Προβληματίστηκα πολύ αν πρέπει να γραφτούν αυτές οι γραμμές και αν χρειάζεται τελικά τόσες πολλές φορές να λέμε πράγματα αυτονόητα. Η υπόθεση της Τρόζενας βρίσκεται από την προηγούμενη εβδομάδα στο επίκεντρο και τελικά επιβεβαιώθηκε αυτό που συμβαίνει σχεδόν με κάθε μεγάλο έργο στην Κύπρο. Αφήνοντας για λίγο στην άκρη τα ζητήματα με την πώληση γης σε υπηκόους τρίτων χωρών, για άλλη μια «επένδυση» στην Κύπρο βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμα μεγάλο περιβαλλοντικό έγκλημα, επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά τον κανόνα που λέει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μεγάλη ανάπτυξη και να «φτιάξουμε» κάτι χωρίς να βάλουμε «χέρι» στο περιβάλλον. Κατά τα άλλα, θαυμάζουμε την απαράμιλλη ομορφιά της χώρας μας, την οποία ούτε σεβόμαστε, ούτε μας ενδιαφέρει να τη σέβονται οι άλλοι, ειδικά αν έχουν χρήματα.
Το χειρότερο απ’ όλα, είναι ότι στη θέα των χρημάτων και των αναπτύξεων, μείναμε οι ίδιοι λίγοι να φωνάζουμε για το περιβάλλον… που κινδυνεύουμε πάντα να χαρακτηριστούμε γραφικοί και προβληματικοί, οι περίεργοι και οι περιθωριακοί. Γιατί απλά μας ενδιαφέρουν τα σπάνια κυπριακά χέλια και οι σπιζαετοί με τα διπλογέρακα, περισσότερο από το σπα και το glamping του κάθε πολυεκατομμυριούχου. Είναι δυνατόν να θεωρούμε πιο σημαντικό τον σπιζαετό από τη γκλαμουράτη σκηνή του glamping που θα φυτρώσει στα ερείπια της Τρόζενας σε προστατευόμενη περιοχή; Είναι δυνατόν να μην κατανοούμε τις «ευεργετικές» ικανότητες του σπα και του γυμναστηρίου για την ορεινή Λεμεσό και να επιμένουμε να θέλουμε να προστατέψουμε τα χέλια και τα διπλογέρακα; Είναι δυνατόν να αντιδρούμε μπροστά στα εκατομμύρια του επενδυτή που «ερωτεύτηκε» ένα εγκαταλελειμμένο χωριό της ορεινής Λεμεσού και μέσα σε 2 χρόνια αγόρασε το 70% με μόλις 3 εκατομμύρια; Μα πώς γίνεται να θέλουμε να πάρει κάποιος πρώτα άδεια και μετά να αναστυλώσει ένα διατηρητέο σπίτι, τι είναι η πολιτιστική κληρονομιά για να μας ενδιαφέρει;
Όχι. Να σιωπήσουμε όλοι. Αν έκανε και λίγες εργασίες χωρίς άδεια, ποιος νοιάζεται; Έτσι γίνεται σε όλη τη Κύπρο, αφού αργούν οι άδειες… όλοι ξεκινούν από μόνοι τους. Σιγά το πράμα αν εχάθηκε κανένα μονοπάτι, να ξεριζώσαμε κανένα παλιοδεντρο και εξαφανίσαμε κανέναν ενοχλητικό θάμνο, σιγά το πράμα αν οι φυσικές πηγές νερού της περιοχής υποτάχτηκαν και περιορίστηκαν τα όρια ανάπτυξης για να την εξυπηρετήσουν. Αφού έχει εδώ τα «ζεστά» του εκατομμύρια να τρέξουμε αμέσως να φέρουμε όπως όπως ρεύμα και νερό και ας πεθαίνουν μετά οι γύπες στα ηλεκτροφόρα καλώδια το δικτύου. Για το νερό; Αφού έχει η Τρόζενα, ας το εξαντλήσουμε και φέρνουμε μετά και άλλο.
Αυτή είναι η τραγωδία της πατρίδας μας. Ξεπουλάμε τα πάντα, ακούμε εκατομμύρια, βλέπουμε πλούσιους και κάνουμε τεμενάδες. Κανένα ίχνος αντίδρασης, κανένα ίχνος έστω μικρής αξιοπρέπειας. Όλοι ψάχνουν να επωφεληθούν, να πουλήσουν κανένα χωραφάκι εκεί κοντά να τα οικονομήσουν.
Για την Τρόζενα ο πρώτος που έχει την ευθύνη είναι το ίδιο το κράτος. Πέντε σχεδόν δεκαετίες στην εγκατάλειψη. Ανάγκασαν τον κόσμο να ξεχάσει τις περιουσίες του και έστρωσαν άθελα το χαλί στον κάθε επιχειρηματία να κάνει ότι θέλει. Μαζί και οι τοπικές αρχές, που αντί να ήταν οι πρώτοι που να υπερασπίζονται το φυσικό περιβάλλον της περιοχής τους, είναι οι πρώτοι που πανηγυρίζουν. Τι να κάνουν όμως; Βλέπουν στον επενδυτή την ευκαιρία να γίνουν όλα όσα το κράτος «ξέχασε» να κάνει στην Τρόζενα και στην κάθε Τρόζενα. Να πάρει ρεύμα, νερό, θέσεις εργασίας, ανάπτυξη στα δίπλα χωριά και να ξαναζωντανέψει τους αμπελώνες. Πώς θα έφτιαχνε ένας ιδιώτης το σπίτι του στην Τρόζενα αν δεν τα είχε αγοράσει όλα;
Δεν είναι όμως κοινή λογική ότι όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν με όρους, σχέδιο και πρόταση και όχι στα μουλλωκτά και με έργα πριν την εξέταση των αιτήσεων; Εδώ απαντά η λογική και όχι τα εκατομμύρια.
