Δις δίδει όστις ταχέως δίδει

Header Image

Η Μαρία Ολγκίν είναι υπόλογη στον Γενικό Γραμματέα και όχι σε ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ. Αν πιστεύουμε ότι μπορούμε μόνοι μας να λύσουμε το πρόβλημα, ας πιάσουμε το μυστρί

Του Ανδρέα Παπαχαραλάμπους

 

Σχεδόν ολοκληρώνεται και ο μήνας Νοέμβρης 2026 και σε λιγότερο από δύο μήνες πάει ο παλιός ο χρόνος. Το θείο βρέφος ανέλαβε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας πριν δεκαπέντε μήνες με τον γνωστό αχαρακτήριστο τρόπο. Μέχρι σήμερα ο άνθρωπος διατυμπανίζει ότι είναι συναγερμικός και τι συναγερμικός, από τα γεννοφάσκια του! Όμως, μόλις του δοθεί η παραμικρή ευκαιρία, στρέφεται εναντίον της παράταξης σαν ξένος προς ξένους.

Ανέλαβε αυτό το φτωχό κράτος με τους επί τω καλώ αγαθούς ανθρώπους, υποσχόμενος τα πάντα. Από τη βιασύνη του, άρχισε την προεκλογική εκστρατεία με την ομιλία του Γιαννάκη Κασουλίδη, ο οποίος ήταν υποψήφιος για Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας πέντε χρόνια νωρίτερα από τον ίδιο. 

Προεκλογικά ο «Μικρός» μας φλόμωσε για το ενδιαφέρον του για το εθνικό πρόβλημα. Μας είπε και μας ξαναείπε ότι θα συνεχίσει απ’ εκεί που έμεινε το πρόβλημα στο Κραν Μοντανά. Δεν είπε όμως ποτέ ότι εγκατέλειψε το Κραν Μοντανά μαζί με τον «Μεγάλο», αφήνοντας άφωνο όλο τον κυπριακό λαό. Εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια, μας δουλεύει για επικείμενη λύση. Το καλοκαίρι χαριεντίζετο ότι ενδέχεται μέχρι το τέλος του χρόνου (2026) να έχουμε σχέδιο λύσης από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ. Μας έχει κάτω από το βάρος συνεχόμενης πολιτικής αγρυπνίας, για τη σύσταση τριμελούς και πενταμελούς επιτροπής και επανέναρξη των συνομιλιών και μας διαβεβαίωνε για ουσιαστικές συνομιλίες.

Όταν το ένα πολιτικό ψέμα διαδεχόταν το άλλο, ήξερε σε ποιον και με τι τρόπο θα έριχνε τις ευθύνες. Το ανεπανάληπτο «η αδιαλλαξία» της Τουρκίας, «το κλειδί είναι η Τουρκία» μάς δημιούργησε πολιτική κώφωση. Χωρίς ντροπή επιρρίπτουμε ευθύνες στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και στη Μαρία Ολγκίν. Αυτοί οι άνθρωποι πασκίζουν να μας βοηθήσουν, αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι δικό τους πρόβλημα αλλά δικό μας.

Χωρίς ντροπή, όλη η πολιτική μας ηγεσία και τι δεν είπε για τη Μαρία Ολγκίν, μόνο και μόνο γιατί είχε συνάντηση με τον «πρέσβη» της Τουρκίας στα κατεχόμενα. Πραγματικά διερωτώμαι, γιατί μια αντιπρόσωπος του ΟΗΕ να απαγορεύεται να δει κάποιον, αν κατά την άποψή της πιστεύει ότι θα βοηθήσει ή είναι χρήσιμος. Η Μαρία Ολγκίν είναι υπόλογη στον Γενικό Γραμματέα και όχι σε ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ. Αν πιστεύουμε ότι μπορούμε μόνοι μας να λύσουμε το πρόβλημα, ας πιάσουμε το μυστρί. Εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια, ο «Μικρός» δήθεν προσπαθεί, και άλλα τόσα με τον «Μεγάλο» και καταλήξαμε στη διάνοιξη δύο διόδων. 

Φίλοι αναγνώστες, δεν είναι δύο δίοδοι που ανοίχθηκαν αλλά ένα τρίτο διόδου στον Κάμπο και ένα δεύτερο διόδου στη Λουρουτζίνα-Λύμπια. Διερωτώμαι πραγματικά τι δεν καταλαβαίνουν οι πολιτικοί μας! Να μας εμπαίζει η κυβέρνηση μπορεί να το καταλάβω. Εξάλλου μια ζωή μας κοροϊδεύει, αλλά τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα διερωτώμαι πού είδαν έστω και την ελάχιστη πρόοδο! 

Αν κοιτάξουμε λίγο πίσω, φυσικά ποτέ δεν βλέπουμε μπροστά μας, τα πρώτα χρόνια και μάλιστα μέχρι το 1983 η διεθνοποίηση του Kυπριακού είχε πιο ζωντανό και πιο έντονο ενδιαφέρον διεθνώς. Η Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών ανέπτυξε τις περισσότερες πρωτοβουλίες και προώθησε τα περισσότερα σχέδια για λύση του προβλήματος. 

Μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία για λύση του Kυπριακού ήταν το αγγλοαμερικανοκαναδικό σχέδιο. Το σχέδιο, φίλοι μου, προέβλεπε τη δημιουργία ενός Ομόσπονδου Δικοινοτικού Κράτους. Κατοχύρωνε τα ατομικά δικαιώματα, προέβλεπε την απόσυρση των ξένων στρατευμάτων, εκτός εκείνων που θα παρέμεναν κατόπιν συμφωνίας, καθόριζε κριτήρια για το εδαφικό. Προνοούσε την επιστροφή των μονίμων κατοίκων των Βαρωσίων με την έναρξη των συνομιλιών. Οι κάτοικοι αυτοί θα παρέμεναν στα σπίτια τους, ανεξάρτητα από την έκβαση των συνομιλιών. 

