Δεν θα υπήρχε πρόβλημα, αν διόριζαν οι ΗΠΑ ειδικό αντιπρόσωπο για την Κύπρο. Θα ήταν εντάξει! Όμως, ξέσπασε χαλασμός κόσμου μόλις διόρισε αντιπρόσωπο η ΕΕ. Άρχισαν οι φωνές. Γιατί; Γιατί είναι εντάξει από τις ΗΠΑ και δεν είναι εντάξει από την ΕΕ; Η ΕΕ δεν συμπεριφέρεται αμερόληπτα, λέει! Μήπως οι ΗΠΑ συμπεριφέρονται αμερόληπτα; Θυμάμαι τον Thomas Weston. Τον θυμάστε και εσείς; Ήταν ανάμεσά μας κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν. Είχε έρθει στο συλλαλητήριό μας και χειροκρότησε τους ομιλητές μας που βρίσκονταν στη σκηνή. Ήταν εξαιρετικά ικανοποιημένος για το γεγονός ότι η τουρκική πλευρά θα έλεγε «ναι» στο σχέδιο. Γιατί; Επειδή γνώριζε ότι θα έβγαινε «όχι» από την ελληνοκυπριακή πλευρά. Δεν γίνεται να μην το γνώριζε. Το αποτέλεσμα ήταν ένα «ναι» και ένα «όχι». Και αυτό τον έκανε πολύ ευτυχισμένο. Αν οι ΗΠΑ ήθελαν να βγει «ναι» και από τις δύο πλευρές, αν δηλαδή ήταν πράγματι υπέρ της λύσης, δεν θα άφηναν στην τύχη τη δουλειά με το δημοψήφισμα.
Η ΕΕ θέλει μιαν ομοσπονδιακή λύση στην Κύπρο; Και γι' αυτό δεν είμαι βέβαιος. Όμως, τώρα συμπεριφέρεται σαν να επιθυμεί πολύ αυτή τη λύση. Δηλαδή έχει διαφορετικές απόψεις από τις ΗΠΑ και την Αγγλία; Γιατί υποβάλλω αυτό το ερώτημα; Διότι είναι σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι των ΗΠΑ η ΕΕ! Όσο εμείς εδώ βρισκόμαστε στα ίχνη της Τουρκίας, άλλο τόσο και εκείνη βρίσκεται στα ίχνη των ΗΠΑ. Στην εξωτερική πολιτική υπάρχει μια ενότητα μεταξύ τους. Μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό και κοιτάζοντας τις πολιτικές τους στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ ανέτρεψαν τον Σαντάμ, όμως και η Ευρώπη δεν ήταν αντίθετη σε αυτό. Μαζί έκαψαν και γκρέμισαν τη Λιβύη. Μαζί αφάνισαν τον Άσαντ στη Συρία. Δεν νομίζω ότι έχουν διαφορετική πολιτική και στην Κύπρο. Όμως, πάλι υπάρχει μια σοβαρή διαφορά ανάμεσά τους εδώ. Η Κύπρος είναι έδαφος της ΕΕ. Δεν είναι έδαφος των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ μπορούν να διαθέτουν μόνο μια στρατιωτική βάση εδώ. Και η ΕΕ δεν έχει αντίρρηση σε αυτό. Επομένως, δεν είναι στην ίδια θέση ο ειδικός αντιπρόσωπος που διορίζουν οι ΗΠΑ με τον αντιπρόσωπο που διορίζει η ΕΕ. Δεν τρομάζει την τουρκική πλευρά ο ειδικός αντιπρόσωπος των ΗΠΑ, που έχουν στενές σχέσεις με την Τουρκία, όπως την τρομάζει ο αντιπρόσωπος της ΕΕ. Τρομάζει η απόμακρη συμπεριφορά του αντιπροσώπου της ΕΕ.
Καταλαβαίνετε την κατάσταση, έτσι δεν είναι; Ήρθε στο νησί η κυρία Ursula. Για κάποιο λόγο δεν πέρασε στον βορρά. Κοίταξε μέσα από τις τρύπες του οδοφράγματος. Για να πω την αλήθεια, δεν ήταν καθόλου ευχάριστο. Γιατί ένας άνθρωπος κοιτάζει από την τρύπα, σαν να ήταν απαγορευμένη μια πλευρά στην οποία θα μπορούσε να περάσει χωρίς εμπόδια; Τι θα γινόταν αν περνούσε στον βορρά; Θα θεωρούσαν ότι αναγνώρισε την τδβκ; Είναι πολύ ανόητο! Ιδού, η Ολγκίν πηγαινοέρχεται. Πηγαινοέρχονταν και οι προηγούμενοι. Ο Άλβαρο ντε Σότο έμαθε απ' έξω ακόμα και τους δρόμους στον βορρά. Ρωτήστε τους Ελληνοκυπρίους που πηγαινοέρχονται στον βορρά. Την αναγνωρίζουν; Δεν νομίζω ότι την αναγνωρίζει έστω και ένας από αυτούς. Είναι αλήθεια πως υπάρχουν και κάποιοι που δεν πέρασαν καθόλου από το άνοιγμα των πυλών, όμως δεν είμαι από εκείνους που τους επικρίνουν. Θεωρούν ξεπεσμό να τρώνε ψάρι στα δικά τους εδάφη που βρίσκονται υπό κατοχή, να μπαίνουν στη θάλασσα, να ψωνίζουν και να γυρίζουν. Μήπως δεν έρχεται βαρύ στον άνθρωπο να πηγαίνει στα δικά του εδάφη περνώντας από έλεγχο ταυτότητας σαν να πηγαίνει στο εξωτερικό; Όπως δεν επικρίνω όσους το ανέχονται αυτό και πηγαινοέρχονται, δεν επικρίνω και όσους δεν έρχονται καθόλου. Τους σέβομαι και αυτούς απεριόριστα. Τι παράξενο, όμως. Ένας Ελληνοκύπριος που περνά στον βορρά μπορεί να νιώθει τον εαυτό του αιχμάλωτο, όμως ένας Τουρκοκύπριος που περνά στον νότο νομίζει ότι αναπνέει ελεύθερα. Είναι τόσοι πολλοί εκείνοι που λένε «πέρασα σε αυτή την πλευρά για να ανασάνω λίγο».
Τελευταίως η τουρκική πλευρά έχει αντιρρήσεις και για την Ολγκίν, όχι μόνο για τον αντιπρόσωπο της ΕΕ. Μόλις ακούσουν τη λέξη «διαπραγμάτευση», τους πιάνει παραφροσύνη. Είναι χειρότερα μόλις ακούσουν τη λέξη «κατοχή». Αρχίζουν αμέσως να φωνάζουν επειδή θα γίνει κάτι το οποίο δεν θέλουν. Θέλουν να καθίσουν στο τραπέζι όχι για να δώσουν κάτι, αλλά για να μην δώσουν, και να πάρουν μόνο. Είναι πολύ αδύναμες οι δυναμικές δυνάμεις της τουρκικής πλευράς που υποστηρίζουν την ειρήνη και τη λύση. Δεν μπόρεσαν να γίνουν μια ελεύθερη φωνή, διαφορετική από την Τουρκία. Μήπως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το πνεύμα του πλιάτσικου και της κατάκτησης επικρατεί πιο πολύ από την ειρήνη και τη λύση;
