Τις τελευταίες ημέρες, η Κύπρος βρίσκεται αντιμέτωπη με κύμα κυβερνοεπιθέσεων. H επίσημη θέση η οποία δημοσιοποιείται προς το κοινό είναι ότι πρόκειται για «απλές» και «ακίνδυνες» επιθέσεις. Το να υποβαθμίζεις ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, δεν το κάνει λιγότερο σοβαρό. Τουναντίον. Το καθιστά επικίνδυνο.
Οι επιθέσεις τύπου DDoS μπορεί να θεωρούνται «χαμηλού επιπέδου» τεχνικά, αλλά πολιτικά και στρατηγικά στέλνουν ένα κάποιο μήνυμα. Ότι η Κύπρος είναι στόχος και συνάμα ευάλωτη. Και όταν ένα κράτος γίνεται στόχος σε καθημερινή βάση, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό είναι θεσμικό.
Πόσο έτοιμο είναι πραγματικά το κράτος; Πόσο ειλικρινής είναι η ενημέρωση προς τους πολίτες;
Και το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη αν αυτή η «ακίνδυνη» κατάσταση εξελιχθεί σε κάτι που δεν θα ελέγχεται;
Δεν είναι η πρώτη φορά που επιλέγεται η τακτική της καθησυχαστικής ρητορικής. Ωστόσο, η εμπειρία δείχνει ότι τα συστήματα δεν καταρρέουν από το «μεγάλο» χτύπημα καταρρέουν όταν για καιρό αγνοούνται τα μικρά.
Η Κύπρος, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης, των διεθνών της σχέσεων και της αυξανόμενης παρουσίας της, βρίσκεται σε ένα περιβάλλον αυξημένου κινδύνου. Σε τέτοιες συνθήκες, η διαχείριση δεν μπορεί να βασίζεται σε δηλώσεις χαμηλών τόνων και επικοινωνιακές ισορροπίες.
Ο εκ των εσω
