Για άλλη μια φορά στη Λεμεσό γίνεται μεγάλη συζήτηση για το μέλλον της κεντρικής εμπορικής οδού της πόλης, της Ανεξαρτησίας. Προηγήθηκαν αρκετές διαβουλεύσεις, μελέτες, συζητήσεις, ιδέες και προτάσεις… χωρίς μέχρι τώρα κάποιο τελικό αποτέλεσμα που να οδηγήσει και στα απαραίτητα έργα που θα διαμορφώσουν τελικώς το μέλλον του δρόμου. Τελευταία εξέλιξη είναι ότι, πριν από δύο περίπου μήνες, ο Δήμος Λεμεσού κατέληξε στους μελετητές του έργου μέσω μίας ανοιχτής διαδικασίας προσφορών. Οι μελετητές πλέον του έργου ξεκίνησαν μια πρωτοποριακή για τα κυπριακά δεδομένα διαδικασία δημόσιων διαβουλεύσεων και εργαστηρίων συν-σχεδιασμού και μέσα από σχεδόν ανοιχτές διαβουλεύσεις θα προκύψει η «νέα Ανεξαρτησίας».
Σήμερα η Ανεξαρτησίας είναι για τους καταστηματάρχες της ένας πολύ επιτυχημένος εμπορικά δρόμος. Αναγνωρίζουν προβλήματα αλλά θεωρούν ότι αυτή την περίοδο ο δρόμος πάει καλά, έχει πελατεία, ενώ προσελκύει και συνεχώς νέα καταστήματα, μεταξύ αυτών και σημαντικά brands από το εξωτερικό. Από την άλλη όμως, με μια βόλτα στον δρόμο μπορεί κάποιος να συναντήσει αρκετά άδεια μαγαζιά, αρκετά από τα οποία χρονίζουν, με τους ιδιοκτήτες να επιμένουν όμως ζητώντας τεράστια ενοίκια.
Το μεγάλο ερώτημα για τον εν λόγω δρόμο είναι αν θα γίνει πεζόδρομος ή μονόδρομος. Με την επιλογή του πεζόδρομου φαίνεται ότι συμφωνούν οι περισσότεροι Λεμεσιανοί (έτσι απάντησαν σε προηγούμενη διαβούλευση), ενώ οι καταστηματάρχες, αν και αρχικά δεν ήθελαν καμία αλλαγή, αντιλαμβανόμενοι το κλίμα αντιπροτείνουν μονόδρομο με πλατιά πεζοδρόμια, πράσινο και σκίαση. Από εκεί και πέρα, αρχίζουν τα προβλήματα με υποσημειώσεις για τη φορά του δρόμου και τους περιφερειακούς χώρους στάθμευσης.
Εννοείται σε αυτή τη μεγάλη συζήτηση ότι χρειάζεται και ένα ολόκληρο υποστηρικτικό δίκτυο. Ναι, να βρεθούν χώροι περιφερειακά να γίνουν χώροι στάθμευσης, περιφερειακά όμως δεν είναι τα 50 μέτρα. Αν κάπου πρέπει να επικεντρωθούν οι επηρεαζόμενοι είναι τα όποια έργα σχεδιαστούν να γίνουν οργανωμένα, σωστά και με τον λιγότερο δυνατό επηρεασμό. Δεν πάν' να φτιάξουμε και την καλύτερη Ανεξαρτησίας, αν την κλείσουμε για 2-3 χρόνια, καληνύχτα. Χρειάζεται το έργο να γίνει σε φάσεις, με διπλές βάρδιες και με τη μικρότερη δυνατή ενόχληση, ειδικά σε περιόδους υψηλής επισκεψιμότητας όπως τα Χριστούγεννα.
Η Ανεξαρτησίας σήμερα έχει πράσινο μόλις σε μερικά σημεία και να με συγχωρέσουν κάποιοι φίλοι αλλά οι γλάστρες στα πεζοδρόμια είναι ενόχληση και όχι πράσινο. Έχει στενά και κακά πεζοδρόμια, έχει κακό φωτισμό και μια μόνιμη βαβούρα και ενόχληση από αυτοκίνητα. Δεν θα τη συγκρίνω με το Mall, γιατί μια πόλη όπως η Λεμεσός μπορεί να αντέξει και τα δύο.
Για μένα το ζήτημα είναι πολύ απλό και σχετίζεται με τη φιλοσοφία που πρέπει να έχουν σήμερα οι παρεμβάσεις μέσα στην πόλη. Η Λεμεσός πάσχει σοβαρά από την έλλειψη δημόσιων χώρων και πρασίνου. Η Λεμεσός είναι μια πόλη που σήμερα υποφέρει από το κυκλοφοριακό και ακόμα ορισμένοι συνεχίζουν να συζητούν για αλλαγές με βάση το αυτοκίνητο. Θεωρούμε πάντα την πόλη μας ως «μοναδικό παράδειγμα» ή ως τη μοναδική πόλη παγκοσμίως με υψηλές θερμοκρασίες και αυτοκινούμενη νοοτροπία. Δυστυχώς με τέτοιες προσεγγίσειςδεν θα πάμε μπροστά. Η αλλαγή σίγουρα φοβίζει ορισμένους αλλά ο αναθεματισμός πρακτικών που διακρίνονται παγκόσμια είναι το λιγότερο ανοησία.
Αν κάνουμε την παραδοχή ότι το εμπόριο σήμερα έχει αλλάξει ίσως είναι μια καλή αρχή. Επίσης ελπίζω να κατανοούμε όλοι ότι δεν ψωνίζει το αυτοκίνητο. Ποιοι είναι οι πελάτες σήμερα των καταστημάτων; (όχι μόνο στην Ανεξαρτησίας). Είναι αυτοί που περπατούν, βλέπουν τις βιτρίνες, αλληλεπιδρούν, περνούν ώρα σε έναν δρόμο και τελικώς ψωνίζουν. Το βασικό ζήτημα είναι πώς φτάνουν στην Ανεξαρτησίας ή σε άλλα εμπορικά σημεία και δεν θα φτάσουν διαφορετικά όταν συνεχίζουμε να αφήνουμε τα αυτοκίνητα να προσεγγίζουν το κέντρο, μπας και καταφέρουν να βρουν μια θέση στάθμευσης.
Στη Λεμεσό, πριν φτιάξουμε την Ακτή Ολυμπίων, τον μόλο, τη μαρίνα και το παλιό λιμάνι, ο κόσμος δεν περπατούσε. Όταν φτιάξαμε υποδομές ο κόσμος τις αξιοποίησε και όλοι αγάπησαν την περιοχή αυτή ως την ομορφότερη της Κύπρου σε αστικό τοπίο. Έτσι μπορεί να γίνει και με την Ανεξαρτησίας. Όταν ο κόσμος έχει επιλογή και υποδομές, για να μπορεί να περπατήσει, θα περπατήσει, όσο οι υποδομές είναι για τα αυτοκίνητα θα συνεχίσουμε να είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι σε αυτά. Η Ανεξαρτησίας σήμερα μπορεί να ανθίσει και ο πεζόδρομος είναι ένα τολμηρό βήμα που το έχει ανάγκη η πόλη, ας καταλήξουμε εκεί, έστω και σταδιακά.
