Η έγκριση από το Υπουργικό Συμβούλιο του σχεδίου ανάπτυξης και παραγωγής του κοιτάσματος «Κρόνος» επαναφέρει στο προσκήνιο την προσδοκία η χώρα να γίνει παραγωγός φυσικού αερίου. Όμως, πίσω από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς και τη ρητορική της ενεργειακής αναβάθμισης παραμένει ως ερώτημα ποια είναι η πραγματική αξία αυτού του βήματος για την οικονομία, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.
Η εξόρυξη από το «Κρόνος» προγραμματίζεται, με βάση τις επίσιμες κυβερνητικές εξαγγελίες, να ξεκινήσει το 2028. Από το ρεπορτάζ του "Π" προέκυψε ότι αυτό θα συμβεί με οικονομικές θυσίες και συμβιβασμούς. Δεν είναι κατ' άναγκη κακό και έχει λογική το επιχείρημα ότι η Κύπρος έχει να κερδίσει σε αξιοπιστία αν καταφέρει να πετύχει την εξόρυξη φυσικού αερίου. Θα περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη. Σε αυτό το πλαίσιο, αν τα έσοδα για το κράτος είναι περιορισμένα, μπορεί και να μπει σε δεύτερη μοίρα. Μπορεί, να μπει, όμως, αν υπάρχει προοπτική αξιοποίησης όλων των κοιτασμάτων.
Με λύπη διαπιστώνουμε ότι η δημόσια συζήτηση γύρω από τα ενεργειακά της Κύπρου, που τροφοδοτείται από την κυβέρνηση, μοιάζει να δίνει προβάδισμα στην επικοινωνία έναντι των λύσεων. Το να παρουσιαστεί η Κύπρος ως μελλοντικός εξαγωγέας φυσικού αερίου είναι θετικό ως αφήγημα, όχι όμως αρκετό ως στρατηγική. Η χώρα δεν χρειάζεται απλώς τίτλους και δηλώσεις, χρειάζεται ασφάλεια στην τροφοδοσία ενέργειας με προσιτό κόστος. Αν το φυσικό αέριο δεν μεταφραστεί σε φθηνότερο ηλεκτρικό ρεύμα, σε μείωση του κόστους παραγωγής και σε μεγαλύτερη ανθεκτικότητα του ενεργειακού συστήματος, τότε θα παραμείνει μια υπόσχεση χωρίς οικονομικό αποτύπωμα.
Για ένα νοικοκυριό, η ενεργειακή επιτυχία δεν μετριέται σε ανακοινώσεις για κοιτάσματα, αλλά στον λογαριασμό του ηλεκτρικού. Για μια μικρομεσαία επιχείρηση δεν μετριέται σε γεωπολιτικές διαβεβαιώσεις, αλλά στο αν μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστική χωρίς να συνθλίβεται από το ενεργειακό κόστος. Και για το κράτος η επιτυχία δεν είναι να εμφανίζεται ως παραγωγός υδρογονανθράκων, αλλά να εξασφαλίζει ότι η εγχώρια ενεργειακή αγορά λειτουργεί με όρους ασφάλειας, διαφάνειας και ορθολογισμού.
Γι’ αυτό και η συζήτηση πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση. Όχι από το αν θα βγει αέριο, αλλά από το πότε θα μειωθεί το ενεργειακό βάρος στην κοινωνία. Το φυσικό αέριο μπορεί να αποτελέσει εργαλείο ανάπτυξης, μόνο όμως αν αποτελέσει μέρος μιας αξιόπιστης ενεργειακής πολιτικής. Μέχρι σήμερα η ενεργειακή πολιτική του κράτους μετρά αποτυχίες, από το Βασιλικό, μέχρι την αδυναμία αξιοποίησης του πλούσιου δυναμικού σε ΑΠΕ.
Αυτές οι αποτυχίες μας καθιστούν δύσπιστους απέναντι σε κάθε εξαγγελία.
