Ο ετήσιος αμυντικός προϋπολογισμός της Γερμανίας είναι πλέον ο τέταρτος μεγαλύτερος στον κόσμο, μετά των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας. Αν και σε απόλυτο ποσό δεν συγκρίνεται, και ούτε θα μπορούσε άλλωστε, με εκείνο των ΗΠΑ που πλησιάζει το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, εν τούτοις πλησιάζει αυτό της Ρωσίας. Εκείνο, όμως, που είναι ιδιαίτερα σημαντικό είναι πως ο αμυντικός προϋπολογισμός της Γερμανίας ξεπερνά σημαντικά εκείνους του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας, που αποτελούν τις έτερες ισχυρές βιομηχανικές δυνάμεις της ευρωπαϊκής ηπείρου και του ΝΑΤΟ. Εντός δε της ΕΕ, η Γερμανία ξαναγιγαντώνεται στρατιωτικά αφού μέχρι το 2029, δηλαδή σε τρία χρόνια από σήμερα, οι δαπάνες της για την άμυνα αναμένεται να φτάσουν τα €189 δισ., ακολουθώντας μια απότομα ανοδική καμπύλη που ξεκίνησε το 2024, από τα, περίπου, €66 δισ. Με απλά λόγια, ο αμυντικός προϋπολογισμός της Γερμανίας υπετριπλασιάζεται εντός πέντε ετών!
Αφού το σκεφτείτε λίγο, δέστε και τον καταμερισμό των εδρών στο γερμανικό Κοινοβούλιο. Από τις 630 έδρες του, οι 151 ήδη κατέχονται από το ακροδεξιό AfD, που μετά τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Σοσιαλιστές, αποτελεί την τρίτη ισχυρότερη κοινοβουλευτική ομάδα και τη βασική αντιπολιτευτική δύναμη της χώρας. Στη βάση, δε, κάποιων δημοσκοπήσεων που μετρούν ξεχωριστά τα ποσοστά του CDU (Χριστιανοδημοκράτες) και του CSU (Χριστιανοδημοκράτες Βαυαρίας), το AfD είναι πλέον το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Γερμανίας, παρά την απόκλιση που παρατηρήθηκε πρόσφατα στις δημοσκοπήσεις υπέρ του CDU. Και εδώ είναι το ζητούμενο. Δηλαδή, η μετακίνηση δεξιότερα της ρητορικής του CDU που συντελείται σε επίπεδο βάσης, και όχι κατ' ανάγκη στο προβεβλημένο επίπεδο της ηγεσίας του. Με άλλα λόγια, είμαστε ή όχι μπροστά σε μια ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής της Γερμανίας την ώρα που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο οι αμυντικές της δαπάνες;
Αν νιώθετε άνετα με την εικόνα που βλέπετε να σχηματίζεται ενώπιόν σας τώρα, τι θα σκεφτόσασταν αν μέσα σε αυτό το υπό διαμόρφωση σκηνικό, βάζαμε και την παράμετρο της εκκόλαψης μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης δύο (και περισσότερων ίσως) ταχυτήτων, όπου η κύρια και ισχυρότερη ταχύτητα θα καθοδηγούταν από γερμανικά χέρια, συνεπικουρούμενα από τα επιδέξια ιταλικά… της ακροδεξιάς κυρίας Μελόνι;
Αν, τώρα, προσθέταμε και τη διακαή επιθυμία δυναμικής παρέμβασης στα της ευρωπαϊκής σκηνής των υπερσυντηρητικών Αμερικανών που στηρίζουν τον κύριο Τραμπ, με την ταυτόχρονη απόσυρσή τους από τη διαχείριση ασφαλείας της Ευρώπης, τι θα λέγατε; Προσθέστε και την «αδελφή» ιδεολογία του αντίστοιχα συντηρητικού κόμματος Ενωμένη Ρωσία του κυρίου Πούτιν και ολοκληρώστε την εικόνα που σχηματίζεται και σκεφτείτε αν σας θυμίζει κάτι...
