Ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν είναι απλώς ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας υπήρξαν πολλοί. Ο Νίκος είναι κάτι άλλο. Προέρχεται από άλλο πλανήτη. Είναι αυτό που λέμε εμβληματικός, μεγαλειώδης, διαστημικός.
Όποιος δεν το έχει αντιληφθεί, είτε έχει χάσει επεισόδια, είτε δεν παρακολουθεί προσεκτικά. Για να αντιληφθείτε το μεγαλείο του ανδρός αρκεί κάποιος να δει πώς τον κοιτάζει η τέως υφυπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων την ώρα που μιλά. Δεν είναι βλέμμα συνεργάτη προς Πρόεδρο. Είναι βλέμμα πιστού μπροστά σε θαύμα. Σαν να άνοιξε η Ερυθρά Θάλασσα, να πέρασε από μέσα το κυπριακό όραμα και στην απέναντι όχθη να περίμεναν ο Μακρόν, ο Τραμπ και η φον ντερ Λάιεν με λαμπάδες ψάλλοντας το Ωσαννά με την κ. Ραουνά να τον ραντίζει με ροδόσταμα.
Ιστορικές στιγμές
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης όταν μιλά γύρω του απλώνεται μια παράξενη σιωπή. Όχι επειδή όλοι καταλαβαίνουν τι λέει. Περισσότερο το κάνουν από έγνοια. Φοβούνται ότι μπορεί να διακόψουν τον αέναο ρου της Ιστορίας.
Η μεγάλη ατυχία του Νίκου Χριστοδουλίδη είναι ότι γεννήθηκε στην Κύπρο. Σε μια μικρή χώρα. Σε ένα ασήμαντο, στενόχωρο νησάκι της Ανατολικής Μεσογείου, το οποίο αντικειμενικά, όπως λέει και η κυρία Πική, είναι δυσανάλογο του εκτοπίσματός του. Δεν τον χωρά η Κύπρος.
Ασφυκτιά ο άνθρωπος
Ξυπνά το πρωί με τη σκέψη να αναδιαμορφώσει τη Μέση Ανατολή και πριν πιει καφέ πρέπει να ενημερωθεί αν έσπασε αγωγός στην Τερσεφάνου. Σχεδιάζει τη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης και τον παίρνουν τηλέφωνο για τα ωράρια των ναυαγοσωστών. Σκέφτεται πώς θα απομονώσει την Τουρκία και του φέρνουν φάκελο για το αν θα ανοίξει η Μακαρίου. Είναι αυτά προβλήματα για παγκόσμιο ηγέτη;
Ορισμένες νύχτες, όταν έχουν φύγει όλοι από το Προεδρικό και έχει μείνει μόνος να ατενίζει την υδρόγειο σφαίρα, κοιτάζει από το παράθυρο και αναρωτιέται: «Γιατί, Θεέ μου, να γεννηθώ στη Γεροσκήπου; Γιατί ο παππούς να έρθει από τη Χούλου; Δεν μπορούσα να γεννηθώ στο Παρίσι; Στη Νέα Υόρκη; Στο Πεκίνο;». Τι πιο ωραίο και με πόσες περισσότερες προοπτικές είναι να ξυπνάς το πρωί και, αντί να λες «καλημέρα», να λες «bonjour», ή «good morning» ή «ni hao»;
Τι ατυχία κι αυτή
Να έχεις γεννηθεί για να διοικήσεις τον κόσμο και τελικά να πρέπει να εγκαινιάζεις roundabout στη Λακατάμια. Δεν είναι, βέβαια, ο πρώτος Κύπριος ηγέτης που νιώθει μεγαλύτερος από τον τόπο που παγιδεύτηκε να ζει. Το ίδιο πρόβλημα είχε και ο Μακάριος. Δεν τον χωρούσαν τα ράσα τον Μακαριότατο. Ήθελε Κίνημα Αδεσμεύτων, διεθνή ακτινοβολία, Νάσερ, Τίτο, ιστορικές ομιλίες, φωτογραφίες με τον Κένεντι και τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ με τα φεσκοβαπτισμένα παιδάκια στην Κένυα. Χίλιους Μακάριους άφησε πίσω του ο Κύπριος Πρόεδρος στο πλαίσιο της ιεραποστολής του όταν έφυγε από το Ναϊρόμπι.
Τον Χριστοδουλίδη επίσης δεν τον χωρούν τα κοστουμάκια που κάνει μπάρτερ από τον Παραϊκκά τον Ακτύπητο. Το σακάκι μπορεί να στενέψει. Η φιλοδοξία, ποτέ. Ο Νίκος ονειρεύεται να θριαμβεύει στην Ευρώπη, να περνά κάτω από την αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι. Να φτάνει στις Βρυξέλλες και αμέσως να αλλάζει η ατμόσφαιρα. Να σταματούν οι συζητήσεις. Να χαμηλώνουν τα φώτα. Να ακούγεται από τα μεγάφωνα: «Παρακαλούνται οι Ευρωπαίοι ηγέτες να καταλάβουν τις θέσεις τους. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης εισέρχεται στην αίθουσα».
