Tης Αναστασίας Πέτρου
Αυτοί που προσκυνούν σώβρακα και φανέλες
Η φωτό είναι προϊόν ΑΙ
Από τον Κασιδιάρη και τον Μιχαλολιάκο μέχρι τα μαύρα μπλουζάκια του ΕΛΑΜ, το ποδόσφαιρο απέκτησε καινούργιους προπονητές της εθνικής μας συνείδησης
Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία συμπατριωτών μας, που πηγαίνει στο γήπεδο για να υπερασπιστεί την πατρίδα. Όχι από κάποια ξένη εισβολή, αλλά από τον αντίπαλο σέντερ φορ. Για τους ανθρώπους αυτούς, το ποδόσφαιρο δεν είναι παιχνίδι, η φανέλα δεν είναι φανέλα και το σώβρακο του ποδοσφαιριστή αποτελεί περίπου εθνικό κειμήλιο. Αν μάλιστα το φορούσε κάποιος επιθετικός που έβαλε γκολ στην Ομόνοια ή στον ΑΠΟΕΛ, αναλόγως στρατοπέδου, μπορεί να τοποθετηθεί δίπλα στα λάβαρα του 1821 και του Αγώνα του 1955.
Αυτή η παράξενη θρησκεία του αθλητικού εσωρούχου (όχι δεν μιλάμε για το στριγκάκι του δικηγόρου από την Πάφο) φαίνεται να αποκτά ολοένα και περισσότερους πιστούς. Στον ΑΠΟΕΛ, στην Ανόρθωση, στον Απόλλωνα και αλλού, υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι η κερκίδα είναι το καταλληλότερο μέρος για να λυθούν όλα τα εθνικά μας ζητήματα. Το Κυπριακό, το Μακεδονικό, η Άλωση της Πόλης και ενδεχομένως η Μικρασιατική Καταστροφή.
Ο Κασιδιάρης
Το τελευταίο κατόρθωμα αυτής της σχολής σκέψης ήταν το δώρο μιας επετειακής φανέλας του ΑΠΟΕΛ στον Ηλία Κασιδιάρη. Εκατό χρόνια ιστορίας γιόρτασε το σωματείο και κάποιοι αποφάσισαν ότι ο καταδικασμένος, ο έγκλειστος των φυλακών και πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής ήταν ο καταλληλότερος άνθρωπος για να τιμήσει την επέτειο.
Ο Κασιδιάρης φόρεσε τη φανέλα, φωτογραφήθηκε και ευχαρίστησε τους εθνικιστές φιλάθλους. Ευτυχώς δεν ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει και την τεχνική ηγεσία. Αν και με την εμπειρία του στις παρατάξεις, στις φρουρές και στα παραγγέλματα, θα μπορούσε να οργανώσει μια αρκετά πειθαρχημένη αμυντική γραμμή.
Βεβαίως, θα προέκυπτε πρόβλημα με τις κόκκινες κάρτες. Στο ποδόσφαιρο τις βγάζει ο διαιτητής, όχι ο πολιτικός αντίπαλος.
Το ΕΛΑΜ
Και κάπου εδώ εμφανίζεται το ΕΛΑΜ. Το κόμμα που ξεκίνησε με μαύρα μπλουζάκια, στρατιωτικό ύφος και ιδιαίτερη αδυναμία στις παρελάσεις, ενώ σήμερα επιχειρεί να εμφανίζεται με πιο κοινοβουλευτικό ντύσιμο. Η γραβάτα αντικατέστησε σε αρκετές περιπτώσεις το μαύρο μπλουζάκι, αλλά η Ιστορία δεν αλλάζει τόσο εύκολα όσο η γκαρνταρόμπα.
Άλλωστε, ο ίδιος ο Χρίστος Χρίστου είχε δηλώσει κάποτε ότι το ΕΛΑΜ ήταν η Χρυσή Αυγή της Κύπρου. Και οι σχέσεις του με τον Νίκο Μιχαλολιάκο αποτελούν καταγεγραμμένο κομμάτι της πολιτικής του διαδρομής.
Ο Μιχαλολιάκος, πάλι, είχε τη δική του αντίληψη για την οργάνωση, την πειθαρχία και την εθνική υπερηφάνεια. Αν αναλάμβανε ποδοσφαιρική ομάδα, πιθανότατα θα απαιτούσε από τους ποδοσφαιριστές να μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο με βηματισμό παρέλασης. Και από τον τερματοφύλακα να στέκεται προσοχή κατά την εκτέλεση του πέναλτι.
Το αστείο είναι ότι στην εποχή μας ορισμένοι έχουν καταφέρει να συνδυάσουν δύο φαινομενικά ασύμβατες ιδιότητες. Να είναι ταυτόχρονα φανατικοί οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας και αυτόκλητοι θεματοφύλακες της εθνικής καθαρότητας. Με άλλα λόγια, να βλέπουν τον κόσμο μέσα από δύο υφάσματα. Το μαύρο μπλουζάκι της πολιτικής τους ταυτότητας και το πολύχρωμο σώβρακο του αγαπημένου τους ποδοσφαιριστή.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν τα δύο υφάσματα μπαίνουν στο ίδιο πλυντήριο κατά το άσμα, οπότε, «ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ».
Από το ξέπλυμα αυτό βγαίνουν κάτι περίεργες ιδεολογικές αποχρώσεις. Ο γαλαζοκίτρινος γίνεται εθνικός αγωνιστής, ο κυανόλευκος υπερασπιστής της Ιστορίας και ο οποιοσδήποτε αντίπαλος μετατρέπεται σε εχθρό του έθνους. Ένα οφσάιντ μπορεί να θεωρηθεί εθνική προδοσία και ένα πέναλτι εναντίον της ομάδας να προκαλέσει μεγαλύτερη αγανάκτηση από μια πραγματική πολιτική κρίση.
