Στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου αξιολογούνται χωριστά ο νότος και ο βορράς στην Κύπρο. Ανάμεσα σε 180 χώρες ο βορράς είναι στην 82η θέση και ο νότος στην 80ή θέση, λέει. Είμαστε ίσοι σχεδόν. Η διαφορά ανάμεσά τους είναι μόνο δύο μονάδες. Η μία είναι κατεχόμενη περιοχή. Η δε άλλη είναι ελεύθερη περιοχή. Δεν σας φαίνεται παράξενο; Όμως, σημαίνει πως δεν διαφέρουμε και πολύ μεταξύ μας στο στοίχημα της ελευθερίας του Τύπου. Γίνεται; Ένα πειρατικό κράτος και ένα νόμιμο κράτος. Πώς εξισώνονται; Δηλαδή, ούτε στο ένα είναι εντάξει η δημοκρατία και η ελευθερία του Τύπου ούτε στο άλλο. Μήπως δεν δημιουργεί σημαντική διαφορά ανάμεσα σε αυτόν και την Κυπριακή Δημοκρατία που είναι νόμιμο κράτος το γεγονός ότι ο βορράς βρίσκεται υπό κατοχή και διοικείται εκ μέρους του κατακτητή; Δηλαδή, εκείνοι που ετοίμασαν αυτό τον δείκτη δεν βλέπουν και πολλή διαφορά από την άποψη της ελευθερίας του Τύπου ανάμεσα στην κατεχόμενη περιοχή και την ελεύθερη περιοχή;
Κατά την άποψή μου, δεν μπορεί να γίνεται καθόλου λόγος για ελευθερία του Τύπου στον βορρά. Δεν μπορεί να υποβάλλεται καν το ερώτημα αν υπάρχει ελευθεροτυπία. Η κυβέρνηση στην Άγκυρα, στην οποία υπαγόμαστε όλοι, χάραξε ένα πλαίσιο για εμάς. Καθόρισε ένα όριο. Μέχρι εκείνο το όριο είναι η ελευθερία του δημοσιογράφου. Δεν μπορεί να βγει εκτός του πλαισίου. Αν βγει κάηκε. Είτε δέχεται σφαίρες. Είτε βόμβες. Είτε φυλακίζεται. Το ζήσαμε και το είδαμε. Έχει ένα τίμημα και η ελευθερία του Τύπου, όπως κάθε ελευθερία. Δεν μπορεί να είναι ελεύθερος όποιος δεν τολμά να πληρώσει αυτό το τίμημα. Όταν ο στρατηγός είπε για εμάς «θα βάλουν την ουρά στα σκέλια και θα καθήσουν στη θέση τους», δεν κάναμε βήμα πίσω, όπως νόμιζε εκείνος. Δεν σιωπήσαμε! Πόσες φορές με απείλησαν, πόσες φορές μού έστειλαν μήνυμα λέγοντας πως αν δεν σιωπήσουμε, θα λάβουν την τελική απόφαση για εμάς! Ποια είναι η τελική απόφαση; Η δολοφονία! Πάλι δεν σιωπήσαμε. Επειδή δεν δολοφονηθήκαμε και μείναμε ζωντανοί, αυτή τη φορά βρήκαμε απέναντί μας τους αριστερούς. Διέδωσαν στην κοινότητα ότι «αφού δεν δολοφονήθηκαν, σημαίνει πως είναι πράκτορες». Όχι μόνο στην κοινότητα στον βορρά αλλά και στην κοινότητα στον νότο. Πήγαν και το είπαν και στο ΑΚΕΛ. Και το ΑΚΕΛ τούς πίστεψε! Όπως καταλαβαίνετε, είναι πολύ δύσκολο να αγωνιστεί κανείς χωρίς να ρισκάρει το κεφάλι του σε αυτό το παραδεισένιο νησί που μετατράπηκε σε κόλαση. Από τη μια οι εθνικιστές πατριδοκάπηλοι δεξιοί. Και από την άλλη οι αριστεροί πατριδοκάπηλοι. Πέφτουν πάνω σου όλοι μαζί. Δεν άλλαξε καθόλου η νοοτροπία του Ραούφ Ντενκτάς. Τι είχε πει ο «εθνικός ηγέτης» για τους Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Γκιουρκάν, τους οποίους δολοφόνησε η υπόγεια οργάνωση; «Ήταν κατάσκοποι του Γιωρκάτζη. Τους σκότωσαν οι Ελληνοκύπριοι για να επωφεληθούν από τον θάνατό τους, αφού επωφελήθηκαν από αυτούς όταν ήταν ζωντανοί!»
Τώρα πέρασε ένας νόμος από τη «βουλή». Από εδώ και στο εξής, απαγόρευσαν να φωτογραφίζονται οι ύποπτοι στα δικαστήρια και να δημοσιεύονται ανοικτά τα ονόματά τους στις εφημερίδες. Όποιος δεν εφαρμόζει αυτό τον νόμο θα φυλακίζεται. Τι έγινε, λέει; Ως γνωστόν, «όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου». Και εκείνοι, λέει, ενήργησαν με έναυσμα αυτό το τεκμήριο της αθωότητας. Να το πιστέψω; Δεν το πιστεύω. Ναι, βεβαίως όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως της ενοχής τους, όμως δεν νομίζω ότι τους νοιάζει και πολύ για τους απλούς κατηγορουμένους που φωτογραφίζονται στο δικαστήριο και γράφεται ανοικτά το όνομά τους. Για τον εαυτό τους έκαναν αυτό τον νόμο. Και για τους οικείους τους φυσικά. Για να μην δημοσιεύονται οι ατασθαλίες, οι παρατυπίες, το ρουσφέτι και όλες οι σκοτεινές δουλειές που κάνουν. Να μην τις γνωρίζει κανείς. Δηλαδή, από εδώ και στο εξής κανένας δημοσιογράφος δεν θα μπορεί να γράψει στην εφημερίδα ότι «ο τάδε υπουργός πήρε ρουσφέτι, ο τάδε υπουργός έκανε πλαστογραφία». Ακόμα μια συνηθισμένη λογοκρισία για τους δημοσιογράφους.
Άντε, εμείς ζούμε με τις διαταγές της Άγκυρας. Η ελεύθερη περιοχή, ο νότος; Ποιος καθορίζει αυτό το πλαίσιο εκεί, αυτά τα όρια; Μήπως και εκεί υπάρχει ένας Ερντογάν ή ένας Όρμπαν;