Ο Μακρόν σηκώνεται όρθιος. Ο Γερμανός καγκελάριος την ώρα που μιλά κρατά σημειώσεις. Η φον ντερ Λάιεν ψιθυρίζει: «Αυτός ο άνθρωπος βλέπει πιο μπροστά». Ο Νίκος, με εκείνο το ήρεμο και εμβληματικό χαμόγελο, μοιράζει όνειρα και κυρίως βάζει την Τουρκία στη γωνία.
Όχι βίαια. Θεσμικά. Με οδικό χάρτη και χρονοδιάγραμμα. Με συμπεράσματα Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και με ειδικό μηχανισμό παρακολούθησης της γωνίας.
Το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκία δεν κάθεται εύκολα στη γωνία. Αλλά γι' αυτό υπάρχουν οι πρωτοβουλίες. Όταν δεν πετυχαίνει η πρώτη, ανακοινώνεις δεύτερη. Όταν δεν προχωρεί η δεύτερη, παρουσιάζεις την τρίτη ως αναβάθμιση της πρώτης. Και όταν δεν γίνεται τίποτε, τονίζεις ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει πλέον ισχυρό γεωπολιτικό αποτύπωμα.
Το αποτύπωμα είναι πολύ σημαντικό. Μπορεί να μην ξέρεις ακριβώς πού πατήσαμε, αλλά το αποτύπωμα υπάρχει. Ο Κληρίδης αυτό το αποτύπωμα το αποκαλούσε «η παθκιά του Γεροβού», ο Χριστοδουλίδης «το παρπάτημα του Μικρού Τράουλου».
Τραμπ
Στη Μέση Ανατολή, ο Πρόεδρος εργάζεται για να καταστήσει την Κύπρο παράγοντα σταθερότητας. Γέφυρα. Κόμβο. Πυλώνα. Δίαυλο. Ανθρωπιστικό διάδρομο. Ασφαλές αγκυροβόλιο. Προκεχωρημένο φυλάκιο. Ό,τι χρειαστεί. Το πρωί μπορεί να είναι γέφυρα, το μεσημέρι αποβάθρα στη Γάζα που την παίρνει το κύμα και το απόγευμα πυλώνας σταθερότητας. Δεν υπάρχει πρόβλημα. Ο Νίκος όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει ασκώντας μια εξωτερική πολιτική που πλέον εμπνέει τους πάντες. Ο Νίκος σκέφτεται πώς, μαζί με τον Νετανιάχου, θα καταστεί χρήσιμος στον Τραμπ. Χρήσιμος ηγέτης, χρήσιμος σύμμαχος ή στη χειρότερη περίπτωση, χρήσιμος ηλίθιος. Στη διεθνή πολιτική δεν πρέπει να αποκλείεις κανέναν ρόλο. Σημασία έχει να βρίσκεσαι στη φωτογραφία, διότι χωρίς φωτογραφία δεν υπάρχει γεωπολιτική. Υπάρχει μόνο συνάντηση.
Φιλοδοξίες
Οι φιλοδοξίες του, όμως, δεν σταματούν στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή. Αυτά είναι τα εύκολα. Ο Νίκος θέλει να διοργανώσει η Κύπρος Παγκόσμιο Κύπελλο. Και γιατί όχι; Τι έχουν οι άλλοι που δεν έχουμε εμείς; Μεγάλα γήπεδα, σύγχρονες συγκοινωνίες, σιδηρόδρομο, επαρκές οδικό δίκτυο, νερό και πενήντα χρόνια προετοιμασίας. Αυτά είναι λεπτομέρειες. Εμείς έχουμε όραμα.
