Κάθε φορά που μια νέα ζωή χάνεται στην άσφαλτο, η κοινωνία παγώνει για λίγες ημέρες. Θλίψη, οργή, υποσχέσεις για «αυστηρότερα μέτρα» και «μηδενική ανοχή». Και ύστερα, σιωπή. Μέχρι το επόμενο δυστύχημα. Το τελευταίο, χθες, θανατηφόρο τροχαίο στην Κύπρο, με θύμα μια 19χρονη κοπέλα, δεν είναι απλώς μια ακόμη τραγική είδηση αλλά μια οδυνηρή υπενθύμιση ότι η οδική ασφάλεια παραμένει ανοιχτή πληγή.
Είναι βαθιά λυπηρό –και αδιανόητο– νέοι άνθρωποι να χάνουν άδικα τη ζωή τους σε μια διαδρομή ρουτίνας. Κάθε τέτοιο περιστατικό καταστρέφει οικογένειες, διαλύει όνειρα, αφήνει πίσω του ένα κενό που δεν αναπληρώνεται. Όμως, αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη όσων χάθηκαν, οφείλουμε ως κοινωνία και Πολιτεία να κάνουμε πράξη την οδική ασφάλεια.
Η εμπέδωση της οδικής ασφάλειας δεν μπορεί να εξαντλείται σε εκστρατείες λίγων εβδομάδων. Χρειάζεται μόνιμη στρατηγική, με επίκεντρο κυρίως τους νέους οδηγούς. Η οδική παιδεία πρέπει να ξεκινά από το σχολείο, να ενσωματώνεται συστηματικά στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα και να καλλιεργεί κουλτούρα ευθύνης, σεβασμού και αυτοσυγκράτησης. Η ταχύτητα, η επίδειξη, η επιπολαιότητα δεν είναι «μαγκιά» αλλά η ανάληψη ενός αχρείαστου ρίσκου ζωής.
Παράλληλα, απαιτείται αυστηρή και σταθερή αστυνόμευση. Όχι αποσπασματικοί έλεγχοι που εντείνονται μετά από ένα τραγικό γεγονός και στη συνέχεια ατονούν. Η παρουσία της Τροχαίας πρέπει να είναι διαρκής και ορατή. Οι έλεγχοι για ταχύτητα, ζώνη, κράνος, χρήση κινητού και οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ ή ουσιών οφείλουν να γίνονται με συνέπεια και χωρίς «εκπτώσεις». Η βεβαιότητα της τιμωρίας λειτουργεί αποτρεπτικά περισσότερο από την αυστηρότητα της ποινής. Τα δε πρόστιμα πρέπει να είναι αυστηρά.
Το ίδιο σημαντικό είναι να παραμένει το θέμα ψηλά στην επικαιρότητα. Να μην θυμόμαστε την οδική ασφάλεια μόνο όταν μετράμε θύματα. Τα μέσα ενημέρωσης, η Πολιτεία, οι τοπικές Αρχές, οι οργανώσεις πολιτών οφείλουν να κρατούν ανοιχτή τη συζήτηση, να δημοσιοποιούν στοιχεία, να αξιολογούν πολιτικές, να πιέζουν για βελτιώσεις σε υποδομές και φωτισμό, σε επικίνδυνα σημεία του οδικού δικτύου.
Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι ένα στατιστικό μέγεθος. Κάθε αριθμός σε μια έκθεση τροχαίων δυστυχηνάτων είναι ένα παιδί, ένας φίλος, ένας συμφοιτητής, ένας εργαζόμενος που δεν θα επιστρέψει σπίτι. Αν δεν υπάρξει διαρκής εγρήγορση θα συνεχίσουμε να θρηνούμε νέους ανθρώπους που χάθηκαν άδικα.
Η οδική ασφάλεια πρέπει να αναδειχθεί σε υπόθεση υψηλής πολιτικής προτεραιότητας, χωρίς κενά στις δράσεις και χωρίς εφησυχασμό.