Η περιοχή των Βαρωσίων είχε εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους της τέσσερα χρόνια πριν. Οι εγκαταστάσεις και οι υπηρεσίες θα ήταν σε λειτουργήσιμη κατάσταση, όπως και τα σπίτια. Για το σχέδιο αυτό ενημερώθηκε η Αθήνα και η Άγκυρα, η δε Άγκυρα δεν ήταν αρνητική. Ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ ήταν από την αρχή αρνητικός, χωρίς να αναλογιστεί ότι μια τέτοια απόφαση θα ήταν καταστροφική. Εζεκίας Παπαϊωάννου και Σπύρος Κυπριακού κατά συνωμοτικό τρόπο απέρριψαν το σχέδιο, ο μεν πρώτος με εισήγηση του Sergei Astavin, ο δε Κυπριανού με προτροπή του Εζεκία Παπαϊωάννου. Ο πρέσβης της Σοβιετικής Ένωσης στη Λευκωσία, Sergei Astavin, είχε καλέσει την ηγεσία του ΑΚΕΛ και τους ζήτησε ν’ απορρίψουν το σχέδιο γιατί είχε ιμπεριαλιστικές καταβολές, ήτοι προερχόταν από τις τρεις νατοϊκές χώρες.

Αυτά τα γράφω για να δείξω με ποια σοβαρότητα αντιμετωπίζετο ένα σχέδιο λύσης. Η αλαζονεία του Βάσου Λυσσαρίδη ήταν αρκετή για να τοποθετηθεί αρνητικά. Η καρέκλα για τον Σπύρο Κυπριανού αποτελούσε μεγαλύτερη σιγουριά παρά η λύση του προβλήματος και η υποτακτικότητα του ΑΚΕΛ στη Σοβιετική Ένωση ήταν πάνω από το συμφέρον της πατρίδας.

Μετά την απόρριψη του «καταραμένου» δυτικού σχεδίου, υπήρξε μια άλλη προσπάθεια που μπορεί να χαρακτηριστεί σοβαρή. Μιλούμε για τους Δείκτες του τότε Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Perez de Cuellar. Οι θέσεις της τότε πολιτικής ηγεσίας ήταν οι ακόλουθες: Ο Πρόεδρος Κυπριανού, το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ, η Ε.Κ. του Τάσσου Παπαδόπουλου τάχθηκαν εναντίον. Ο Συναγερμός και το ΑΚΕΛ τάχθηκαν υπέρ. Ο Νίκος Ρολάνδης διαφώνησε έντονα και υπέβαλε την παραίτησή του. Να σημειωθεί ότι, στις 15 Νοεμβρίου, ο Ντενκτάς ανακήρυξε το «ανεξάρτητο τουρκοκυπριακό κράτος».

Το 1988 εξελέγη Πρόεδρος ο Γιώργος Βασιλείου. Από τις πρώτες μέρες έδειξε ότι ήθελε λύση και συνέβαλε στο να βελτιωθεί η προβληματική εικόνα που είχε σχηματιστεί στον ΟΗΕ τα προηγούμενα χρόνια.

Αξιοσημείωτη προσπάθεια για λύση του Κυπριακού αποτέλεσε η Δέσμη Ιδεών Ghali, γνωστή ως Ιδέες Ghali, για μελέτη και λύση του Κυπριακού. Δυστυχώς βρεθήκαμε στα πρόθυρα των προεδρικών εκλογών του 1993 και θυσιάστηκε ακόμη μια φορά η Κύπρος, στον βωμό του κομματικού συμφέροντος.

Στις 11 Νοεμβρίου του 2002, ο De Soto παρέδωσε εκ μέρους του Γ.Γ. στον Πρόεδρο Κληρίδη το σχέδιο Ανάν, που έφερε τον τίτλο «Βάση για συνολική διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος».

Ο ΔΗΣΥ τάχθηκε υπέρ της αποδοχής του σχεδίου. Υπέρ του Ναι τάχθηκαν και οι Ενωμένοι Δημοκράτες. Εναντίον τάχθηκαν όλοι οι υπόλοιποι, ήτοι το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ και το κλάμα του Τάσσου Παπαδόπουλου. Τελευταία ευκαιρία ήταν στις 6 Ιουλίου 2017 στο Κραν Μοντανά όπου, κατά προδοτικό τρόπο από πλευράς Αναστασιάδη και Νίκου Χριστοδουλίδη, χάθηκε και αυτή η ευκαιρία.

Νίκο Χριστοδουλίδη, δυστυχώς δεν θέλετε λύση. Όλα αυτά τα καμώματά σας τα εκμεταλλεύεται η άλλη πλευρά και θα βρεθούμε στο έλεος του Θεού. Σταματήστε να κοροϊδεύετε τον λαό. Σας υπενθυμίζω ότι από τις 15 Απριλίου 2017 μέχρι σήμερα, έγινε η διάνοιξη δύο μισοκκέρτικων διόδων οι οποίες στην ουσία είναι μία. Λυπάμαι αλλά επαναλαμβάνω τη ρήση «Δις δίδει όστις ταχέως δίδει». Εκείνος που δίνει εγκαίρως είναι σαν να δίνει δύο φορές. Η αναβολή είναι δυνατό να αποτελέσει πηγή οδυνηρών κακών και ίσως ανεπανόρθωτων. «Μην αναβάλλεις για αύριο ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα».

ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Λογότυπο Altamira

Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.