This is Sparta
Στις εξέδρες εμφανίζονται οι γνωστές φιγούρες. Μαύρα ρούχα, κουκούλες, πολεμικά συνθήματα του τύπου «This is Sparta» και, σε ορισμένες περιπτώσεις, παλούκια. Η Σπάρτη ήταν το σύμβολο της πειθαρχούμενης κοινωνίας του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, το παλούκι αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αθλητικό εξάρτημα το οποίο χρησιμοποιούσαν οι ιερολοχίτες της Θήβας επί Επαμεινώνδα. Το παλούκι δεν προβλέπεται από τους κανονισμούς της FIFA, αλλά φαίνεται ότι κάποιοι το θεωρούν αναπόσπαστο μέρος της ποδοσφαιρικής τους παιδείας.
Οι φυσιολογικοί φίλαθλοι πηγαίνουν στο γήπεδο με τα παιδιά τους, αγοράζουν μια τυρόπιτα, διαμαρτύρονται για τον διαιτητή και επιστρέφουν στο σπίτι. Οι άλλοι αναχωρούν σαν να πρόκειται να απελευθερώσουν σκλαβωμένα εδάφη. Με λάβαρα, συνθήματα και την πεποίθηση ότι η Ιστορία του ελληνισμού εξαρτάται από το αποτέλεσμα της Κυριακής.
Δεν λείπει ο εθνικός ύμνος
Ο Διονύσιος Σολωμός, όταν έγραφε τον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν», δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί ότι δύο αιώνες αργότερα οι στίχοι του θα χρησιμοποιούνταν για να προετοιμάσουν ψυχολογικά μια κερκίδα ενόψει ενός ντέρμπι. Ούτε ότι η εθνική ανάταση θα μπορούσε να διακοπεί από μια ανακοίνωση του σταδίου που θα καλούσε τον ιδιοκτήτη ενός αυτοκινήτου να το μετακινήσει επειδή εμποδίζει την έξοδο.
Το παράδοξο είναι πως αρκετοί από αυτούς που φωνάζουν για την πατρίδα δεν έχουν την ίδια ζέση όταν πρόκειται να ασχοληθούν με τα πραγματικά της προβλήματα. Μπορεί να αγνοούν τι συμβαίνει στην παιδεία, στην υγεία ή στην οικονομία. Γνωρίζουν όμως με ακρίβεια ποια ομάδα εκπροσωπεί τους γνήσιους Έλληνες και ποια πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απειλή για το έθνος.
Το ακόμη πιο κωμικό είναι η προσωπολατρία της φανέλας. Τη φιλούν, την προσκυνούν, την υψώνουν σαν λάβαρο και είναι έτοιμοι να συγκρουστούν για την τιμή της. Μέχρι που ο ποδοσφαιριστής αποφασίζει να μεταγραφεί στον αιώνιο αντίπαλο επειδή εκεί του προσφέρουν καλύτερο συμβόλαιο.
Τότε το εθνικό σύμβολο μετατρέπεται μέσα σε ένα απόγευμα σε πανί προδοσίας. Τότε ακούει και η ράτσα, η γενιά και εν γένει ο συξυλοκαπηλές του. Τόσο κρατά η εθνική ιδεολογία του σώβρακου. Όσο και το συμβόλαιο του ποδοσφαιριστή.
Έχουν ιστορία
Ασφαλώς, δεν είναι όλοι οι οπαδοί έτσι. Η συντριπτική πλειονότητα αγαπά την ομάδα της χωρίς να χρειάζεται πολιτικό καθοδηγητή, μαύρη στολή ή παλούκι. Ο ΑΠΟΕΛ, η Ανόρθωση και ο Απόλλωνας έχουν ιστορία που δεν μπορεί να χωρέσει στα συνθήματα μιας ακραίας μειοψηφίας.
Ισως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να εξηγήσει κάποιος στους επαγγελματίες υπερασπιστές της εθνικής μας συνείδησης ότι η πατρίδα δεν κινδυνεύει όταν η ομάδα τους χάνει με τρία μηδέν. Ούτε σώζεται όταν κερδίζει με πέναλτι στις καθυστερήσεις.
Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι. Είναι χαρά, διασκέδαση, παρέα, πείραγμα και κάποιες φορές απογοήτευση. Δεν χρειάζεται Μιχαλολιάκους, Κασιδιάρηδες, πολιτικούς επιτρόπους ή διμοιρίες με παλούκια.
Εθνοσωτήρες
Όσοι εξακολουθούν να μπερδεύουν την πολιτική με τον αθλητισμό, ας κάνουν τουλάχιστον μια στοιχειώδη προσπάθεια να ξεχωρίσουν τα ρούχα τους.
Η γραβάτα φοριέται στον λαιμό. Η φανέλα στο σώμα. Και το σώβρακο εκεί που ξέρουμε όλοι.
Γιατί, όσο και αν το υψώσεις, όσο και αν το προσκυνήσεις, όσο και αν του ψάλλεις τον εθνικό ύμνο, το σώβρακο παραμένει σώβρακο. Μπρος κίτρινο και πίσω με αποχρώσεις σκατί.
Ακόμη κι αν είναι μαύρο.
Ακόμη κι αν γράφει ΕΛΑΜ.
Και ακόμη κι αν το φορέσεις στο κεφάλι για να μοιάζεις με εθνικό σωτήρα.
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων
Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.







