Καταδικαστική απόφαση εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας εξέδωσε το ΕΔΑΔ στην υπόθεση K.A. v. Cyprus, κρίνοντας ότι η παρατεταμένη κράτηση Μαροκινού αιτητή ασύλου δεν συνδεόταν επαρκώς με τον σκοπό για τον οποίο επιβλήθηκε και υπερέβαινε το εύλογα αναγκαίο χρονικό διάστημα. Το Δικαστήριο επιδίκασε συνολικά €8.750 για ηθική βλάβη και έξοδα.
Ο αιτητής είχε εισέλθει το 2019 στο έδαφος της Δημοκρατίας παράνομα από τα κατεχόμενα και ακολούθως συνελήφθη και κρατήθηκε από τις Αρχές της Δημοκρατίας για λόγους εθνικής ασφάλειας. Η κράτησή του διήρκεσε από τις 10 Ιανουαρίου 2019 έως τις 24 Φεβρουαρίου 2020, στη Μενόγεια.
Το παράπονο του αιτητή ενώπιον του ΕΔΑΔ εδραζόταν σε δύο σκέλη. Το πρώτο αφορούσε ισχυριζόμενη παραβίαση του Άρθρου 5§1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που αφορά το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και την ασφάλεια.
Ο αιτητής υποστήριξε ότι η κράτησή του ήταν παράνομη, καθώς δεν είχε εκδοθεί διάταγμα απέλασης ούτε είχε κινηθεί οποιαδήποτε ποινική διαδικασία εναντίον του, ενώ ισχυρίστηκε επίσης ότι η κράτηση ήταν αυθαίρετη λόγω της διάρκειάς της.
Το δεύτερο σκέλος αφορούσε ισχυριζόμενη παραβίαση του Άρθρου 5§4 της ΕΣΔΑ, με τον αιτητή να υποστηρίζει ότι η διαδικασία αναθεώρησης της νομιμότητας της κράτησής του δεν πληρούσε τις απαιτήσεις της διαδικαστικής δικαιοσύνης και της ισότητας των όπλων.
Ειδικότερα, υποστήριξε ότι δεν του αποκαλύφθηκαν ουσιώδη στοιχεία και ότι δεν του παρασχέθηκαν κατάλληλες εναλλακτικές, αντισταθμιστικές εγγυήσεις έναντι του περιορισμού της πρόσβασής του σε έγγραφα.
Παραβίαση του δικαιώματος στην προσωπική ελευθερία
Σε σχέση με το πρώτο σκέλος, το ΕΔΑΔ διαπίστωσε παραβίαση του Άρθρου 5§1 από τις Αρχές της Δημοκρατίας.
Σύμφωνα με τη Νομική Υπηρεσία, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχε επαρκώς στενή σύνδεση μεταξύ της κράτησης και του σκοπού της παρεμπόδισης μη εξουσιοδοτημένης εισόδου στη Δημοκρατία από πλευράς διοίκησης.
Το ΕΔΔΑ έκρινε ακόμη ότι οι εθνικές Αρχές δεν ήταν συνεπείς ως προς τη νομική βάση της κράτησης, καθώς άλλοτε παρουσίαζαν την εθνική ασφάλεια ως αυτοτελή λόγο κράτησης και άλλοτε συνέδεαν την κράτηση με το εκκρεμές, μέχρι και σήμερα, αίτημα του αιτητή για άσυλο.
Παράλληλα, μετά την προσφυγή του αιτητή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας δεν υπήρξε, σύμφωνα με το ΕΔΔΑ, ουσιαστική πρόοδος στην εξέταση της υπόθεσής του σε σχέση με το άσυλο.
Η συνολική διάρκεια της κράτησής του, περίπου 13,5 μήνες, κρίθηκε υπερβολική και όχι εύλογα αναγκαία για τους σκοπούς του Άρθρου 5§1(στ).
Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, το ΕΔΑΔ τόνισε καταληκτικά ότι η ταχεία ολοκλήρωση της διαδικασίας ασύλου θα εξυπηρετούσε τόσο τα συμφέροντα του αιτητή όσο και εκείνα του κράτους, το οποίο επικαλείτο κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια.
Δεν διαπιστώθηκε παραβίαση ως προς τη δικαστική αναθεώρηση
Σε ό,τι αφορά το δεύτερο σκέλος του παραπόνου, το ΕΔΔΑ έκρινε ότι δεν υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 5§4 της ΕΣΔΑ.
Παρότι ο αιτητής υποστήριξε ότι δεν είχε πρόσβαση σε κρίσιμα απόρρητα στοιχεία, το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε ενημερωθεί για τη νομική βάση και τους βασικούς λόγους κράτησής του, είχε πρόσβαση σε σημαντικό μέρος του διοικητικού φακέλου του και γνώριζε την ουσία των υποψιών εναντίον του.
Παράλληλα, εκπροσωπήθηκε από δικηγόρο και, σύμφωνα με το ΕΔΑΔ, είχε γενικά τη δυνατότητα να αμφισβητήσει αποτελεσματικά τους ισχυρισμούς ότι αποτελούσε κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια.
Κρίσιμο θεωρήθηκε επίσης το γεγονός ότι το Διοικητικό Δικαστήριο είχε πρόσβαση σε όλο το εμπιστευτικό υλικό και μπορούσε να ελέγξει κατά πόσο η μη αποκάλυψή του ήταν δικαιολογημένη.
Κατά συνέπεια, το ΕΔΑΔ έκρινε ότι, παρά τους περιορισμούς στην πρόσβαση στο υλικό για λόγους εθνικής ασφάλειας, η αναθεωρητική διαδικασία παρείχε επαρκείς αντισταθμιστικές εγγυήσεις.
Το ΕΔΔΑ επιδίκασε στον αιτητή ποσό €5.000 για ηθική βλάβη ή μη χρηματική ζημία και επιπλέον €3.750 για έξοδα.
