Ο φίλος μου που ξεκίνησε από τη Λεύκα πήρε στο αυτοκίνητό του δυο άτομα που έκαναν οτοστόπ στον δρόμο. Άρχισαν την κουβέντα καθώς πήγαιναν. Ένας από τους άνδρες ρώτησε: «Τι επαγγέλλεσαι;» «Αγρότης», είπε ο δικός μας. Δεν τον πίστεψε. «Δεν μοιάζεις καθόλου με αγρότη». Γέλασε. Ξαφνικά ήρθε και δεύτερη ερώτηση από τον άνδρα. «Είσαι Τούρκος;» «Όχι», του είπε, «είμαι Κύπριος». «Δηλαδή Τούρκος της Κύπρου;» «Όχι, είμαι Κύπριος»! Ακριβώς σε αυτό το σημείο έγινε ό,τι έγινε. Μόλις ο άνδρας είπε «μήπως υπάρχει φυλή που ονομάζεται Κύπριοι», ο φίλος μου στάθμευσε σε μια άκρη το αυτοκίνητο και τους είπε: «Κατεβείτε από το αυτοκίνητο»! Κατέβηκαν από το αυτοκίνητο με βλέμμα γεμάτο έκπληξη. Δεν είπαν ούτε κουβέντα. Ο αγαπητός μου φίλος Ερόλ αναστέναξε λέγοντας «συγνώμη μα το Θεό πρωί πρωί».
Ένα τέτοιο μέρος είναι τούτο εδώ. Πλέον δεν είναι δυνατόν ακόμα και να κουβεντιάσεις σε ένα ταξίδι με κάποιους που δεν μας μοιάζουν, δεν είναι από εμάς και μας κοιτάνε ως «σωσμένους». Ενοχλούνται με τη λέξη Κύπριος. Δεν αγαπούν όσους λένε μόνο «είμαι Κύπριος» και δεν λένε «είμαι Τούρκος». Ως γνωστόν, άλλαξαν τα ονόματα των κωμοπόλεων και των χωριών και αν ήταν στο χέρι τους, θα άλλαζαν και το όνομα της Κύπρου. Άλλωστε έγινε μόδα τώρα. Ο Τραμπ μετέτρεψε τα Στενά του Ορμούζ σε Στενά του Τραμπ. Τον Κόλπο του Μεξικού σε Αμερικανικό Κόλπο. Και η Τουρκία θεωρείται ειδική πάνω σε αυτό το θέμα. Το Ντέρσιμ έγινε Τούντζελι! Ξέρουμε το Ντέρσιμ για την κουρδική γενοκτονία. Ακόμα το λένε Ντέρσιν, όχι Τούντζελι.
Νομίζω πως όλοι οι Τουρκοκύπριοι είναι σε σημείο να εκραγούν πλέον. Ο αγαπητός μου φίλος σταμάτησε το αυτοκίνητο. Άνοιξε την πόρτα. Και τους είπε «βγείτε έξω». Όμως, δεν είναι τέτοιος αγροίκος. Δεν προσβάλλει κάποιον έτσι στα καλά καθούμενα. Όμως, ήρθαμε σε μια τέτοια κατάσταση, που μας σπάει τα νεύρα ό,τι αγγίζει την αξιοπρέπειά μας. Γιατί δεν υπάρχει φυλή που ονομάζεται Κύπριοι, λέει; Εδώ και αιώνες σμίξαμε με όσους ήρθαν και παρήλθαν. Ψάξε να βρεις μια καθαρή φυλή. Ποιος είμαι εγώ; Ο γιος πατέρα και μητέρας από την Τέρρα; Πήγαν στα χωριά της Πάφου οι Οθωμανοί το 1571; Δεν πήγαν. Ούτε στην Πάφο. Ούτε στην Τηλλυρία. Γιατί η μητέρα μου και ο πατέρας μου όλο ελληνικά μιλούσαν; Γιατί δεν ήξεραν τούρκικα τόσο καλά όσο ήξεραν ελληνικά; Δεν πήγαν στις απομακρυσμένες γωνιές του νησιού οι Οθωμανοί. Εγκαταστάθηκαν πιο πολύ σε κεντρικές περιοχές. Πέθανε ο Χριστάκης Μανσούρας. Ο αδελφοποιτός του Δάσκαλου Αρίφ. Πέθανε και ο Δάσκαλος Αρίφ. Και οι δύο ήταν από την Τηλλυρία. Αν ζούσαν, θα σας διηγούνταν την ιστορία. Η Τηλλυρία ήταν απομονωμένη περιοχή του νησιού. Ο Δάσκαλος Αρίφ έμαθε το βούτυρο, λέει, όταν ήρθε στη Λευκωσία για να πάει σχολείο.
Δεν με ενδιαφέρουν τόσο τα ζητήματα φυλής. Γι’ αυτό δεν πήγα να ερευνήσω την καταγωγή μου, όπως μερικοί. Ήρθαμε από την Ανατολία; Ή μήπως ήμασταν συνεχώς εδώ; Ήμασταν συνεχώς Τουρκοκύπριοι ή μήπως ήμασταν Ελληνοκύπριοι και ύστερα γίναμε Τούρκοι; Δεν με νοιάζει. Δεν το ερεύνησα καθόλου. Δεν αποδίδω αξία στον άνθρωπο σύμφωνα με τη φυλή και τη θρησκεία του, κοιτάζω τη συνείδησή του. Δεν βγάζω τον λογαριασμό σε ολόκληρο το έθνος για κάτι που κάνει κάποιος, από οποιανδήποτε φυλή και θρησκεία και αν προέρχεται. Δεν θεωρώ υπεύθυνους τους υπόλοιπους για τις πράξεις του. Δεν έχω προκαταλήψεις όπως «όλοι οι Τούρκοι είναι έτσι» ή «όλοι οι Έλληνες είναι έτσι». Αν ένας Γερμανός είναι καλός, δεν είναι όλοι οι Γερμανοί καλοί. Αν ένας Άραβας είναι κακός, δεν μπορεί να είναι όλοι οι Άραβες κακοί. Για εμένα υπάρχουν μόνο καλοί και κακοί. Και νηστικοί και πεινασμένοι.
Ναι, είμαι Κύπριος. Ο Θεός μου είναι η συνείδησή μου. Η δε κατεύθυνση μου είναι η αγάπη μου. Έχεις τίποτα άλλο να πεις, ανόητε;
