Cyprus Comic Con: Ότι αρχίζει ωραία, τελειώνει με πόνο

Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης, η αφοσίωση, η συνέπεια και το πείσμα που χρειάζεται να έχει κάποιος που μένει στην ακριτική Κύπρο -και όχι στο Λονδίνο, το Τόκιο ή τη Νέα Υόρκη, προκειμένου να απολαμβάνει την ενημέρωση, τα props, την πρόσβαση και τα gadgets αυτού του τόσο ενδιαφέροντος κόσμου.

Και μπορεί το 5G, τα smartphones, οι low budget αεροπορικές εταιρείες και φυσικά η απόβαση/εγκατάσταση στην Κύπρο τόσων μη Κύπριων -ευτυχώς- να άλλαξαν τις συνθήκες, την πρόσβαση και την ενημέρωση, παρόλα αυτά, ας είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να κοπιάσεις, να αφιερώσεις χρόνο και να αναπτύξεις στάμινα για να μείνεις πιστός και updated. Πόσω μάλλον όταν -πριν το Cyprus Comic Con βγει μπροστά και παρουσιάσει πτυχές αυτού του μαγικού κόσμου μετατρέποντάς το σε ένα mainstream event- το να είσαι μέλος αυτής της κουλτούρας σε έκανε παρία, στην καλύτερη εκδοχή. Υπάρχουν και άλλοι επιθετικοί προσδιορισμοί που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω αλλά θα ήθελα να κρατήσω το κείμενο σε ένα politically correct και emotion free επίπεδο.

Ως εκ τούτου και μετά από αυτόν τον μακροσκελή πρόλογο, θα ήθελα ως fan του φεστιβάλ, να εκφράσω την απογοήτευσή μου, μετά τη φετινή μου επίσκεψη.

Η κρατική έκθεση ήταν ξίτρουλη από κόσμο. Τα αυτοκίνητα πολλά και ακροβολισμένα σε χωματσιές, πεζοδρόμια και σοκάκια, παρόλα αυτά το VIP parking ήταν άδειο. Πέρα από την παραδοξότητα και την μεϊστρίλα, η φιλοσοφία πίσω από την απόφαση αυτή, δείχνει και απουσία συναίσθησης της κατάστασης έξω από τον φράχτη της Έκθεσης.

Εντός της Έκθεσης η κατάσταση άλλη. Να αναφέρω για ακόμη μια φορά και να ενώσω τη φωνή μου με όσους πριν από εμένα σημείωσαν πόσο ακατάλληλη είναι η Έκθεση -πλέον και επικίνδυνη- για οποιαδήποτε εκδήλωση.

Τα ελενίτ μετατρέπουν τους χώρους/περίπτερα σε θερμοκήπιο, λες και η περιβαλλοντική κρίση δεν έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μετατρέψει την Κύπρο σε νορβηγική σάουνα!

Ο Οκτώβριος μπορεί να είναι ημερολογιακά ένας φθινοπωρινός μήνας, αλλά για τους cos players στο Cyprus Comic Con, πρόκειται για ένα μήνα βασανιστηρίου. Κάτω από τον κυπριακό λάλλαρο και την κτιριακή ακαταλληλότητα της Έκθεσης, εκατοντάδες cos players εμφανίζονται και δίνουν το vibe, κάνουν αυτό το φεστιβάλ ιδιαίτερο και μοναδικό. Οι περισσότεροι δε από αυτούς δεν είναι καν Κύπριοι, ως εκ τούτου, όχι τόσο ανθεκτικοί στις θερμοκρασίες και επίπεδα υγρασίας της νήσου! Αν η μεταφορά της ημερομηνίας διεξαγωγής της διοργάνωσης, δεν είναι επιλογή, παρόλο που θα πρέπει να υπάρξει προσαρμογή στις κλιματολογικές συνθήκες, θα πρέπει να συζητήσουμε σοβαρά τις επιλογές στον χώρο διεξαγωγής. Όλες αυτές οι χιλιάδες κόσμου, αξίζουν κάτι καλύτερο. Αξίζουν air condition πιλέ μου. Αξίζουν ένα food court με συνθήκες υγιεινής, αξίζουν τουαλέτες -ξέρω πολύ ριζοσπαστική ιδέα!

Είναι πολύ λυπηρό για εμένα να παρακολουθώ μια παρέα με όραμα, με όρεξη και με πολύ τόλμη να διοργανώνει ένα φεστιβάλ για να ικανοποιήσει ένα κοινό που υπήρξε περιθωριοποιημένο για τόσα χρόνια, που δεν είχε την ευκαιρία να εκφραστεί, να γιορτάσει την ιδιαιτερότητά του, να περιορίζεται, να εμπορευματοποιείται, να μειώνει τις απαιτήσεις που έχει από τον εαυτό της πρωτίστως.

Ποιο ήταν το αναβαθμισμένο από πέρσι experience που προσέφερε η φετινή διοργάνωση; Ποιοι ήταν οι καλύτεροι από πέρσι guests; Ποιές ήταν οι καλύτερες από πέρσι συνθήκες;

Το Comic Con ξεκίνησε σαν κάτι πρωτοποριακό και έπεσε στη λούμπα που πέφτουν όλοι όσοι κάνουν κάτι που δεν έχουν ανταγωνισμό στην Κύπρο: εκμεταλλεύονται το μονοπωλιακό τους καθεστώς και ακόμη χειρότερα την απουσία επιλογών του κόσμου που τους ανέδειξε.

Χωρίς ανταγωνισμό δεν υπάρχει λόγος να βελτιωθεί η εκδήλωση, να αναβαθμιστεί, να καινοτομήσει, να γίνει καλύτερη, να προσφέρει ένα φιλότιμο experience -πρωτίστως στους υφιστάμενους fans που τους ανέδειξαν και δευτερευόντως σε όλους τους υπόλοιπους που προσβλέπουν σε αυτούς για να μάθουν, για να αποκτήσουν την αυτοπεποίθηση που θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν την ταυτότητά τους.

Μια παρέα με όραμα, που βλέπει την ιδέα της να έχει πιαστεί, που όμως δεν βλέπει τον λόγο να την αναβαθμίσει. Μια παρέα πολύ δημιουργικών ανθρώπων, που πλέον έχασε το κίνητρο που κάποτε την έκανε να καινοτομήσει και υλοποιήσει όσα ονειρεύτηκε να κάνει. Που γεύτηκε τόσο μεγάλη επιτυχία τόσο και πλέον θεωρεί πως έχει το δικαίωμα να δώσει εκτός από δικαιολογίες και συγχωροχάρτι στον εαυτό της που υπέπεσε στην μεγάλη “αμαρτία” του να ξεζουμίσει την ιερή αγελάδα που κάποτε λάτρευε.