Εδώ και δύο μέρες γίνεται μεγάλος χαμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το χωριό Τρόζενα. Αρκετοί μάλιστα δεν ήξεραν καν πού βρίσκεται στον χάρτη η Τρόζενα αλλά πλέον έχουν μάθει όλοι. Τι έλεγε το αφήγημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Ότι Ισραηλινός επενδυτής αγόρασε όλο το εγκαταλελειμμένο χωριό για να φτιάξει μια ιδιωτική πολιτεία, ενώ, προχωρώντας και ένα βήμα πιο κάτω, υπήρχαν ισχυρισμοί για ιδιωτική ασφάλεια και περίφραξη του χώρου καθώς και αναφορές για απαγόρευση λειτουργίας της εκκλησίας του χωριού. Τελικά τι ισχύει ακριβώς; Τίποτα περισσότερο από ό,τι ισχύει σε όλη την Κύπρο. Ξένος επενδυτής, αυτή τη φορά -τι σύμπτωση- Ισραηλινός, αγόρασε σχεδόν το 70% των κτισμάτων του χωριού μαζί με μεγάλες εκτάσεις γεωργικής γης για να προχωρήσει σε ανάπτυξη, ουσιαστικά κάνοντας ένα μεγάλο οινοποιείο και αξιοποιώντας εγκαταλελειμμένα σπίτια «κτίζοντας» ένα δίκτυο κατοικιών, προφανώς για ενοικίαση. Είναι η Τρόζενα η μοναδική περίπτωση; Όχι, απλώς για πρώτη φορά ένα χωριό που «ξεγράψαμε» από τον χάρτη αποκτά ενδιαφέρον επενδυτών χωρίς να είναι καν παραλιακό.
Θα άλλαζε κάτι αν ο επενδυτής ήταν Κύπριος μεγαλοεπιχειρηματίας; Δεν ξέρω, κάποιοι λένε ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα.
Η ουσία αυτής της «είδησης» δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι μόνο η Τρόζενα. Γιατί, αν πάρουμε την κάθε περίπτωση ξεχωριστά, πάντα θα βρίσκουμε 1.002 δικαιολογίες για να εξηγήσουμε την κατάσταση που επικρατεί. «Οι θέσεις εργασίες», «το χωριό ξαναζωντανεύει», «δεν βλέπουμε την καταγωγή του επενδυτή» και άλλα τόσα που ίσως κάποτε μοιάζουν σωστά αλλά προσεγγίζουν πολύ επιφανειακά το σοβαρό πρόβλημα που όντως υπάρχει στην Κύπρο.
Ή θα συνεχίσουμε να πουλούμε κομμάτι κομμάτι την πατρίδα μας σε ξένους ή θα λάβουμε δραστικά μέτρα, να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί. Όχι γιατί αγόρασε ένας Ισραηλινός 20 σπίτια στην Τρόζενα αλλά γιατί Ισραηλινοί, Ρώσοι, Κινέζοι, Ουκρανοί, Βρετανοί και τόσοι άλλοι αγοράζουν καθημερινά κομμάτι-κομμάτι την κυπριακή γη. Δεν ακούσατε τι γίνεται στη Λάρνακα; Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει στη Λεμεσό που κάθε παλιό-εγκαταλελειμμένο κτήριο «ζωντανεύει» σήμερα από εταιρείες ισραηλινών συμφερόντων; Δεν ξέρετε ότι στη Λεμεσό υπάρχει «ανέκδοτο» ότι θες ρωσική βίζα για να πας μετά τη Γερμασόγεια; Δεν ακούσατε ξανά για χωριά της Πάφου που ξαφνικά έγιναν πόλος έλξης επενδυτών; Και στο κάτω κάτω, ελεύθερη αγορά έχουμε, δυστυχώς αυτά συμβαίνουν. Ο κόσμος πουλά και αγοράζουν αυτοί που έχουν τα χρήματα. Γιατί όμως ένας επενδυτής να πληρώνει τρεις και τέσσερις φορές την αξία μιας γης για να την αγοράσει άμεσα; Γιατί να επιλέγει να αγοράσει μαζικά γη στη μέση του πουθενά;
Υποτίθεται ότι στην Κύπρο έχουμε νομοθεσία που ρυθμίζει την αγορά γης από ξένους. Μπούρδες. Ο καθένας ό,τι θέλει αγοράζει, όπου θέλει και όσο θέλει. Δεν υπάρχουν απλά παραθυράκια αλλά μπαλκονόπορτες. Από τις εταιρείες που βαφτίζονται κυπριακές μέχρι και ανθρώπους-βιτρίνα που εξυπηρετούν πελάτες. Άρα εδώ πρέπει να επικεντρωθούμε. Ή θα φτιάξουμε επιτέλους τη νομοθεσία ή θα αποδεκτούμε την κατάσταση ή κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον θα κλαίμε επί ερειπίων (όχι της Τρόζενας).
Μέχρι τότε, ας δούμε λίγο καλύτερα την κατάσταση πραγμάτων στη χώρα. Ένας λαός που είναι βουτηγμένος στα ιδιωτικά χρέη ψάχνει λύσεις να απαλλαγεί από αυτά. Κανείς δεν πετά την ευκαιρία να πουλήσει ένα παλιό σπίτι ή ένα χωράφι όταν αυτό αξίζει 20 και του δίνουν 80-100. Κανείς δεν θα πει όχι όταν θα λύσει όλα του τα οικονομικά προβλήματα αν ξεφορτωθεί ένα παλιό αρχοντικό στο κέντρο της Λεμεσού που του ξέμεινε ως περιουσία αλλά δεν διαθέτει τους πόρους να το φτιάξει. Εδώ είναι η πραγματική ουσία, να βρούμε τρόπους και κίνητρα αυτοί που έχουν τέτοιους είδους περιουσίες να μην τα πουλούν μαζικά στο ξένο κεφάλαιο, δημιουργώντας μικρά «γκέτο» με ισραηλίτικες, ρωσικές ή βρετανικές γειτονιές.
Υ.Γ: Και μια σημείωση επειδή το ακούμε συχνά. Η φορολόγηση της αδρανούς περιουσίας στα κέντρα των πόλεων ακούγετε εκ πρώτης μια καλή ιδέα, ποιος όμως περιμένουμε να αγοράσει αυτή τη γη αν οι ιδιοκτήτες τους δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη βαριά φορολογία; Και μετά από αυτό θα ψάχνουμε ξανά ποιος πούλησε σε ποιον!
