Όταν τον περασμένο Οκτώβριο η ηγεσία των Τουρκοκυπρίων περνούσε στα χέρια του Τουφάν Έρχιουρμαν, δημιουργήθηκε μία έστω και μικρή ελπίδα, ότι μαζί με τον συνομήλικό του Ελληνοκύπριο ηγέτη, Νίκο Χριστοδουλίδη, θα μπορούσαν να βρούν πιο εύκολα κοινή γλώσσα και να βάλουν σε μία νέα φάση την προσπάθεια για σπάσιμο του πολύχρονου αδιεξόδου στο Κυπριακό.
Λίγο οι δικές του εντελώς διαφορετικές από τον προκάτοχό του θέσεις και απόψεις στο Κυπριακό και οι ξεκάθαρες διαχρονικές τοποθετήσεις του υπέρ της επανένωσης της Κύπρου, λίγο οι συνεχείς διαβεβαιώσεις του Προέδρου Χριστοδουλίδη ότι εκείνος είναι πανέτοιμος για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων αλλά δεν βρίσκει ανταπόκριση από τον αδιάλλακτο Τατάρ άνοιγαν χαραμάδα για αυτή την ελπίδα.
Κανείς δεν ανέμενε φυσικά ότι θα έκαναν θαύματα ή άλματα προόδου και μάλιστα σε άμεσο χρόνο. Επιφυλάξεις υπήρχαν άλλωστε και για τους δύο, για διαφορετικούς λόγους.
Εκείνο που αναμενόταν όμως ήταν ότι ως δύο νέοι άνθρωποι, γέννημα και οι δύο της δύσκολης μεταπολεμικής περιόδου, θα ήταν διαφορετικοί από τους προκατόχους τους που κουβαλούσαν μέσα τους κατάλοιπα άλλων εποχών και τους ενδιέφερε μόνο η κακώς νοούμενη υστεροφημία τους, και θα έκαναν, αν μη τι άλλο, μία προσπάθεια να αρχίσουν να συνομιλούν με ειλικρίνεια, καλή πρόθεση και κυρίως θέληση για να καταλήξουν, κάποια στιγμή, στο μείζον ζητούμενο που δεν είναι τίποτα άλλο, αυτή τη στιγμή, από την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.
Δυστυχώς τα πρώτα δείγματα είναι άκρως απογοητευτικά και αποθαρρυντικά. Παρά τις τρεις έως τώρα μεταξύ τους συναντήσεις, δεν κατάφεραν να κάνουν ούτε μισό βήμα μπροστά. Αντίθετα, σε κάθε νέα συνάντησή τους κάνουν βήματα πίσω. Επιδίδονται και οι δύο σε παιχνίδια εντυπώσεων, σπαταλούν χρόνο σε ανούσια διαδικαστικά ζητήματα, ξαναθέτουν θέματα συμφωνημένα και λυμένα και δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε καν σε ένα ΜΟΕ. Επιστέγασμα το ότι θέτουν υπό αμφισβήτηση και αυτές ακόμα τις συγκλίσεις που και οι δύο επανειλημμένως δήλωναν ότι αποδέχονται και θεωρούν κεκτημένο.
Χριστοδουλίδης και Έρχιουρμαν αποδεικνύονται στην πράξη κατώτεροι των προσδοκιών που γέννησε η συγκυρία της συνύπαρξής τους στην ηγεσία των δύο κοινοτήτων και το ίδιο, με τους προκατόχους τους, άτολμοι και απρόθυμοι να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά στο Κυπριακό.
Με αυτά τα δεδομένα είναι έκδηλο ότι και αυτή η προσπάθεια οδηγείται σε απονεύρωση και εκφυλισμό, με ευθύνη και των δύο και όχι μόνο του Έρχιουρμαν, όπως κάποιοι στην πλευρά μας άρχισαν ήδη να καλλιεργούν.
Τα Ηνωμένα Έθνη, παρά το διπλωματικό τακτ που με εμφανή δυσκολία καταφέρνει ακόμη να επιστρατεύει η Απεσταλμένη του ΓΓ, είναι εμφανώς απογοητευμένα. Η δήλωση της Μαρία Άνχελα Ολγκίν, ότι αυτή τη στιγμή δεν βλέπει να είναι εφικτή η σύγκληση της νέας διάσκεψης 5+1, που είχε προσυμφωνηθεί, σηματοδοτεί επί της ουσίας και την απαρχή του τέλους της προσπάθειας και επιθυμίας του Αντόνιο Γκουτέρες να αφήσει κάτι πίσω του στο Κυπριακό, πριν αποχωρήσει από τη θέση του στο τέλος του χρόνου.
