Γέλασα όταν διάβασα την είδηση. Αφορούσε το επεισόδιο ξυλοδαρμού στην Αγία Νάπα. «Οδηγήθηκαν στο δικαστήριο της Γκαζί Μαγούσα οι ύποπτοι που συνελήφθησαν», έλεγε. Τι έκπληξη! Μήπως υπάρχει στον νότο δικαστήριο το οποίο ονομάζεται «δικαστήριο της Γκαζί Μαγούσα»; Οι Ελληνοκύπριοι αποκαλούν την Αμμόχωστο «Γκαζί Μαγούσα»; Δεν μπορεί να γίνει κάτι. Έτσι το μετέφρασε στη γλώσσα μας ο μεταφραστής. Κατά την άποψή μου, είναι πράγματα για να γελάει κανείς. Και να ήταν μόνο αυτό! Έτσι είναι όλες οι μεταφράσεις που γίνονται από τον Τύπο του νότου. Ο Τουφάν Έρχουρμαν αναφέρεται παντού ως «πρόεδρος της δημοκρατίας». Οι Ελληνοκύπριοι τον αποκαλούν «πρόεδρο της δημοκρατίας»; Ακόμα και εγώ δεν τον αποκαλώ έτσι και τον αποκαλούν αυτοί; Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι «ελληνική διοίκηση της νότιας Κύπρου», ενώ στον βορρά υπάρχει η «τουρκική δημοκρατία της βόρειας Κύπρου»! Έτσι; Δηλαδή, στον νότο υπάρχει μόνο «διοίκηση», ενώ στον βορρά «δημοκρατία». Μπράβο, ρε! Σας αξίζει χρυσό μετάλλιο! Και ένα ελληνοκυπριακό οικοπεδάκι!
Έκανα αυτή την εισαγωγή στο άρθρο μου, όμως δεν είναι γι’ αυτό που ήθελα ουσιαστικά να γράψω. Τις προάλλες διάβασα μια είδηση. Πάλι μάς μεταφέρθηκε από τον Τύπο στον νότο. Μια είδηση που μου προκάλεσε έκπληξη. Ένας άνδρας που καταδικάστηκε σε 35 χρόνια φυλάκιση πήρε άφεση με προεδρική χάρη! Ο Χαράλαμπος Χρυσάνθου με το προσωνύμιο «Χάμπουργκερ». Κοιτάξτε τι πράγματα υπάρχουν στο μητρώο του. Πέντε απόπειρες φόνου. Βιασμός. Αδικήματα ναρκωτικών. Ρίψη πυροβολισμών και απόπειρα φόνου ενός επιχειρηματία σε ένα σουβλατζίδικο στην Αγία Νάπα το 2020. Δηλαδή, ο φάκελος του είναι πολύ φουσκωμένος. Το δικαστήριο τού επέβαλε ποινή 35ετούς φυλάκισης. Καλά, πώς του δόθηκε χάρη; Μετά τις αντιδράσεις από την κοινωνία, η Γενική Εισαγγελία αναγκάστηκε να προβεί σε δήλωση. Τι λέει; Ο άνδρας που αποκαλείται «Χάμπουργκερ» βοήθησε την Εισαγγελία δίδοντας μαρτυρία κατά του Δημήτρη Μαμαλικόπουλου, ο οποίος δικάστηκε για τη δολοφονία πέντε ατόμων και καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση! Και γι’ αυτό του έδωσε χάρη η Προεδρία. Δηλαδή, επιβράβευσε την υπηρεσία του! Αυτό μου προκάλεσε περισσότερη έκπληξη. Ένα άτομο που καταδικάστηκε σε φυλάκιση 35 χρόνων μπορεί ποτέ να πάρει χάρη γι’ αυτό; Εσείς βρίσκετε δίκαιη αυτή την αμνηστία; Είναι εντάξει δηλαδή;
Μου διηγήθηκε ένα γεγονός ο παλαίμαχος δικηγόρος μας Κιβάντς Ριζά. Ένα γεγονός που συνέβη κατά την περίοδο της αγγλικής αποικιοκρατίας. Ένας Ελληνοκύπριος δολοφόνησε ένα άτομο μια μέρα για κάποιον λόγο που ο ίδιος θεωρούσε δίκαιο. Δίκασαν τον άνδρα. Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι δικαστές. Αποφάσισαν την εκτέλεσή του. Όταν βγήκε από το δικαστήριο και έφυγε ο κ. Κιβάντς, που παρακολουθούσε αυτή τη δίκη, είδε τον άνθρωπο που καταδικάστηκε σε θάνατο να περιφέρεται στον δρόμο. Επέστρεψε αμέσως πίσω στο δικαστήριο. Μπήκε στην αίθουσα των δικαστών. «Δεν καταδικάσατε σε εκτέλεση αυτόν τον άνθρωπο; Τώρα τον είδα στον δρόμο», τους είπε. «Σώπασε», του είπαν, «τον καταδικάσαμε σε θάνατο, όμως τηλεφωνήσαμε αμέσως στον κυβερνήτη για να του χαρίσει τη ζωή και να του δώσει αμνηστία και του την έδωσε». Αυτό είναι διαφορετικό από τη δίκη του Χρυσάνθου φυσικά, όμως αυτό το γεγονός μού θύμισε. Η δύναμη του Προέδρου της Δημοκρατίας στην εποχή μας είναι σαν τη δύναμη του κυβερνήτη!
Εμείς σε αυτή την πλευρά τι κάνουμε; Προσπαθούμε εδώ και μήνες να σώσουμε έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριάντα χρόνων και πιστεύουμε ότι είναι αθώος. Ο άνθρωπος κατηγορείται για σεξουαλική εκμετάλλευση του γιου του από την πρώην γυναίκα του. Ο γιος του είναι αυτιστικός. Ούτε να μιλήσει σωστά μπορεί ούτε να γράψει. Η αντίληψή του είναι μηδέν. Υπέβαλε στην «αστυνομία» καταγγελία για σεξουαλική εκμετάλλευση αφού πέρασαν δεκατρία χρόνια. Και αφού χώρισαν τα ζευγάρια και ένωσαν τις ζωές τους με άλλους. Όμως, λογαριάζεται, λέει, ότι το αυτιστικό παιδί που μπορεί να γράψει μόνο κρατώντας το χέρι του φροντιστή του, δηλαδή μετακινώντας το χέρι του πάνω στα πλήκτρα, έγραψε κατάθεση μερικών σελίδων στην «αστυνομία». Δίκασαν τον άνδρα υπό κράτηση. Η δίκη διήρκεσε πέντε χρόνια. Και αποφάσισαν την 30ετή φυλάκισή του σε αυτή τη δίκη, στην οποία δεν υπήρχε απολύτως κανένα σοβαρό αποδεικτικό στοιχείο και μάρτυρες. Έγραψαν δύο διαφορετικές καταδικαστικές αποφάσεις. Δεν διάβασαν στο δικαστήριο τη δεύτερη απόφαση. Άλλαξαν πάρα πολλά πράγματα που υπήρχαν στην πρώτη απόφαση, όχι ορθογραφικά λάθη. Πρόσθεσαν ψεύτικες αναφορές στις αποφάσεις τους.
Δεν λέω πως ήταν καλό το δικαστήριο της αγγλικής αποικιοκρατικής περιόδου, αλλά, αν αυτή η δίκη εξεταζόταν σε εκείνο το δικαστήριο, μήπως το αποτέλεσμα θα ήταν πάλι τριάντα χρόνια φυλάκιση; Δεν νομίζω!
