Τις τελευταίες μέρες τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με «σοβιετικά βίντεο». Τα αποκαλώ «σοβιετικά βίντεο» διότι διηγούνται τι γινόταν κάποτε στη Σοβιετική Ένωση. Τις σκοτεινές πτυχές που είχαν μείνει κρυφές για χρόνια. Πράματα που δεν γνώριζε κανείς. Ανοίγοντας αρχεία που δεν είχαν ανοιχθεί. Ένας άριστος αναγνώστης με σταθερή και γεμάτη φωνή τα αφηγείται με μια λογοτεχνική γλώσσα σαν μυθιστόρημα. Σαστίζω ενόσω μαθαίνω από αυτά τα βίντεο τις ιδιωτικές ζωές κάποιων καλλιτεχνών και ηθοποιών που αγαπούσα πολύ και τις σκοτεινές πτυχές τους εντός του συστήματος. Για παράδειγμα, τώρα έμαθα ότι ένας θρυλικός διοικητής του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο αρχιστράτηγος του Σοβιετικού Στρατού Γιουκόφ, πέθανε από σύφιλη. Ο Γιουκόφ ήταν σαν ένας «θεός του Πολέμου». Ο ήρωας μιας νίκης όπως εκείνης του Στάλινγκραντ. Αυτός είναι ο ήρωας που έσωσε και τη Μόσχα στην οποία οι Ναζί πλησίασαν σε απόσταση 30 χιλιομέτρων. Αυτός πήρε και το Βερολίνο. Κατά τον πρώτο μεγάλο εορτασμό που έγινε στην Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα τον Μάιο του 1945 μετά από αυτές τις μεγάλες νίκες και την παράδοση της Γερμανίας, πέρασε από την πλατεία πάνω σε ένα λευκό άλογο. Είναι ο μόνος άνθρωπος τον οποίο φοβόταν ο Στάλιν. Ο Στάλιν, ο οποίος είδε πως εκείνος ήταν ο αγαπητός του λαού, είχε ανησυχήσει μήπως τον ανέτρεπε με τη στήριξη του στρατού. Για αυτό δεν έμεινε τίποτα που να μην του έκανε. Είχε κάνει έφοδο ακόμα και στο σπίτι του ισχυριζόμενος ότι κατά την επιστροφή του από τη Γερμανία έφερε μαζί του πολύτιμα κοσμήματα και αντικείμενα. Στο τέλος, έστειλε τον Γιουκόφ σε υπηρεσία σε άλλη πόλη εκτός από τη Μόσχα και απαλλάχτηκε από αυτόν. Είχε και αυτός ο ήρωάς μας ανθρώπινες αδυναμίες. Ήταν γυναικάς. Κρατήθηκε μυστικό για τριάντα χρόνια στη Σοβιετική Ένωση ότι πέθανε από σύφιλη. Οι γιατροί δεν είπαν το παραμικρό.
Ήξερα τον αρχηγό της KGB Λαβρέντι Μπεριά πιο πολύ ως κυνηγό γυναικών της περιόδου του Στάλιν. Ήταν και εκείνος Γεωργιανός όπως ο Στάλιν και ο κοντινότερος άνθρωπός του. Ήταν τόσο ανήθικος που σημάδευε τα κορίτσια τα οποία του άρεσαν στους δρόμους, στις παρελάσεις και τα μέλη της KGB που ήταν υπό τις διαταγές του τα έπαιρναν και του τα έφερναν. Πλησίαζαν ευγενικά τις γυναίκες και τους έλεγαν «ο σύντροφος Μπερία σας προσκαλεί σε γεύμα». Το να έλεγε όχι σε αυτή την πρόσκληση ένα κορίτσι σήμαινε είτε θάνατο είτε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Επιπλέον, θα εξαθλίωναν όχι μόνο το κορίτσι αλλά και ολόκληρη την οικογένειά του. Ο Μπεριά, που έριξε στο κρεβάτι του με αυτό τον τρόπο εκατοντάδες κορίτσια, πλήρωσε βαρύ τίμημα για αυτά που έκανε μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1963, δηλαδή αφού κυβέρνησε τη Σοβιετική Ένωση 29 χρόνια. Ο Μπεριά εκτελέστηκε διά τουφεκισμού.
