Υπάρχουν καλλιτέχνες που γίνονται επιτυχημένοι, υπάρχουν εκείνοι που γίνονται αγαπητοί και υπάρχουν και ορισμένοι, ελάχιστοι, που καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα όρια του είδους τους και να γίνουν κομμάτι μιας ολόκληρης εποχής. Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκε σε αυτή την τελευταία κατηγορία και ίσως αυτό να φάνηκε πιο καθαρά από ποτέ μέσα από τον τρόπο με τον οποίο τον αποχαιρέτησε ο καλλιτεχνικός κόσμος.
Γιατί δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι της πίστας, οι συνεργάτες του και οι τραγουδιστές που κινήθηκαν στον ίδιο χώρο μαζί του. Ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Μίλτος Πασχαλίδης, νεότεροι τραγουδοποιοί, άνθρωποι της ραπ και καλλιτέχνες που συνήθως τοποθετούμε κάτω από εντελώς διαφορετικές μουσικές ταμπέλες. Άνθρωποι που δεν είχαν καμία ανάγκη να συμμεριστούν το κοινό ή το ρεπερτόριό του, ένιωσαν την ανάγκη να μιλήσουν για εκείνον, να τραγουδήσουν κομμάτια του και να τον αποχαιρετήσουν δημόσια.
Ο -μέγας- Σταύρος Ξαρχάκος τον αποκάλεσε «το τελευταίο λαϊκό είδωλο», έναν καλλιτέχνη που ήξερε να κάνει το λαϊκό τραγούδι να μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση.
Αποχαιρετούμε - δυστυχώς πρόωρα- το τελευταίο λαϊκό είδωλο, έναν καλλιτέχνη καθολικής αποδοχής που ήξερε να κάνει το λαϊκό τραγούδι να μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση.Καλό σου ταξίδι, Γιώργο.
Σταύρος Ξαρχάκος
Ο Σωκράτης Μάλαμας τον αποχαιρέτησε από τη σκηνή, ο Φοίβος Δεληβοριάς μίλησε για το ιδιαίτερο χάρισμά του και για έναν άνθρωπο που δεν έμοιαζε με κανέναν, ενώ ο Γιάννης Κότσιρας θυμήθηκε την τρυφερότητα και την ευαισθησία του. Ο Μίλτος Πασχαλίδης τραγούδησε για εκείνον, όπως και καλλιτέχνες μιας εντελώς διαφορετικής γενιάς και αισθητικής.
Στο ίδιο κλίμα, ο τεράστιος Γιώργος Νταλάρας αποχαιρέτησε τον Μαζωνάκη με λόγια βαθιά προσωπικά, θυμούμενος ένα «παιδί της νύχτας», καλό, ευγενικό και ευαίσθητο, που πάλεψε από πολύ μικρός να βρει τον δρόμο του. Τον περιέγραψε ως ένα λαϊκό παιδί από τη Νίκαια που κέρδισε την αγάπη του κόσμου με το φιλότιμο και την αλήθεια του, κλείνοντας το αντίο του με το λιτό και συγκινητικό «Στο καλό, αγόρι μου!».
Τόσο νωρίς, πόσο κρίμα…Ένα ‘’παιδί της νύχτας’’, καλό κι ευγενικό, που πάλεψε από πολύ μικρός να βρει το δρόμο του. Πάλεψε με τις δικές του αγωνίες, με τις δικές του δυνάμεις, όπως ήξερε και μπορούσε.Ένα λαϊκό παιδί από την Νίκαια, από την γειτονιά μας, φιλότιμο κι ευαίσθητο, που κέρδισε την αγάπη του κόσμου.
Στο καλό, αγόρι μου!
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει την περίπτωση Μαζωνάκη διαφορετική από την εύκολη κατηγορία του «εμπορικού τραγουδιστή». Ναι, ήταν εμπορικός. Γέμιζε μαγαζιά, έκανε μεγάλες επιτυχίες, βρισκόταν για δεκαετίες στην πρώτη γραμμή της διασκέδασης. Δεν ήταν όμως προϊόν μιας εποχής ούτε ένας τραγουδιστής που ακολούθησε απλώς τη μόδα. Είχε δική του γλώσσα, δικό του τρόπο να στέκεται, να ντύνεται, να ερμηνεύει, να προκαλεί, να συγκινεί. Ακόμη και όσοι δεν άκουγαν τα τραγούδια του, ήξεραν ποιος ήταν.
Γι αυτό και το αντίο στον Γιώργο Μαζωνάκη ξεπέρασε τα σύνορα του λαϊκού τραγουδιού. Ένωσε για λίγες ημέρες σκηνές και ανθρώπους που συνήθως τοποθετούνται σε διαφορετικά στρατόπεδα, αποδεικνύοντας ότι οι πραγματικά ξεχωριστοί καλλιτέχνες δεν μετριούνται τελικά από το αν τους αποκαλούμε λαϊκούς, έντεχνους ή εμπορικούς.
Μετριούνται από το κενό που αφήνουν όταν φεύγουν, και ο Γιώργος άφησε τεράστιο κενό σε μια γενιά που τον αγάπησε -ίσως- όσο κανένας.
