Ο χρόνος τρέχει με ταχύτητα, είτε πετύχεις είτε αποτύχεις, όλα περνούν. Μερικές εβδομάδες μετά τις βουλευτικές εκλογές, οι φωνές των υποσχέσεων και των μεγάλων λόγων έχουν κοπάσει, το πολυαναμενόμενο «πόρισμα-καταπέλτης» τελικά δημοσιεύτηκε και η νέα Βουλή των Αντιπροσώπων έχει ήδη πρόσωπο. Για εμάς στο Volt αυτό περιλαμβάνει και μια δύσκολη αλήθεια: δεν καταφέραμε να μπούμε εντός. Η αποτυχία αυτή είναι βαριά και δεν θα ήταν τίμιο να το αρνηθούμε. Αυτό το βάρος πρέπει να το σηκώσουμε για να συνεχίσουμε. Ως πρώην υποψήφια αλλά και ως δημοτική σύμβουλος Αμμοχώστου του Volt, αισθάνομαι την ανάγκη να σταθώ λίγο στις εξελίξεις, να κοιτάξω πίσω αλλά κυρίως να κάνουμε ενδοσκόπηση στο Volt για να αποφασίσουμε με ποιους όρους συνεχίζουμε. Όχι μόνο για το πού βρισκόμαστε αλλά για το τι μας λέει αυτή η νέα Βουλή για την πολιτική μας πραγματικότητα. Η Αννίτα Δημητρίου επανεξελέγη με τη στήριξη δυνάμεων που, λίγο πριν τις εκλογές, παρουσιάζονταν ως ορκισμένοι αντίπαλοι. Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Άλλωστε, για να προχωρήσει ένα Κοινοβούλιο χρειάζονται συνεργασίες και συμβιβασμοί που λίγους μήνες πριν θα φαίνονταν αδιανόητοι. Μια απλή υπενθύμιση ότι η προεκλογική ρητορική και η μετεκλογική πραγματικότητα σπάνια ταυτίζονται.
Τα μεγάλα παραδοσιακά κόμματα κατάφεραν να συγκρατήσουν δυνάμεις, παρά την απογοήτευση και τη μεγάλη αποχή, παρά τις μεγάλες ευθύνες που φέρουν για την κατάσταση της χώρας μας. Το ακροδεξιό ΕΛΑΜ ανέβηκε στην τρίτη θέση, κάποιοι κατρακύλησαν και στη Βουλή μπήκαν το Άλμα και η Άμεση Δημοκρατία του #Fidias, αν και όχι με τα ποσοστά που ανέμεναν. Παρά τις απαξιωτικές επιθέσεις εναντίον τους, αυτοί οι καινούργιοι κατάφεραν να έχουν ρόλο στην εκλογή της Προέδρου.
Ένα στοιχείο που θα πρέπει να απασχολήσει είναι η εκπροσώπηση των γυναικών στη νέα Βουλή. Από τις οκτώ βουλεύτριες πήγαμε στις 11, σε σύνολο 56 εδρών. Μια αύξηση υπαρκτή αλλά τόσο μικρή που μάλλον επιβεβαιώνει το πρόβλημα. Η προεκλογική περίοδος, με την ένταση και τον ανταγωνισμό της, έχει θύματα. Και τα πρώτα θύματα είναι συχνά οι αρχές, οι αξίες και τελικά η ίδια η κοινωνία που δεν βλέπει την εκπροσώπησή της να αλλάζει ουσιαστικά. Η ισότητα, για άλλη μια φορά, μπαίνει σε αναμονή για την επόμενη πενταετία. Το Volt δεν τα κατάφερε να μπει στη Βουλή. Οι σύγχρονες τάσεις, δυστυχώς, ευνοούν τα άκρα: τον εθνικισμό, την ξενοφοβία, τον λαϊκισμό. Σε αυτόν τον δρόμο είναι που επιλέξαμε να πορευτούμε. Στο Κυπριακό, μιλήσαμε με αλήθειες, χωρίς ωραιοποιήσεις, με αναφορά στην ανάγκη για ρεαλισμό και συνύπαρξη. Δεν είναι ο εύκολος δρόμος αλλά είναι τίμιος. Δεν πείσαμε την πλειοψηφία. Όμως πείσαμε 11.536 ψηφοφόρους και αυτό όχι μόνο δεν είναι αμελητέο αλλά από μόνο του αυτό το 3,1% είναι μια εντολή. Η ενασχόληση με τα κοινά δεν είναι ένα προεκλογικό παιχνίδι που τελειώνει με το άνοιγμα της κάλπης. Είναι μια σειρά από μάχες, ένας συνεχής αγώνας. Και το Volt έχει ευθύνη, απέναντι σε κάθε έναν που το πίστεψε, να στέκεται μέχρι να τα καταφέρει, εκπροσωπώντας τις αρχές και τις ευρωπαϊκές αξίες σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Ο χρόνος θα συνεχίσει να τρέχει και αυτό που μένει πίσω και που τελικά θα γράψει Ιστορία είναι το πώς πορεύεσαι και ποιες πληγές άφησε πάνω στο σώμα αυτού του τόπου. Στο Volt ο αγώνας συνεχίζεται.
Δημοτικής συμβούλου Δήμου Αμμοχώστου με το VOLT
