Λέει το εξής μια γυναίκα σε ένα τηλεοπτικό κανάλι στο Ιράν: «Είμαι πολύ χαρούμενη ως Ιρανή κάτω από τον βομβαρδισμό των ΗΠΑ. Ο ιρανικός λαός ζει το πιο ευτυχισμένο του χρονικό διάστημα. Πόσους μπορεί να σκοτώσει αυτός ο βομβαρδισμός; Χίλιους περίπου; Όμως, αυτό το καθεστώς των μουλάδων σκότωσε πολλαπλάσιους από αυτό μέσα σε μερικούς μήνες». Τι κουβέντα και αυτή… «Είμαι πολύ χαρούμενη ως Ιρανή κάτω από τον βομβαρδισμό των ΗΠΑ». Δεν ακούσαμε κάτι τέτοιο μέχρι τώρα, έτσι δεν είναι; Μια άλλη Ιρανή, μόλις ακούει ότι σκοτώθηκε ο Χαμεϊνί, κλαίει με λυγμούς από χαρά αγκαλιάζοντας το μπουφάν του γιου της. Στις πλατείες του Λονδίνου Ιρανοί και Ισραηλινοί γιορτάζουν χορεύοντας και γλεντώντας μαζί τους πυραύλους που πέφτουν στο Ιράν. Άρα οι αμερικανικοί πύραυλοι δεν είναι τόσο πικροί όσο το καθεστώς των μουλάδων! Αυτό πρέπει να είναι που λένε όποιος πέσει στη θάλασσα πιάνεται ακόμα και από ένα φίδι! Μήπως δεν ξέρουν ότι δεν ρίχνονται για να τους σώσουν αυτοί οι ακριβοί πύραυλοι της Αμερικής; Δεν μπορεί να μην το ξέρουν. Αλλά λένε «να γκρεμιστούν οι μουλάδες και ό,τι θέλει ας γίνει». Οι μουλάδες είναι μια μηχανή θανάτου. Εκμεταλλευτές της θρησκείας με τα αραχνιασμένα μυαλά που καταπιέζουν εδώ και χρόνια τον λαό τους. Τους φαίνονται γλυκιοί ακόμα και οι ιμπεριαλιστικοί πύραυλοι που πέφτουν βροχή πάνω στο κεφάλι αυτού του καθεστώτος. Εμείς βρισκόμαστε σε δίλημμα. Να μοιραστούμε τη χαρά αυτών των ανθρώπων ή να καταραστούμε τούτους του καταραμένους τους ιμπεριαλιστές; Να χαρούμε επειδή σώζεται τώρα από τους μουλάδες ένας λαός καταπιεσμένος, που στέναζε μια ζωή κάτω από το μαστίγιό τους; Ή μήπως να επικρίνουμε έντονα αυτόν τον αυταρχισμό της ιμπεριαλιστικής Αμερικής; Να τους πούμε ότι ο σωτήρας είναι χειρότερος από τον τύραννο και δεν μπορείς να σωθείς ποτέ ξανά άμα πιαστείς στα δίχτυα του σωτήρα;
Οι δεσποτικές κυβερνήσεις που βασανίζουν τον λαό τους και καταργούν το δίκαιο και τη δημοκρατία είναι πολύ ευνοϊκοί ανθρωποφάγοι για τους λύκους που περιμένουν καραούλι. Σε τέτοιες χώρες οι λαοί πέφτουν εύκολα στα δίχτυα των λύκων αυτών. Η οργή κατά του καθεστώτος στην κοινωνία μετατρέπεται σε συμπάθεια κατά των εξωτερικών εχθρών. Ο ιρανικός λαός, που υπέμεινε σαράντα χρόνια την τυραννία του Σάχη, μήπως δεν ξέρει ότι τρεφόταν εκ μέρους της Αμερικής ο Σάχης Ριζά Πεχλεβί; Δηλαδή, μήπως δεν υπέφερε από αυτόν τον δούλο της Αμερικής όλα όσα υπέφερε; Όμως, κοιτάξτε τώρα τα καμώματα της Ιστορίας! Σήμερα έγινε σωτήρας εκείνος ο δήμιος!
Έτσι είμαστε και εμείς στην Κύπρο ουσιαστικά. Περιμένουμε βοήθεια από την Αμερική, η οποίο κατακομμάτιασε και μοίρασε την πατρίδα μας, εκτόπισε τόσους ανθρώπους μας και μας έκανε να ζήσουμε τη μεγαλύτερη τραγωδία του εικοστού αιώνα. Παρακαλούμε τον πρώην δήμιό μας για λύση και ειρήνη. Οι δύο κοινότητες στο νησί ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να γίνουν πολύ καλοί φίλοιμαζί του. Σκύβουμε μπροστά στη δύναμή του και παρηγορούμε τον εαυτό μας λέγοντας «τι μπορούμε να κάνουμε;» Και εκείνος γλεντά μαζί μας σαν ένα παιδί το οποίο θα μπορούσε να χαστουκίσει όποτε θέλει. Δεν πρέπει να επικρίνονται και πολύ οι καταπιεσμένοι Ιρανοί, οι οποίοι χαίρονται επειδή πέθανε ο Χαμεϊνί και σκοτώθηκαν με τους πυραύλους της Αμερικής και του Ισραήλ όλοι οι τύραννοι κυβερνώντες. Δεν περίμεναν σωτήρα. Αντιστάθηκαν χρόνια. Δεν δίστασαν να αγωνιστούν ξέροντας ότι στο τέλος υπάρχουν εκτελέσεις. Ξέροντας πόσο ανηλεείς είναι οι κρατούντες το καθεστώς βάδισαν κατά πάνω τους. Θυσιάστηκαν χιλιάδες. Δεν ξέχασα ποτέ έναν νέο άνδρα, ο οποίος κοίταζε χαμογελώντας το μικρό του κοριτσάκι την ώρα που τον απαγχόνιζαν στην πλατεία και προσπαθούσε να την κάνει να χαμογελάσει σαν να ήταν παιχνίδι αυτό. Ακριβώς όπως σε ταινία. Ένας άνδρας, που βρισκόταν με τον μικρό γιο του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, έλεγε στον γιο του ότι όλα αυτά ήταν ένα παιχνίδι και προσπαθούσε να τον πείσει κάνοντας αστείες κινήσεις.
Θα διαρκέσει επί μακρόν αυτός ο πόλεμος; Πόσο θα διαρκέσει; Ο Τραμπ υιοθέτησε ως στρατηγική να τους γονατίσει με τη βία και μετά να τους αναγκάσει να παραδοθούν στο τραπέζι. Όμως, το Ισραήλ θέλει περισσότερα. Όπως και αν τελειώσει αυτός ο πόλεμος θα μας επηρεάσει. Και μάλιστα πολύ. Είναι η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων αυτή. Δεν μπορεί να προσπεράσει χωρίς να παρασύρει και εμάς στη δίνη της. Εδώ είναι Μέση Ανατολή. Είμαστε εντός αυτού του κύκλου, όχι εκτός. Μήπως άδικα τώρα ρίχνονται πύραυλοί πάνω και στο δικό μας κεφάλι πλέον; Όμως, είμαστε Κύπριοι. Δεν χαλάμε εύκολα την άνεσή μας ενόσω δεν πέφτουν πάνω στο κεφάλι μας! Ανάβουν μαγκάλια στα Καλυβάκια παρακολουθώντας τους πυραύλους που συγκρούονται στον αέρα!