Σε αυτά τα βίντεο υπάρχουν αφηγήσεις για πολλά πράγματα σε σχέση με την ιδιωτική ζωή του Στάλιν. Ήταν γνωστός σε όλο τον κόσμο ως «ο Πατερούλης των Λαών». Τελικά, ήταν και εκείνος πολύ γυναικάς. Σε αντίθεση από τον Μπεριά, εκείνος δεν τις διάλεγε από τον δρόμο, τις έβρισκαν κάποιοι που γνώριζαν τα γούστα του και του τις έπαιρναν. Είχε, λέει, έναν ιδιωτικό μαστροπό. Τον αποκαλούσαν «αρχιμαστροπό» της Σοβιετικής Ένωσης, λέει. Του έφεραν, λέει, μια γυναίκα παντρεμένη και μητέρα ενός παιδιού, η οποία ήταν αστέρι του κινηματογράφου και του θεάτρου. Ένα αστέρι, το οποίο παρακολουθούσε με θαυμασμό ολόκληρος ο σοβιετικός λαός και είχε μπει στην καρδιά του λαού με την ομορφιά και την ελκυστικότητά της. Όταν της είπαν «ο σύντροφος Στάλιν σάς προσκαλεί σε δείπνο», μήπως θα μπορούσε να αρνηθεί; Είχαν συμβουλέψει αυστηρά τη γυναίκα από το πρώτο βράδυ: «Δεν θα μιλήσεις, δεν θα πεις τίποτα σε κανέναν». Τι θα συνέβαινε αν μιλούσε, λέει; Θα τέλειωνε η οικογένειά της. Για είκοσι χρόνια ο Στάλιν δεν είχε αφήσει αυτή τη γυναίκα, λέει. Ενώ όλος ο σοβιετικός λαός έκλαιγε γοερά όταν πέθανε, εκείνη η γυναίκα ανάσανε για πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια, λέει.
Ιδού, αυτό σημαίνει εξουσία. Να κρατάς όμηρους τους πάντες. Να κάνεις ό,τι θέλεις. Την ώρα που ο σοβιετικός λαός προσπαθούσε ψυχή τε και σώματι να κτίσει τον σοσιαλισμό και ονειρευόταν ένα φωτεινό μέλλον, αυτά γίνονταν στα ψηλά δώματα της εξουσίας. Είχα διαβάσει σε μια ρωσική εφημερίδα στη Μόσχα με το όνομα «Άκρως Απόρρητο» αλήθειες που δεν ήταν γνωστές και σε σχέση με τον πρώτο κοσμοναύτη που πήγε στο Διάστημα, Γιούρι Γκαγκάριν. Το διάβασα πολύ αργότερα φυσικά, κατά την περίοδο της γκλάσνοστ και της περεστρόικα, που άρχισαν να βγαίνουν στη φόρα κάποια «μυστικά». Τελικά, λέει, πήδηξε με αλεξίπτωτο ο Γκαγκάριν όταν έπεσε το αεροπλάνο κατά τη διάρκεια εκείνης της δοκιμαστικής πτήσης και δεν πέθανε. Όμως, τον πήραν και τον έκλεισαν σε ψυχιατρείο. Δημιούργησαν έναν διαφορετικό άνθρωπο με ενέσεις και φάρμακα. Όταν αφέθηκε ελεύθερος, αφού έμεινε εκεί πολλά χρόνια, τηλεφώνησε, λέει, σε όλους τους κοσμοναύτες φίλους του και τους είπε «είμαι ο Γιούρι Γκαγκάριν». Ήξερε όλες τις πληροφορίες για το Διάστημα, λέει. Όμως, κανένας δεν τον πίστεψε. Και έτσι πέθανε. Γιατί τον έκλεισαν σε ψυχιατρείο. Διότι σε μια δεξίωση έριξε σαμπάνια στο πρόσωπο του ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Μπρέζνιεφ.
Όταν τα έμαθα αυτά, δεν τα πίστεψα. Μπορεί και εσείς να μην τα πιστέψετε. Μάλιστα, μπορείτε να πείτε πως είναι ιμπεριαλιστικά κατασκευάσματα. Έχετε δίκαιο. Δεν γίνονται πιστευτές οι αλήθειες!
