Ρωτούν το εξής τον άνθρωπο: «Θες να κερδίσεις ένα εκατομμύριο δολάρια;» «Φυσικά θέλω». «Αφού είναι έτσι, εντάξει, θα σου δώσουμε αυτά τα χρήματα.
Όμως, αν το δεχτείς αυτό, θα πεθάνουν στον κόσμο δύο άτομα που δεν γνωρίζεις. Δέχεσαι;». Αυτή είναι ερώτηση μιας δημοσκόπησης. Εσείς τι λέτε; Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο που θα απαντήσουν όχι σε αυτή την ερώτηση; Ή πόσοι υπάρχουν σε αυτό το νησί; Διάβασα ένα άρθρο και πάγωσα. Είπα πως όχι δεν γίνεται, δεν γίνεται τόσο πολύ. Σε σχέση με τη σφαγή στη Βοσνία. Τελικά, λέει, οι Σέρβοι πολιτοφύλακες άνοιξαν τη χώρα για «τουρισμό πολέμου» τότε! Προσκάλεσαν πλούσιους. Όποιος θέλει να σκοτώσει άνθρωπο να έρθει, να πληρώσει και να σκοτώσει! Τα έγραψε αυτά ο Κροάτης δημοσιογράφος Domagoj Margetic. Έγραψε ένα βιβλίο: «Πλήρωσε και πυροβόλα». Διηγείται την απίστευτη θηριωδία στο Σαράγιεβο κατά την περίοδο 1992-1995. Σύμφωνα με αυτά που έγραψε ο Margetic, πλούσιοι προερχόμενοι από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Ρωσία, τη Γερμανία και την Ιταλία πλήρωσαν μεγάλα ποσά στους Σέρβους πολιτοφύλακες για να μπορέσουν να πυροβολήσουν αμάχους. Υπάρχει και ταρίφα. Οι ενήλικες 80 χιλιάδες μάρκα! Οι ωραίες γυναίκες 95 χιλιάδες μάρκα! Οι έγκυες 110 χιλιάδες μάρκα! Οι δολοφονηθέντες συγκεντρώθηκαν από τα έγγραφα ενός αξιωματικού των μυστικών υπηρεσιών, λέει. Σύμφωνα με αυτά τα έγγραφα, οι πλούσιοι που έρχονταν ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για να χτυπήσουν τις ωραιότερες γυναίκες. Σίγουρα υπάρχουν και φωτογραφίες. Ένας πλούσιος ακούμπησε το πιστόλι του στο μέτωπο ενός παιδιού. Οι Σέρβοι πολιτοφύλακες που βρίσκονται γύρω του γελούν. Το πρόσωπο του παιδιού θολωνόταν και καλυπτόταν, λέει! Ήξερα ότι κάποιοι πλούσιοι πλήρωναν πολλά χρήματα για να παρακολουθήσουν ζωντανά τους πολέμους σε κάποιες περιοχές του κόσμου, όμως αυτό δεν το είχα ακούσει ποτέ.
Δεν είμαι από αυτούς που βλέπουν πολύ λαμπρό το μέλλον της πατρίδας μας. Παρομοιάζω αυτό το μέρος με το ντουφέκι στον τοίχο του Αντόν Τσέχοφ. Δεν έβαλαν άδικα εκείνο το ντουφέκι στον τοίχο στη σκηνή του θεάτρου. Αργά ή γρήγορα θα εκραγεί. Θα εκραγούν μια μέρα και τα τόσα πολλά όπλα που στοιβάχτηκαν σε αυτό το νησί. Είναι βαρέλι με μπαρούτι αυτό το νησί. Όμως, αυτό δεν είναι το θέμα καμίας συνάντησης και καμίας διαπραγμάτευσης. Η αποστρατικοποίηση. Και ο αφοπλισμός. Δεν υπάρχουν στην ατζέντα μας! Υπάρχει μόνο περισσότερος εξοπλισμός, περισσότερη στρατικοποίηση. Δεν ακούγεται άχνα από τα πολιτικά μας κόμματα και τις οργανώσεις μας. Τόσα όπλα. Τόσος στρατός. Τι θα τα κάνουμε; Μήπως έχουν άδικο οι νέοι μας οι οποίοι πηγαίνουν στο εξωτερικό και δεν θέλουν να επιστρέψουν ξανά στην πατρίδα ή εκείνοι από εμάς που εδώ και χρόνια μένουν στο εξωτερικό; Δεν βλέπουν μέλλον εδώ. Εσείς τι νομίζετε; Γελούν και εκείνοι με όσους γελούν, με όσους λένε, «το Κυπριακό θα λυθεί πάλι με πόλεμο». Δεν θυμάμαι ποτέ να έγινε θέμα εκλογών ο αφοπλισμός και η αποστρατικοποίηση. Ούτε στον νότο. Ούτε στον βορρά. Με τον φόβο ότι θα υποστούν επίθεση οι πλευρές συνεχίζουν την κούρσα των εξοπλισμών για να «αμυνθούν» η μία κατά της άλλης. Το παίρνετε ελαφριά; Ποιον κίνδυνο λάβατε στα σοβαρά μέχρι τώρα; Μήπως δεν αιφνιδιαστήκαμε πάντα εδώ; Πόσο γρήγορα ξεχνάμε τη θηριωδία που ζήσαμε. Ως λαός πιαστήκαμε απροετοίμαστοι σε όλες τους. Γι' αυτό έπαιξαν μαζί μας σαν πιόνια της ντάμας. Ιδού η τελευταία συνάντηση των ηγετών. Τι συζήτησαν; Τη συμμετοχή των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών στη διαδικασία. Τις θρησκευτικές τελετές. Τον αφθώδη πυρετό. Και τη σύσταση μιας νέας εμπορικής επιτροπής. Σε τι διαφέρει από τα ψώνια σε έναν μπακάλικο; Αυτά είναι τα ουσιαστικά μας προβλήματα; Υπάρχει ένα Βαρώσι, υπάρχει μια κούρσα εξοπλισμών. Αν δεν τα συζητήσουμε αυτά, τι θα συζητήσουμε;
Δέχεστε να δολοφονηθούν δύο ξένοι τους οποίους δεν γνωρίζετε για να αρπάξετε ένα εκατομμύριο δολάρια; Όσοι λένε δεν δέχομαι να σηκώσουν το χέρι!
