Την ώρα που τα βλέμματα είναι στραμμένα στη Νέα Υόρκη και όλοι αναμένουν – με όση ελπίδα και πίστη τους απέμεινε – κάποια εξέλιξη στο Κυπριακό, στη Λευκωσία συνέβη κάτι ίσως πολύ πιο σημαντικό. Στη Μια Μηλιά τέθηκε σε λειτουργία το πρώτο δικοινοτικό φωτοβολταϊκό πάρκο της Κύπρου, στο πλαίσιο του κοινού σταθμού επεξεργασίας λυμάτων. Το έργο αυτό έγινε χωρίς μεγάλα λόγια και εκτός των αιθουσών των διαπραγματεύσεων. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι συνεργάζονται για να παράγουν ενέργεια, ώστε να λειτουργήσει μια υποδομή που σύνδεσε την πόλη όταν οι μνήμες του πολέμου ήταν ακόμη πολύ νωπές, και που μέχρι σήμερα εξυπηρετεί τις δύο πλευρές.
Οι κοινότητες συνεργάστηκαν για να αντιμετωπίσουν ένα καθημερινό πρόβλημα. Οι αρχές αυτοδιοίκησης κατάφεραν στην πράξη αυτό που η πολιτική ηγεσία συζητά χωρίς αποτέλεσμα. Ένα πραγματικό Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Σίγουρα ένα φωτοβολταϊκό πάρκο δεν ξεκλειδώνει ούτε λύνει το Κυπριακό. Ούτε ένας κοινός σταθμός λυμάτων μπορεί να αντικαταστήσει μια πολιτική συμφωνία. Μπορούν, όμως, να κάνουν κάτι που καμία συμφωνία δεν μπορεί να επιβάλει από μόνη της, να δημιουργήσουν την εμπειρία της συνεργασίας.
Πρωτοβουλίες που προωθούν την κουλτούρα της ειρήνης υπήρξαν πολλές στην πάροδο των χρόνων. Κάποιες υπονομεύθηκαν, άλλες εγκλωβίστηκαν στην κρατική γραφειοκρατία και την πολιτική ακινησία ή αφέθηκαν να ξεθωριάσουν ως θεωρητικές διακηρύξεις στα συρτάρια των διαπραγματευτών. Προχθές, οι δύο κοινότητες τα κατάφεραν. Φώτισαν μέσα από αυτό το ηλιακό ένα κοινό, βιώσιμο μέλλον. Ανέδειξαν, μέσα από κοινές, πράσινες υποδομές, τον δρόμο της συνεργασίας απέναντι στην κλιματική κρίση που απειλεί την κοινή μας πατρίδα, στέλνοντας το μήνυμα ότι η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων απαιτεί κοινές υποδομές και ένα ενιαίο όραμα, πέρα από τις διαχωριστικές γραμμές. Κυρίως, όμως, έδωσαν πνοή σε ένα, μέχρι πρότινος, αφηρημένο όραμα. Στα πραγματικά ΜΟΕ που εξυπηρετούν ολόκληρη την πόλη, ολόκληρη τη χώρα, πέρα από τα οδοφράγματα.
Είναι προφανές ότι έτσι χτίζονται τα αληθινά ΜΟΕ και ότι αυτή είναι η επόμενη μέρα της κοινής μας πατρίδας. Η συνεργασία της κοινωνίας, των δήμων, των κοινοτήτων, των πολιτών, των πανεπιστημίων, των κομμάτων, των επιμελητηρίων, των νέων. Μια συνεργασία στην ενέργεια, στο περιβάλλον, στο νερό, στις μεταφορές, στην πολιτική προστασία, στον πολιτισμό. Σε κάθε πεδίο όπου Ε/Κ και Τ/Κ μπορούν να ανακαλύψουν ότι η συμπόρευση δεν αποτελεί παραχώρηση προς την άλλη πλευρά, αλλά όφελος και για τις δύο.
Το παράδειγμα προς τους δύο ηγέτες είναι εδώ. Αν πιάσουν το νόημα, ίσως κάνουν αυτό που τους υπέδειξε ο Γενικός Γραμματέας. Να ψάξουν εντός του νησιού και των κοινοτήτων τους αυτά που διευκολύνουν τη συνεργασία και εμπεδώνουν την εμπιστοσύνη, αντί να αναζητούν μισό αιώνα τη διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος σε ξένα διπλωματικά κέντρα…