Η άτυπη σύνοδος των ηγετών των 27 στο παλιό κάστρο των Τευτόνων ιπποτών (sic) στο ανατολικό Βέλγιο στις 12 Φεβρουαρίου 2026 κατέδειξε το αδιέξοδο των πολιτικών που ακολουθήθηκαν τα τελευταία είκοσι και πλέον χρόνια. Η επιθυμία, και η πολυδιαφημιζόμενη «βιασύνη», που προέβαλαν με τις δηλώσεις τους οι ηγέτες της Ένωσης για την ανάγκη ανασύνταξης και μερικής και κατά βούληση εμβάθυνσης δεν κατάφερε να κρύψει τον πανικό τους. Αντίθετα, τον απεκάλυψε! Η ΕΕ βρίσκεται σε κρίση. Πολιτική και θεσμική. Η τρέχουσα, δε, διάσκεψη ασφαλείας του Μονάχου, αν και πλέον εξελίχθηκε σε ακόμα μία φιέστα, θα το επιβεβαιώσει ότι και αν επιδιωχθεί επικοινωνιακά να παρουσιαστεί ως τελικό της συμπέρασμα και παραδοτέο.
Ομοίως η επικείμενη σύνοδος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Μαρτίου, όπου αναμένεται το ακριβές συμπέρασμα επί της ουσίας των όσων συζητήθηκαν στο Βέλγιο στις 12 Φεβρουαρίου, θα επιβεβαιώσει το αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε. Αφού θα εισηγηθεί λύσεις που εμείς και οι περισσότεροι Ευρωπαίοι εταίροι μας, αδυνατούμε να εφαρμόσουμε. Αφού αντί για την πρόκριση ευρωπαϊκών εταιρειών στους τομείς της άμυνας, της υψηλής τεχνολογίας, της Τεχνητής Νοημοσύνης, των βάσεων δεδομένων, της ενέργειας, των καταναλωτικών προϊόντων και της βιομηχανίας αφήνουμε να διεισδύουν στις αγορές και στη δημόσια διοίκησή μας αντίστοιχες αμερικανικές ή ακόμα και κινεζικές, οι οποίες πλέον «έρχονται» μέσω τρίτων υφιστάμενων «στρατηγικών εταίρων» στη Μέση Ανατολή, στη Νότια Ασία και στη Νότια Αμερική.
Το συμπέρασμα δυστυχώς είναι αρνητικό. Οι ηγέτες της ΕΕ είναι αδύναμοι, αιχμάλωτοι του μαζικού λαϊκισμού και της βαθιάς πλέον κοινωνικοοικονομικής ανισότητας και ρευστής πολιτικής συνοχής που εξέθρεψαν με τη συμπεριφορά τους και τη γραφειοκρατική ατολμία τους να προχωρήσουν όπως θα έπρεπε, τότε που έπρεπε στους τομείς που έπρεπε, αφού κοιτούσαν ο καθένας τη μύτη του. Ο κατακερματισμός της ΕΕ είναι εδώ, αλλά οι δύο κερδισμένοι, παρά την πλάνη των πολιτικών νάνων που κυβερνούν την ΕΕ αυτή την περίοδο, βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα ανατολικά και δυτικά της ευρωπαϊκής ηπείρου και μας περιμένουν να αυτοκαταστραφούμε συντριμμένοι από το βάρος των ανεπαρκειών μας και των πολυδαίδαλων ρυθμιστικών μας μεταρρυθμίσεων και προτάσεων άνευ εφαρμόσιμης ισχύος και αποδοτικού ερείσματος.
Σε αυτό, λοιπόν, το περιβάλλον εσωτερικής και εξωτερικής συμπίεσης, η Γερμανία απλώνει ξανά τη βαριά σκιά της πάνω από το κάστρο Alden Biesen και μένει να φανεί πόσο μακριά θα φτάσει. Στο ενδιάμεσο, εμείς μπορούμε να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε απερίσπαστοι με το Instagram και όλα θα πάνε καλά…
