Ήταν Αύγουστος. Είχαν αρχίσει να φυσούν φθινοπωρινοί άνεμοι στη Μόσχα. Σκορπίζονταν τα μαραμένα κίτρινα και κόκκινα φύλλα. Μιλούσαμε περπατώντας πότε προς κάτω και πότε προς πάνω στη Λεωφόρο Πούσκιν. «Τι θα κάνεις που θα πας στην Κύπρο;», με ρώτησε. «Θα εκδώσω εφημερίδα», είπα. Σταμάτησε μια στιγμή. «Δεν υπάρχουν εφημερίδες εκεί;», ρώτησε. «Φυσικά υπάρχουν», είπα. «Τότε;». «Θα γράφω αυτά που δεν γράφουν εκείνες».
Ήταν Αύγουστος. Πάντα τον Αύγουστο έγιναν όλες οι αρχές μου. Η πρώτη μου μετάβαση στη Ρωσία ήταν τον Αύγουστο, όπως και η τελευταία μου επιστροφή από εκεί ήταν τον Αύγουστο. Παντρεύτηκα μέσα στον Αύγουστο. Η κόρη μου γεννήθηκε τον Αύγουστο. Μπήκα στη φυλακή τον Αύγουστο. Κατέβηκα στο αεροδρόμιο εισπνέοντας βαθιά τη μυρωδιά από τα κίτρινα αγκάθια. Η Κύπρος καιγόταν στη ζέστη. Στην Πύλη Κερύνειας συναντήθηκα με διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για την ακρίβεια της ζωής. Επικεφαλής μιας πομπής πορευόταν ο Δάσκαλος Οζκέρ. «Τι κάνεις Δάσκαλε;», τον ρώτησα. «Το παίζουμε κυβέρνηση», είπε. Ήταν το 1997. Πέρασαν 29 χρόνια από τότε. Το παιχνίδι συνεχίζεται.
Νοστάλγησα πολύ τον Δάσκαλο Αρίφ. Καθόταν στον κήπο του σπιτιού του κοντά στη θάλασσα στη Λάπηθο. Στον κήπο υπήρχαν θαυμάσια σύκα. «Ήρθα μόνιμα, δεν θα φύγω πλέον, είμαι έτοιμος», του είπα. «Και σε ποιον θα την πουλάμε που θα βγάλουμε εφημερίδα Σενέρ», είπε, «μείναμε μόνο μερικά άτομα. Μήπως απέμεινε κοινότητα;». Πέρασαν 29 χρόνια από τότε που λέχθηκε αυτό. Αφού τότε υποβαλλόταν το ερώτημα πόσοι μείναμε, να ρωτήσουμε ξανά: «Πόσοι μείναμε;». Κάθε φορά που επέστρεφα στο νησί από το εξωτερικό, πάντα μού έλεγε το εξής ο Δάσκαλος Αρίφ: «Καλώς όρισες στην πατρίδα σου Σενέρ»!
Ήταν 30 Αυγούστου. Είχαν περάσει μερικές μέρες από τότε που επέστρεψα στην πατρίδα. Με προσκάλεσαν σε μια δεξίωση στην Κερύνεια. Εξεπλάγην. Δεν είχαν βγάλει την εφημερίδα ακόμα. Σηκώθηκα και πήγα. Ήταν εκεί η ομάδα των δημοσιογράφων μας. Αγκαλιαστήκαμε. Κουβεντιάσαμε κρατώντας τα ποτήρια μας στο χέρι. Μας πλησίασε ο στρατιωτικός διοικητής. Ο διοικητής των ειρηνευτικών δυνάμεων, υποστράτηγος Αλί Γιαλτσίν. Ήταν άνθρωπος με πολύ χιούμορ. Τελικά είχε ακούσει και εκείνος ότι θα έβγαζα εφημερίδα. Στράφηκε στους ευρισκόμενους δίπλα του και είπε γελώντας: «Πείτε στον Σενέρ να μετανιώσει, αν κέρδισε λίγα χρήματα στο εξωτερικό, θα τα χάσει και αυτά». Οι φίλοι γέλασαν. Γέλασα και εγώ.
Ένα βράδυ κάθισα μέχρι να ξημερώσει στη βεράντα του σπιτιού μας. Σκέφτηκα το όνομα που θα έδινα στην εφημερίδα. Έγραψα περίπου σαράντα ονόματα σε ένα δεφτέρι. Πολλά από αυτά θύμιζαν σύνθημα, δεν μου άρεσαν. Ναι, θα ήταν μια εφημερίδα αντίστασης, όμως παρά ταύτα δεν ήθελα ένα στρατευμένο όνομα. Τα πολλά χρόνια που πέρασα στη Σοβιετική Ένωση μού είχαν δημιουργήσει μια αλλεργία απέναντι στα συνθήματα. Στο τέλος επέλεξα το όνομα «Αβρούπα» ανάμεσα από αυτά που έγραψα στο δεφτέρι μου. Και την αποκάλεσα και «εφημερίδα χωρίς άδεια». Δεν είχε αρέσει το όνομα που διάλεξα στα στελέχη τα οποία μάζεψα με χίλια ζόρια. Η Ευρώπη είναι μια ιμπεριαλιστική ήπειρος. Πώς γίνεται;
Ήταν τα εξής πρώτα δύο πράγματα που είπα στους φίλους μου την πρώτη μέρα που βγάλαμε την εφημερίδα: «Δεν θα ζητήσετε διαφήμιση από κανέναν. Διαφήμιση σημαίνει εξάρτηση. Αν κάποιος μας δώσει διαφήμιση, θα την πάρουμε. Όμως, δεν πρέπει ποτέ να ζητήσουμε εμείς». Το δεύτερο ήταν το εξής: «Κοιτάξτε, αυτή η εφημερίδα είναι σαν το μυδράλιο. Βάζουμε τώρα αυτό το μυδράλιο πάνω σε ένα ύψωμα. Θα έρχεται και θα τραβάει τη σκανδάλη όποιος καταπατούνται τα δικαιώματά του και αναζητά δικαιοσύνη χωρίς να τη βρίσκει».
Όλοι έλεγαν ότι η ζωή της εφημερίδας μας θα διαρκούσε το πολύ δύο μήνες. Οι φίλοι κρεμούσαν στον τοίχο κάθε φύλλο της εφημερίδας που εκδίδαμε. Όταν κρέμασαν και το 100ό φύλλο, φώναξαν με χαρά «το εκατοστάρι»…
Πέρασαν 29 χρόνια. Η Αβρούπα είναι 30 χρόνων. Βόμβες, σφαίρες, κατασχέσεις, λιντσαρίσματα. Και αγωγές σε αριθμό ρεκόρ που δεν θα μπορέσει να σπάσει ποτέ. Δεν βάζω τελεία εδώ. Είναι ένα κόμμα ακόμα το τέλος αυτής της πρότασης,
