο του 2030.
