Φαίνεται ότι η Κύπρος απέκτησε έναν Πρόεδρο που επενδύει συστηματικά στην επικοινωνιακή πολιτική, ακόμη κι όταν αυτή αγγίζει τα όρια της θεσμικής απροσεξίας. Σε δημόσια τοποθέτησή του, ο Νίκος Χριστοδουλίδης μίλησε εκ μέρους του Βρετανού πΠρωθυπουργού, διαβεβαιώνοντας ότι η Κύπρος «δεν δέχεται επίθεση». Λίγες μόλις ώρες αργότερα, οι Βρετανικές Βάσεις στο Ακρωτήρι τέθηκαν σε συναγερμό μετά από πλήγμα ιρανικού drone.
Το περιστατικό δεν εκθέτει μόνο τη χώρα διεθνώς, εγείρει και σοβαρά ερωτήματα για το πώς αντιλαμβάνεται η Προεδρία τον ρόλο της Κύπρου σε μια περιοχή που φλέγεται και για το κατά πόσον η επικοινωνία προηγείται της ουσίας και της ακρίβειας.
Καταρχάς, ο ίδιος ο Νίκος Χριστοδουλίδης, σε δημόσιες δηλώσεις του, επέλεξε να μεταφέρει –ως δεδομένη– τη θέση ότι «η Κύπρος δεν αποτελεί στόχο και δεν δέχεται επίθεση», επικαλούμενος μάλιστα συνεννόηση με το Λονδίνο. Η αναφορά αυτή, όμως, δεν περιορίστηκε στην αποσαφήνιση της κυπριακής θέσης αλλά λειτούργησε ως έμμεση εκπροσώπηση της βρετανικής ανάγνωσης των γεγονότων, χωρίς να υπάρχει δημόσια, ταυτόχρονη επιβεβαίωση από τον ίδιο τον Βρετανό Πρωθυπουργό ή το Υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Λίγες ώρες αργότερα, σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσαν διεθνή Μέσα και πηγές ασφαλείας, οι Βάσεις στο Ακρωτήρι τέθηκαν σε αυξημένο συναγερμό έπειτα από περιστατικό που αφορούσε μη επανδρωμένο αερόχημα, στο πλαίσιο της ευρύτερης κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή. Ανεξαρτήτως του πώς ακριβώς αξιολογείται επιχειρησιακά το συμβάν, το γεγονός και μόνο ότι βρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε κυπριακό έδαφος ενεργοποίησαν πρωτόκολλα απειλής υπονομεύει τη βεβαιότητα και τον απόλυτο τόνο των προεδρικών διαβεβαιώσεων.
Την ίδια στιγμή, το Λονδίνο, διά εκπροσώπων του Υπουργείου Άμυνας και κυβερνητικών πηγών, απέφυγε να υιοθετήσει τη γλώσσα «μηδενικού κινδύνου», επιλέγοντας πιο προσεκτικές διατυπώσεις περί επαγρύπνησης, αυξημένων μέτρων ασφαλείας και συνεχιζόμενης αξιολόγησης απειλών για τις Βάσεις του στο εξωτερικό. Η απόσταση αυτή στη ρητορική είναι ενδεικτική.
Επιπλέον, διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι, σε περιόδους περιφερειακής έντασης, η Κύπρος παραδοσιακά αποφεύγει να προεξοφλεί θέσεις τρίτων κρατών, ακριβώς για να μην βρεθεί εκτεθειμένη εάν τα δεδομένα μεταβληθούν εντός ωρών –όπως και συνέβη. Η επιλογή, λοιπόν, της Προεδρίας να επενδύσει σε ένα καθησυχαστικό αφήγημα, χωρίς τις απαραίτητες θεσμικές «ασφαλιστικές δικλίδες», εντάσσεται ξεκάθαρα στη λογική της επικοινωνιακής διαχείρισης και όχι της ψύχραιμης κρατικής αποτίμησης.
Το συμπέρασμα που προκύπτει δεν αφορά μόνο ένα μεμονωμένο λεκτικό ολίσθημα. Αφορά μια ευρύτερη πολιτική πρακτική, όπου το μήνυμα προηγείται της ακρίβειας, η εικόνα της ουσίας και η δημόσια βεβαιότητα της διπλωματικής επιφύλαξης. Και σε μια συγκυρία όπου η Κύπρος βρίσκεται γεωγραφικά και στρατηγικά στο επίκεντρο εξελίξεων που δεν ελέγχει, αυτή η επιλογή μόνο σοβαρή δεν μπορεί να θεωρηθεί.
