Σημεία διέλευσης και Κυπριακό

Το θέμα της διάνοιξης σημείων διέλευσης στη μοιρασμένη μας πατρίδα τυγχάνει χειρισμού με τον ίδιο τρόπο που χειρίστηκαν τις υπόλοιπες πτυχές του Κυπριακού οι πολιτικοί μας ηγέτες. Σε όλες τις κατά καιρούς προσπάθειες των ΗΕ για εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης, η έμφαση της κυπριακής ηγεσίας ήταν στις στρεβλές αντιλήψεις που επικράτησαν από το 1963 και οι οποίες οδήγησαν σε επιλογές και αποφάσεις οι οποίες διαιώνισαν τα αδιέξοδα και δεν επέτρεψαν την επίλυση του προβλήματος. 

Τείχος του Βερολίνου

Πολλοί ξένοι παρομοιάζουν τη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει την Κύπρο σε βόρεια και νότια σαν το τείχος του Βερολίνου. Η Γερμανία ήταν χωρισμένη σε Δυτική και Ανατολική Γερμανία. Οι Γερμανοί που ζούσαν στη Δυτική Γερμανία προσπαθούσαν για το άνοιγμα όσο των δυνατόν περισσότερων σημείων διέλευσης γιατί πίστευαν ότι οι συχνές επαφές ήταν η συνταγή που θα οδηγούσε στην κατεδάφιση του τείχους. Οι κάτοικοι της Ανατολικής Γερμανίας στη μεγάλη τους πλειοψηφία ζούσαν με το όνειρο της κατεδάφισης του τείχους. Πολλοί ήσαν εκείνοι που έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να περάσουν στη Δυτική Γερμανία.  

Φόβος και δυσπιστία

Το Κυπριακό είναι αναμφίβολα ένα πρόβλημα με πολλές και συνάμα δύσκολες πτυχές. Όμως πίσω από τις δυσκολίες αυτές κρύβονται ο φόβος και η δυσπιστία. Αυτά τα αισθήματα δεν είναι εύκολο να καταπολεμηθούν. Και αποτελεσματική καταπολέμησή τους είναι αδύνατον να υπάρξει χωρίς τις συχνές επαφές μεταξύ αυτών που ζουν και στις δύο πλευρές της χωρισμένης μας πατρίδας. Αν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ειλικρινά θέλει συνομιλίες, για να διανύσει το τελευταίο μίλι και να φθάσει στο τέρμα του δρόμου που οδηγεί στην επανένωση, θα έπρεπε να επιδιώκει όχι μόνο τη διάνοιξη όλων των σημείων διέλευσης αλλά και τη διακίνηση χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα. 

Αλλαγές και λύση

 Η λύση του Κυπριακού θα επιφέρει τεράστιες αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων και στις δύο κοινότητες. Ιδιαίτερα στη δική μας πλευρά που μετά από 52 χρόνια θα μοιραστούμε ξανά την εξουσία με τους συμπατριώτες μας Τ/Κύπριους. Πολλές μελέτες των Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών έχουν καταδείξει ότι πολλές αλλαγές αποτυγχάνουν διότι δεν εξασφαλίζεται η ενεργή υποστήριξη της κοινωνίας λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης στους κυβερνώντες που αδυνατούν να δώσουν το παράδειγμα, να πείσουν, να εμπνεύσουν και να κερδίσουν τη δέσμευση των πολιτών. Πώς να εμπνεύσουν άνθρωποι σαν τον Χριστοδουλίδη, όταν, αντί να μας προτείνουν το άνοιγμα σημείων διέλευσης που θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, προτείνουν το άνοιγμα σημείων διέλευσης τα οποία όταν θα λειτουργήσουν, αν ποτέ λειτουργήσουν, θα διευκολύνουν μόνο τους θηροφύλακες που προστατεύουν τα αγρινά και τους δασοπυροσβέστες στην περίπτωση πυρκαγιάς. Όταν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης δεν τολμά να πάρει αποφάσεις για το άνοιγμα σημείων διέλευσης, πώς θα τολμήσει να πάρει αποφάσεις για άλλες πτυχές του Κυπριακού που θα είναι σίγουρα πολύ πιο επώδυνες;

