Γράφει: Μιχάλης Γ. Ολύμπιος
Η κάθοδος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ δημιουργεί ξανά προσδοκίες για εξελίξεις στο Κυπριακό. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που καταγράφεται είναι κινητικότητα και όχι ουσιαστική πρόοδος. Διπλωματικές επαφές, δημόσιες δηλώσεις και φωτογραφίες δεν αρκούν όταν λείπει η πολιτική βούληση για αποφάσεις.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο σήμερα δεν είναι μόνο η τουρκική αδιαλλαξία. Είναι και η εσωτερική μας πολιτική πραγματικότητα.
Στον Δημοκρατικό Συναγερμό παραμένει ισχυρό ένα ρεύμα που αντιμετωπίζει με επιφυλακτικότητα ή και αρνητικά κάθε προοπτική συμφωνίας στη βάση που καθορίζουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Όσο αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει, δύσκολα μπορεί να δημιουργηθεί το απαραίτητο πολιτικό υπόβαθρο για μια νέα προσπάθεια.
Την ίδια ώρα, το ΑΚΕΛ, μέσα από τις προϋποθέσεις που ήδη θέτει για την επανέναρξη της διαδικασίας, φαίνεται να οικοδομεί ένα πολιτικό πλαίσιο που του επιτρέπει, εάν οι εξελίξεις το απαιτήσουν, να οδηγηθεί σε ένα δεύτερο ιστορικό «Όχι για να τσιμεντώσουμε το Ναι». Όχι επειδή διαφωνεί κατ' ανάγκην με τη λύση, αλλά επειδή θα μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν πληρούνται οι αναγκαίες προϋποθέσεις. Έτσι, η πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται από το πώς θα καταστεί εφικτό ένα νέο «Ναι», στο πώς θα δικαιολογηθεί ένα νέο «Όχι».
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δύσκολα θα επιλέξει κινήσεις που θα διαταράξουν τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες με τους βασικούς πολιτικούς του συμμάχους, το ΔΗΚΟ και το ΕΛΑΜ. Η διατήρηση της εσωτερικής πολιτικής σταθερότητας φαίνεται να υπερισχύει της ανάληψης πρωτοβουλιών που θα μπορούσαν να του προκαλέσουν πολιτικό κόστος.
Γι' αυτό και οι προσδοκίες πρέπει να είναι ρεαλιστικές. Η παρουσία του Γενικού Γραμματέα μπορεί να συντηρήσει τον διάλογο, ίσως και να αποτρέψει νέα αδιέξοδα ακόμα και να ανακοινωθούν κάποια μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης.
Δεν αρκεί όμως από μόνη της για να μετατρέψει την κινητικότητα σε εξέλιξη.
Οι εξελίξεις απαιτούν πολιτικό θάρρος, κοινωνική προετοιμασία και ηγεσίες έτοιμες να συγκρουστούν ακόμη και με το δικό τους πολιτικό ακροατήριο. Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να μετράμε επισκέψεις, δηλώσεις και συναντήσεις, χωρίς να πλησιάζουμε πραγματικά στη λύση του Κυπριακού.