Θα γίνουν αγώνες στο ΓΣΠ, στο Αλφαμέγα, στην Αρένα και, αν χρειαστεί, σε ένα αναβαθμισμένο γήπεδο στη Χούλου ή στο υπερσύγχρονο γήπεδο της ΑΕΚ Κοράκου. Η τελετή έναρξης θα περιλαμβάνει χαλλούμι, βόλτα με κυπριακό γαϊδουράκι, πυροτεχνήματα και ένα γιγαντιαίο ολόγραμμα του Προέδρου να κλοτσά την μπάλα από τη Γεροσκήπου μέχρι τη Λευκωσία. Η μπάλα θα καθυστερήσει λίγο εξαιτίας της κίνησης της Λεμεσού.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι λογικό να τεθούν μεγαλύτεροι στόχοι. Ίσως έρθει η ώρα του Διαστήματος. Η Κύπρος πρέπει να αποκτήσει βάση εκτόξευσης δορυφόρων. Να ιδρύσει σχολή αστροναυτών. Να αποκτήσει Υφυπουργείο Διαστήματος και Εξωγήινων. Γιατί να στέλνουν δορυφόρους μόνο οι μεγάλες δυνάμεις;
Εμείς τι είμαστε;
Μετά το Μπαϊκονούρ και Ακρωτήριο Κανάβεραλ, θα κατασκευαστεί διαστημικό κέντρο στην Πάφο, εκεί δίπλα στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία στην Τάλα. Όπως εξήγησε στον κ. Πρόεδρο ο μητροπολίτης Αθανάσιος, ο Ηλίας ήταν ιπτάμενος αφού κυκλοφορούσε με ένα πύρινο άρμα το οποίο πετούσε πάνω από την Ιερουσαλήμ και την Ιεριχώ. Λέγεται ότι κάποτε πέταξε και πάνω από την Τάλα και τη Χούλου. Κάπως έτσι η πρώτη αποστολή θα ονομάζεται «Χούλου 1» και θα χρηματοδοτηθεί κατά 60% από ευρωπαϊκά κονδύλια, κατά 20% από ιδιώτες και κατά 20% από λεφτά που θα βάλει η Εκκλησία της Κύπρου.
Το πλήρωμα θα αποτελείται από έναν επιστήμονα, έναν κυβερνητικό εκπρόσωπο, έναν σύμβουλο, έναν κομματικό παρατηρητή και τον αρχιμανδρίτη Νεκτάριο της Μονής Αββακούμ τον οποίο ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος θέλει να στείλει στον Άρη για να ιδρύσει την πρώτη Ορθόδοξη Εκκλησία με μέλη τους εξωγήινους Ανουνάκι, τους οποίους κατονομάζει ρητά στο βιβλίο του ο Ντένικεν.
Όσο για τους Κύπριους αστροναύτες, αυτοί θα είναι οι καλύτερα εκπαιδευμένοι στον κόσμο. Θα μάθουν να επιβιώνουν χωρίς βαρύτητα, χωρίς οξυγόνο, χωρίς νερό δίκην κάκτων της ποικιλίας της ερήμου της Αριζόνα.
Ο ίδιος ο Πρόεδρος θα μπορούσε να ηγηθεί της αποστολής. Να πατήσει στον Άρη, να τοποθετήσει την κυπριακή σημαία και να δηλώσει: «Η Κυπριακή Δημοκρατία αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι μπορεί να λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ της Γης και του Διαστήματος». Στη συνέχεια θα καλέσει τους Αρειανούς σε άτυπη πολυμερή διάσκεψη. Θα προτείνει Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και θα τους εξηγήσει τη θετική ατζέντα έχοντας στο πλευρό του τη Μαρία Άνχελα Ολγκίν, την οποία θα τους αφήσει ως σύμβουλο επιστρέφοντας πίσω στη Γη.
Το Νόμπελ
Μετά από όλα αυτά, θα έρθει φυσικά το Νόμπελ Ειρήνης. Γιατί μπορεί να μην έχει λυθεί το Κυπριακό, να μην έχει τερματιστεί κάποιος πόλεμος και να μην έχει επιτευχθεί ακριβώς ειρήνη, αλλά η πρόθεση μετρά. Και οι προθέσεις του Νίκου είναι πάντοτε εμβληματικές, όπως και τα έργα του. Στο Όσλο θα παραλάβει το βραβείο με σεμνότητα. Θα πει ότι δεν ανήκει στον ίδιο αλλά στον κυπριακό λαό, στην Ευρώπη, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη διεθνή κοινότητα, στη Γεροσκήπου και στους απανταχού οραματιστές.
Ύστερα θα μεταβεί στη Νέα Υόρκη, όπου η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών θα του απονείμει το ειδικό βραβείο του «Μικρού Πλανητάρχη». Η τέως υφυπουργός Εξωτερικών η κυρία Ραουνά θα βρίσκεται στην πρώτη σειρά και θα τον κοιτάζει με δέος. Ο Γενικός Γραμματέας θα χειροκροτεί. Οι ηγέτες θα του δώσουν ένα παρατεταμένο standing ovation, αλλά ο Νίκος, όπως τον έχει συμβουλεύσει ο εξομολόγος του στο μοναστήρι του Μέσα Ποταμού, θα στέκεται εκεί και θα χαμογελά σεμνά, σχεδόν αμήχανα. Οι πραγματικά μεγάλοι ηγέτες δεν λένε ποτέ πόσο μεγάλοι είναι. Απλώς φροντίζουν να έχουν δίπλα τους τους κατάλληλους ανθρώπους για να το επαναλαμβάνουν.
