Οι φάλαινες-φυσητήρες επικοινωνούν με φωνητικές εκφράσεις γνωστές ως κώδικες που όμως έχουν εξελιχθεί σε φωνητικές διαλέκτους μεταξύ των πληθυσμών που ζουν στη Μεσόγειο, αναφέρει νέα μελέτη.
Η μελέτη με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο St Andrews (Ηνωμένο Βασίλειο), με ισπανική συμμετοχή και δημοσιευμένη στα Πρακτικά της Βασιλικής Εταιρείας δείχνει πώς οι φωνητικές διάλεκτοι των φυσητήρων εξελίσσονται καθώς υιοθετούν νέους ήχους, αναφέρεται σε ρεπορτάζ του ισπανικού πρακτορείου Efe.
Η ανάλυση ηχογραφήσεων που διήρκεσαν είκοσι χρόνια έδειξε ότι οι φυσητήρες που ζουν στην ανατολική Μεσόγειο, γύρω από την Ελληνική Τάφρο (Ελλάδα), ανέπτυξαν μια νέα παραλλαγή της φωνητικής διαλέκτου που χρησιμοποιείται από ζώα από τη δυτική λεκάνη, η οποία προηγούμενα είχε μελετηθεί στα νερά των Βαλεαρίδων Νήσων.
Πιστεύεται ότι οι φυσητήρες έφτασαν για πρώτη φορά στη Μεσόγειο πριν από περίπου 20.000 χρόνια και έκτοτε έχουν μετακινηθεί από το Γιβραλτάρ για να εγκατασταθούν σε όλη τη Μεσόγειο.
Αυτά τα κήτη είναι κοινωνικά θηλαστικά που επικοινωνούν με κώδικες που είναι ακολουθίες κλικ που μπορούν να συνδυαστούν και να διαμορφωθούν. Αυτοπροσδιορίζονται ως μέλη μεγαλύτερων πολιτιστικών ομάδων που ονομάζονται φωνητικές φυλές.
Μέχρι τώρα, οι ειδικοί πίστευαν ότι οι φυσητήρες της Μεσογείου ανήκαν στην ίδια φυλή, η οποία προσδιοριζόταν από έναν μόνο κυρίαρχο τύπο κώδικα ο οποίος αποτελούνταν από τρία κλικ ακολουθούμενα από μια παύση πριν από το τέταρτο και τελευταίο (ένα μοτίβο που ονομάζεται τύπος 3+1).
Η νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι η ομάδα που καταγράφηκε κοντά στην Ελληνική Τάφρο, στα ανοικτά των ακτών της Κρήτης, παρήγαγε μια ξεχωριστή και ταχύτερη παραλλαγή αυτού του τύπου μοτίβου σε σύγκριση με τα κήτη στη δυτική περιοχή, μεταξύ Γιβραλτάρ και Ιταλίας.
Αυτό που είναι πιο αξιοσημείωτο για τους ερευνητές είναι ότι σε ορισμένες ημέρες αυτές οι ομάδες αποφάσιζαν επίσης να εκτελέσουν την αρχική μορφή κώδικα, τυπική της δυτικής Μεσογείου, γεγονός που δείχνει ότι ήταν εξοικειωμένες και με τα δύο στυλ.
Η μελέτη σκιαγραφεί μια εικόνα της ιστορίας των φυσητήρων που ζουν στη Μεσόγειο, η οποία συνάδει με μια προοδευτική κατοίκηση από τη δύση προς την ανατολή, με αποκορύφωμα την ανάπτυξη μιας ξεχωριστής διαλέκτου στα κήτη που ζουν στην ανατολή, ξεκινώντας από την Ελληνική Τάφρο.
Αυτά τα αποτελέσματα βοηθούν στην κατανόηση της προέλευσης της διαλεκτικής ποικιλομορφίας των φυσητήρων παγκοσμίως, αλλά πολλά ερωτήματα παραμένουν, όπως γιατί εξελίχθηκε αυτή η νέα διάλεκτος και γιατί σε αυτήν την τοποθεσία, εξηγεί ο Luke Rendell του Πανεπιστημίου του St Andrews.
Στην έρευνα συμμετείχε ο Σύνδεσμος Tursiops, από τις Βαλεαρίδες Νήσους. Ο Txema Brotons, ο οποίος συνεργάστηκε στη μελέτη, επεσήμανε ότι αυτό το εύρημα χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι η πολιτιστική ιστορία της Μεσογείου «δεν ανήκει αποκλειστικά στους ανθρώπους».
Ενώ οι πολιτισμοί του Mare Nostrum ανέπτυξαν τις δικές τους γλώσσες, έθιμα και ταυτότητες, οι φυσητήρες μετέδωσαν επίσης τις φωνητικές τους παραδόσεις από γενιά σε γενιά, εξηγεί.
Οι φυσητήρες έχουν τον μεγαλύτερο εγκέφαλο από οποιοδήποτε γνωστό ζώο, καθώς και σύνθετες κοινωνικές συμπεριφορές εντός οικογενειών και πολιτιστικών ομάδων, που απαιτούν ισχυρή επικοινωνία για τον συντονισμό εργασιών όπως το κυνήγι σε βαθιά νερά.
Ο μεσογειακός πληθυσμός είναι γενετικά απομονωμένος και αριθμεί μόνο μερικές χιλιάδες κήτη, επομένως θεωρείται απειλούμενος λόγω του μικρού του μεγέθους και των σοβαρών απειλών που θέτουν η εμπλοκή σε δίχτυα αλιείας και οι συγκρούσεις με πλοία.
ΠΗΓΗ: KΥΠΕ
