Σαν συνέχεια από το χθεσινό κείμενο, το οποίο βεβαίως (κι όχι εξαιτίας μου) σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως… Μεγάλη συζήτηση, όμως, έχει πυροδοτήσει παγκοσμίως στους επιστημονικούς, και όχι μόνο, κύκλους, η επισημοποίηση της αυτοχειρίας του ψυχοθεραπευτή Victor Yalom, υιού του πασίγνωστου ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα Irvin Yalom. Την είδηση γνωστοποίησε με διαδικτυακή ανάρτηση ο αδελφός του, ψυχοθεραπευτής επίσης, Ben Yalom, που έγραψε, μεταξύ άλλων, ότι «ο Victor πάλευε σε διάφορα στάδια της ζωής του με ψυχικές ασθένειες που επιδεινώθηκαν αυτό τον τελευταίο χρόνο». Σε παρόμοια ανάρτηση προχώρησε και η πλατφόρμα που ίδρυσε ο αυτόχειρας. «Αναγνωρίζουμε ότι η είδηση της αυτοκτονίας του Victor Yalom μπορεί να προκαλέσει πολλά δύσκολα συναισθήματα, ειδικά σε μια κοινότητα αφιερωμένη στην ψυχολογική ευεξία», υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση.
Πολλά από αυτά τα «δύσκολα συναισθήματα» που προκλήθηκαν διεθνώς από την αυτοχειρία του Victor Yalom, εκδηλώθηκαν και με ένα πρωτοφανές κύμα επιθέσεων ενάντια στην ίδια την ψυχοθεραπεία!
Διαβάζω στο διαδίκτυο: Πάνω στο ζήτημα αυτό, ξεχώρισα ανάμεσα σε εκατοντάδες σχόλια που διάβασα στο διαδίκτυο, την τοποθέτηση του κλινικού ψυχολόγου στη Λευκωσία, Ευάγγελου Ορφανίδη, με αφορμή το εξής σχόλιο, που κάποιος έγραψε κάτω από ανάρτησή του: «Εδώ αυτοκτόνησε ο γιος του Yalom. Αν αυτά βοηθούσαν (η ψυχοθεραπεία), θα βοηθούσαν κι αυτόν».
«Θα ήθελα να σταθώ όχι στο ίδιο το τραγικό γεγονός, αλλά στο συμπέρασμα που κάποιοι βγάζουν από αυτό», έγραψε, μεταξύ άλλων, ο Ευάγγελος Ορφανίδης και πρόσθεσε: «Αν ένας ογκολόγος νοσήσει από καρκίνο, δεν σημαίνει ότι η ογκολογία απέτυχε. Αν ένας καρδιολόγος πάθει έμφραγμα, δεν σημαίνει ότι η καρδιολογία είναι άχρηστη. Με τον ίδιο τρόπο, μια προσωπική ή οικογενειακή τραγωδία ενός ψυχολόγου ή ψυχιάτρου δεν αποτελεί απόδειξη ότι η ψυχοθεραπεία δεν λειτουργεί. Η ψυχοθεραπεία δεν μπορεί να εξαφανίσει κάθε ψυχική νόσο, ούτε να αποτρέψει κάθε τραγωδία. Αυτό που κάνει –και το κάνει με ισχυρή επιστημονική τεκμηρίωση– είναι να μειώνει την ψυχική οδύνη, να βελτιώνει τη λειτουργικότητα και να αυξάνει τις πιθανότητες ένας άνθρωπος να ζήσει μια πιο ουσιαστική ζωή. Ο ανθρώπινος πόνος δεν είναι επιχείρημα εναντίον μιας επιστήμης. Είναι υπενθύμιση ότι ακόμη και οι άνθρωποι που αφιερώνουν τη ζωή τους στο να βοηθούν τους άλλους, παραμένουν πάνω απ' όλα, άνθρωποι». Θα πρόσθετα ότι ο ίδιος ο Irvin Yalom, στα 95 του, είναι ένας από αυτούς – μια τρωτή ανθρώπινη ύπαρξη σε κατάσταση πλήρους εξάρτησης από τη βοήθεια των άλλων. Ένας πατέρας που δεν αντιλαμβάνεται την απώλεια και δεν μπορεί καν να πενθήσει τον χαμένο γιο του…
Έχει μεγάλο δίκιο ο Ευάγγελος Ορφανίδης και οι τοποθετήσεις του είναι σοβαρές και μελετημένες. Εστιάζουν στην ουσία, που δεν είναι άλλη από την τραγικότητα της ανθρώπινης μοίρας, που παλεύει από την εμφάνιση των επιστημών για να αντιμετωπίσει το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου. «Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία», λέει ο στίχος του τραγουδιού… Πόσο αληθινό. Όλοι το 'χουμε γραμμένο...
