Όσο έχω σώας τα φρένας, θα το θυμάμαι. Ήταν 15 Ιουλίου 1974, όπως σήμερα, ημερολογιακά δηλαδή. «Το πουκάμισο το θαλασσί» με τον Γιώργο Νταλάρα στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ διακόπτεται. Λίγη παύση και αμέσως μετά μια γυναικεία φωνή ανακοινώνει την πραγματοποίηση του πραξικοπήματος και τον θάνατο του Μακάριου. Σάστισμα και απορίες… Το σπίτι μας ήταν επί της οδού Γρηγόρη Αυξεντίου στον Άγιο Δομέτιο. Ο κεντρικός δρόμος που σε έπαιρνε στην ΕΛΔΥΚ, στον Γερόλακκο κι απ' εκεί στην Κερύνεια…
Δεν πέρασε μισή ώρα και άρματα μάχης περνούσαν από τη Γρηγόρη Αυξεντίου, προφανώς εξερχόμενα από την ΕΛΔΥΚ. Και μετά, το ένα μετά το άλλο, λάντροβερ του στρατού φορτωμένα με τραυματίες και νεκρούς. Τα πόδια τους κρέμονταν έξω από την πίσω καρότσα. Στα 17 μου κατάλαβα πως το κακό και το άσχημο έκαναν ταυτόχρονη παρουσία στην Κύπρο. Το επερχόμενο Σάββατο, 20 Ιουλίου, κατέφθανε κατακόκκινο, αρματωμένο, φορτωμένο με θάνατο… Παρακολούθησα την εκπομπή του Σωτήρη Παρούτη deFacto. Σπάνιο υλικό και στοιχεία για την γκετοποίηση σε θύλακες των Τουρκοκυπρίων. Είναι από τις εκπομπές που πρέπει να επαναλαμβάνονται συχνά, μπας και στο κούφιο μας μυαλό εισχωρήσει λίγη λογική και ψυχραιμία.
Πώς βρέθηκαν οι λεγόμενοι Τουρκοκύπριοι σε θύλακες; Ποιος καθοδηγούσε το σχέδιο της Τουρκίας από τη δεκαετία του 1950; Πώς χρησιμοποιήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι που, όπως οι ίδιοι παραδέχτηκαν στον Σωτήρη Παρούτη, 9 στους 10 δεν μιλούσαν Τούρκικα αλλά Ελληνικά; Στερήσεις και πείνα, για να τους κάνουν να νιώσουν Τούρκοι. Οδοφράγματα η ΤΜΤ, κανένας δεν μπαίνει, κανένας δεν βγαίνει… Ο «ππασιάς», όπως ονομαζόταν, ήταν κάτι όπως ο σερίφης της περιοχής. Το ομολόγησε ο Νιαζί Κιζίλγιουρέκ στον δημοσιογράφο. Όταν έμπαινε ο «ππασιάς» στο καφενείο, απλωνόταν γενική σιωπή. Αν κάποιου του ξέφευγε καμιά ελληνική λέξη, ο σερίφης ππασιάς τού έβαζε πρόστιμο τρία σελίνια! Όλοι περίμεναν να βγει, για να συνεχίσουν το τάβλι! «Τάβλι παίζεις βρίζοντας», λέει ο Νιαζί και οι άνθρωποι ήξεραν να βρίζουν μόνο στα Ελληνικά! Μέσα στους θύλακες οι λεγόμενοι Τουρκοκύπριοι έζησαν από το '64 μέχρι το '74. Μέσα σε αυτήν τη δεκαετία πέρασαν τα πάνδεινα. Η ΤΜΤ τους οργάνωνε στρατηγικά και η Τουρκία έστελνε αλεύρι, λάδι και φασόλια…
Κι εμείς; Μέσα σε αυτήν τη δεκαετία, αφού αφήσαμε τους Τουρκοκύπριους έρμαιο στα σχέδια της Τουρκίας, αρχίσαμε τους αλληλοσκοτωμούς αναμεταξύ μας. Η σημερινή 15η Ιουλίου είναι το αποκορύφωμα αυτής της ηλίθιας εμφύλιας βίας. Ούτε η κυβέρνηση Μακαρίου ούτε η… αντιπολίτευση ούτε η Αθήνα πήραν στα σοβαρά τι σήμαιναν οι θύλακες της ΤΜΤ και πόσο σταθερά οργάνωνε τα πάντα ο Ντενκτάς. Παίξαμε άψογα το παιχνίδι της Τουρκίας, χωρίς να υποψιαστούμε ή να πράξουμε το παραμικρό. Κατέβηκαν το Σάββατο 20 Ιουλίου κι από τότε μετράμε 52 χρόνια, με τους Τούρκους αφέντες στοΝ βορρά και να θέλουν και τον νότο. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε αλλά έχει δίκιο. Τούρκος πολιτικός ομολόγησε πως: «ακόμα κι αν δεν είχε Τουρκοκύπριους η Κύπρος, έπρεπε να τους εφεύρουμε»! Βοηθήσαμε κι εμείς…