Κάποιοι φίλοι στο FB αλλά και μερικοί δικοί μου άνθρωποι μού λένε συχνά ότι η δημόσια κριτική δεν οδηγεί πουθενά. Κάποιοι μάλιστα μου υποδεικνύουν ότι φέρνει αντίθετα αποτελέσματα. Αναγνωρίζω ότι οι επιθυμητές στάσεις και οι συμπεριφορές των άλλων που για εμάς είναι –λιγότερο ή περισσότερο – σημαντικές, με την έννοια ότι από αυτούς εξαρτάται και η δική μας καλή ζωή, δεν προσδιορίζονται μόνο από αυτούς αλλά και από το πώς εμείς οι ίδιοι τους συμπεριφερόμαστε, από την εικόνα που τους κάνουμε να έχουν για εμάς, από τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις που τους δημιουργούμε, από τις σκέψεις που τους προκαλούμε. Με λίγα λόγια, τα συναισθήματα, οι στάσεις και οι συμπεριφορές μας απέναντι στον άλλον επηρεάζουν σημαντικά τα δικά του συναισθήματα, τις στάσεις του και τις συμπεριφορές του απέναντί μας. Κατά συνέπεια, ο εαυτός που δείχνουμε στον άλλο επικαθορίζει την ποιότητα της σχέσης που έχουμε μαζί του και, τελικά, την ποιότητα της ζωής και των δυο μας. Αναγνωρίζω επίσης ότι η κριτική δεν αρέσει στους περισσότερους ανθρώπους. Μόνον όσοι έφτασαν σε μεγάλα ύψη πνευματικής καλλιέργειας δέχονται την κριτική με ευχαρίστηση. Τα ύψη αυτά δυστυχώς ελάχιστοι τα προσεγγίζουν. Αναγνωρίζω τέλος ότι απέχω έτη φωτός για να φθάσω στο σημείο που να μην με ενοχλεί η κριτική.  

Ειλικρινείς διαβεβαιώσεις

Προσπάθησα πολύ και με ποικίλους τρόπους να αποδεχθώ ως ειλικρινείς τις διαβεβαιώσεις του Προέδρου Χριστοδουλίδη ότι επιθυμεί λύση του Κυπριακού. Και το πέτυχα. Αλλά, όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να αποδεχθώ ότι η λύση που επιθυμεί είναι εφικτή. Θέλει μια λύση που η Τουρκία δεν θα αποδεχτεί ποτέ. Εκτός και αν σε μελλοντικούς απροσδιόριστους χρόνους, ύστερα από μια πολεμική σύγκρουση, βρεθεί ηττημένη, και η δική μας χώρα στην πλευρά των νικητών. Εφόσον, λοιπόν, η λύση που θέλει δεν είναι εφικτή, η λογική μού υπαγορεύει ότι δεν θέλει λύση. Και αυτό με εμποδίζει από του να σταματήσω να του ασκώ κριτική. Και τούτο γιατί θεωρώ ότι χωρίς λύση το μέλλον της Κύπρου δεν είναι εξασφαλισμένο αλλά και, ταυτόχρονα, οι διαβεβαιώσεις του δεν είναι ειλικρινείς. Και επειδή η μάνα μου ήταν η προσωποποίηση της ειλικρίνειας –που την οδήγησε πολλές φορές σε κλάματα– έμαθα από μικρός να μην συμπαθώ τους ανειλικρινείς ανθρώπους.   

Εκλογική πελατεία

Όλοι ξέρουμε ότι η εκλογική του πελατεία είναι στη συντριπτική της πλειοψηφία άνθρωποι που δεν θέλουν λύση στο Κυπριακό επειδή πιστεύουν ότι η λύση με τα σημερινά δεδομένα θα είναι άκρως ετεροβαρής σε βάρος της δικής μας πλευράς. Προέκταση αυτού του «πιστεύω» τους είναι και ότι με τις επισκέψεις των Ε/Κυπρίων ενισχύεται οικονομικά ο Αττίλας. Έτσι πολλοί από τους ψηφοφόρους του κ. Χριστοδουλίδη απαιτούν να κλείσουν και τα υφιστάμενα σημεία διέλευσης. Και δεν τους ενδιαφέρει καθόλου ότι κάτι τέτοιο θα σημάνει και την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου. Πώς, λοιπόν, να σταματήσω να ασκώ κριτική σ’ έναν άνθρωπο που για ικανοποίηση της εκλογικής του πελατείας δεν τολμά να ανοίξει κάποια σημεία διέλευσης;