Τα τραγούδια του ακούγονταν χθες σε διάφορες συχνότητες. Αν δεν κάνω λάθος, περισσότερο από άλλη χρονιά. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά έτσι το ένιωσα, επέτειο του θανάτου του Μάνου Χατζιδάκι. 15 Ιουνίου 1994. Σε ηλικία 69 χρονών…
Λίγες μέρες πριν φύγει πήρε μια ομάδα φίλων του, μπήκε σε ένα εκκλησάκι, άναψε μια λαμπάδα και την περίμενε ως το πρωί να λιώσει και να σβήσει… «Πάμε να φύγουμε, τέλος, είπε» και έφυγε κατά την Αθήνα…
Εγώ προσωπικά τον ακούω σχεδόν καθημερινά μαζί με άλλους κορυφαίους Έλληνες δημιουργούς. Μην τους απαριθμήσω τώρα, γιατί αποτελούν έναν ασύλληπτο γαλαξία. Αν μπορείτε να ξεχωρίσετε τι είναι το ποιοτικό έντεχνο τραγούδι, καταλάβατε για ποιους μιλώ…
Ο Χατζιδάκις, όμως, ήταν αυτός που τόλμησε να βάλει την ποιοτική μουσική παρέα με τον ευαίσθητο στίχο. Διάφοροι πήγαν να τον μιμηθούν, κάποιοι κάτι κατάφεραν, άλλοι τα παράτησαν. Για την εποχή του τα ομολογεί ο ίδιος, σε ιδιόχειρο γραπτό του. «Από το ’75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των Ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες, πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οι οργανισμοί, σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους, κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν 'κατά κράτος'. Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.
Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:
Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.
Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.
Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.
Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ 'λαχεία στον ουρανό' και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου, μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός».
Διαβλέπετε κάποιον να μπορεί να τον πλησιάσει έστω; Για να τον ξεπεράσει η γνώμη είναι κάθετη. Όχι.
