Πάνω σε σχεδία βλάστησης «ταξίδεψε» πριν από 44 εκατομμύρια χρόνια μία ιγκουάνα που «ναυάγησε» στη Bαλκανατολία και το απολίθωμά της εντοπίστηκε από διεθνή ομάδα παλαιοντολόγων, με επικεφαλής τον Δρ. Γεώργιο Γεωργαλή, παλαιοντολόγο του Ινστιτούτου Συστηματικής και Εξέλιξης των Ζώων της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών στην Κρακοβία.
Το απολίθωμα βρέθηκε στην Κεντρική Μικρά Ασία, σε απολιθωματοφόρα θέση ηλικίας 44 εκατομμυρίων χρόνων, σχετικά κοντά στην Άγκυρα, και φυλάσσεται πλέον μόνιμα στις συλλογές του Πανεπιστημίου του Δορυλαίου (Εσκί Σεχίρ).
«Η Μικρά Ασία τότε, μαζί με τον ελλαδικό χώρο κι όλα τα νότια Βαλκάνια, αποτελούσε μια 'χαμένη ήπειρο', τη λεγόμενη Βαλκανατολία. Η Βαλκανατολία αποτελούσε, για πολλά εκατομμύρια χρόνια, ένα απομονωμένο σύμπλεγμα μεγάλων και μικρών νήσων, με τροπικό κλίμα, κάτι σαν τη σημερινή Ινδονησία», λέει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Γεωργαλής.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι πανίδες θηλαστικών που βρέθηκαν στη Βαλκανατολία υποδηλώνουν περίεργες ενδημικές μορφές που δεν έχουν βρεθεί πουθενά αλλού. Ερπετά δεν είχαν βρεθεί μέχρι τώρα πουθενά στη Βαλκανατολία, οπότε η ιγκουάνα αποτελεί το πρώτο εύρημα. Σημειώνεται ότι το συγκεκριμένο απολίθωμα φέρει μόνο ένα δείγμα από σαγόνι, με τη χαρακτηριστική οδοντοστοιχία των ιγκουανών.
«Λαμβάνοντας υπόψιν ότι ιγκουάνες υπήρχαν εκείνη την περίοδο στη Δυτική Ευρώπη, ερμηνεύσαμε το νέο εύρημα ως ένδειξη ότι οι ιγκουάνες 'ταξίδεψαν' μέσω σχεδίων βλάστησης μετά από κάποιο ενδεχόμενο τσουνάμι στη δυτική Ευρώπη και... ναυάγησαν στη Μικρά Ασία. Αυτή η άποψη υποστηρίζεται επίσης από τη σημερινή γεωγραφική κατανομή των ιγκουανών που περιλαμβάνει πολλά απόμερα ωκεανικά νησιά, καθώς και παρατηρήσεις και καταγραφές σύγχρονων ιγκουάνα να επιπλέουν σε κορμούς δέντρων, πολύ μακριά από τη στεριά», αναφέρει ο κ. Γεωργαλής.
Απαντώντας στο ερώτημα γιατί δεν έχουν βρεθεί απολιθώματα ερπετών στο ελληνικό τμήμα της Βαλκανατολίας, εξηγεί ότι θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρχουν, αλλά δεν έχει γίνει εκτεταμένη έρευνα στις λίγες περιοχές που έχουν απολιθωματοφόρες θέσεις τέτοιας ηλικίας, όπως στον Εβρο.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με επικεφαλής τον Δρ. Γεώργιο Γεωργαλή, σε συνεργασία με παλαιοντολόγους από το Πανεπιστήμιο του Κάνσας, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Παρισίου, το Πανεπιστήμιο του Εσκί Σεχίρ, το Πανεπιστήμιο της Μασσαλίας, και το Ινστιτούτο Σένκενμπεργ στη Φρανκφούρτη.
Η ανακάλυψη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Scientific Reports και είναι ελεύθερα διαθέσιμη στον σύνδεσμο:
https://www.nature.com/articles/s41598-026-59284-2
ΑΠΕ-ΜΠΕ
