Η ψευδαίσθηση της αλλαγής παραμένει μία από τις πιο παραπλανητικές αφηγήσεις στην κυπριακή πολιτική. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση επανέρχονται οι ίδιες προβλέψεις. Κατακερματισμός, νέα κινήματα, άνοδος ανεξάρτητων υποψηφίων και δήθεν υποχώρηση των παραδοσιακών κομμάτων. Ακούγεται πειστικό, αλλά συγχέει τον θόρυβο με την πραγματική μετατόπιση ισχύος.
Η πραγματικότητα είναι πιο σταθερή απ’ όσο πολλοί θέλουν να παραδεχθούν. Ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ μπορεί να μην κυριαρχούν όπως παλαιότερα, όμως εξακολουθούν να διαθέτουν τα στοιχεία που καθορίζουν το αποτέλεσμα. Οργάνωση, δίκτυα, εκλογική πειθαρχία και κυρίως, έναν σταθερό πυρήνα ψηφοφόρων. Αυτός ο πυρήνας συνεχίζει να καθορίζει τις εκλογές.
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι μεταφορά εξουσίας, αλλά αναδιανομή της δυσαρέσκειας. Τα μικρότερα κόμματα μπορεί να κερδίζουν ψήφους διαμαρτυρίας και δημοσιότητα, αλλά η προβολή δεν ισοδυναμεί με πραγματικό πολιτικό βάρος. Τους λείπει ακόμη η εμβέλεια, η συνοχή και η συνέπεια που απαιτούνται για να αμφισβητήσουν σοβαρά την εξουσία.
Η Κύπρος δεν βρίσκεται ακόμη σε φάση πολιτικής αναδιάταξης. Βρίσκεται σε περίοδο φθοράς, όχι ρήξης.
Το σύστημα δείχνει πιο κατακερματισμένο.
Όμως το αποτέλεσμα παραμένει, σε μεγάλο βαθμό, το ίδιο.
Ο εκ των έσω
