Η έκρηξη ευφορίας από τον θάνατο του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ σε κυβερνήσεις και πλατφόρμες δεν ξέρω αν δείχνει το πάθος μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή απλά επιβεβαιώνει όλα αυτά που λέγονται αιώνες τώρα για τον πόλεμο, τη φρίκη, την παράνοια, αυτά που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε τέρας και του θολώνουν τη συνείδηση.
Η Παριζιάνα εκπρόσωπος δήλωσε ότι «μόνο ικανοποιημένη» μπορεί να είναι η Γαλλία, επικαλούμενη τις θηριωδίες του δικτάτορα, την καταπίεση του λαού του, την ταπείνωση των γυναικών, των νέων και των μειονοτήτων, και την ευθύνη του για χιλιάδες θανάτους στη χώρα του και την περιοχή. Όλα αυτά είναι αλήθειες που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Η οργή για έναν ηγέτη που αιματοκυλίζει ανθρώπους είναι αναμενόμενη.
Ωστόσο, η δημόσια χαιρεκακία για τον θάνατό του είναι επακόλουθο του ανανεωμένου πολεμικού κλίματος, μέσα στο οποίο αλίμονο αν δεν υπάρχουν κάποια όρια. Ξαφνικά βρεθήκαμε όλοι στο Κολοσσαίο και περιμένουμε το «θέαμα» να φάνε τους εχθρούς μας τα λιοντάρια για να διασκεδάσουμε. Δεν είμαστε πολύ μακριά από τότε που τα πλήθη στην Αμερική δολοφονούσαν Αφροαμερικανούς χωρίς δίκη.
Όμως ακόμα και οι πόλεμος έχει κανόνες. Οι Συμβάσεις της Γενεύης, το θεμέλιο του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου, υποδεικνύουν πως και οι αντίπαλοι αξίζουν προστασία. Οι κανόνες αυτοί δεν είναι φιλοσοφικά ζητήματα. Προβλέπουν απαγόρευση βασανιστηρίων και σεβασμό στους αμάχους. Η δικαιοσύνη απαιτεί δίκαιη δίκη και σεβασμό στη ζωή, όσο κι αν είναι δύσκολο να το θυμόμαστε όταν η οργή και η φρίκη του πολέμου μάς κατακλύζουν. Ακόμα και οι ναζί έπρεπε να περάσουν από δίκη. Η ικανοποίηση για τον θάνατο κάποιου δεν περιλαμβάνεται πουθενά.
Και η τρέλα του πολέμου απλώνεται παντού. Το καταλαβαίνεις όταν η ευχαρίστηση για τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ μεταδίδεται πιο έντονη από τις εκατόμβες αμάχων. Το Ιράν μετέδωσε πως επίθεση σκότωσε πάνω από 100 κορίτσια σε δημοτικό κοντά σε στρατιωτική βάση στο Ιράν. Πέρασε απαρατήρητο. Η ανισορροπία ανάμεσα στη δημόσια χαιρεκακία για έναν ηγέτη και στον αβάσταχτο πόνο των αθώων δείχνει πόσο βαθιά έχει εισχωρήσει η παράνοια του πολέμου μέσα μας.
Η δυσκολία σε όλο αυτό είναι να μείνουμε άνθρωποι. Να βλέπουμε τη βία και να στηρίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς να ταυτιζόμαστε με την ωμότητα. Η δημοκρατία και η δικαιοσύνη δεν κερδίζονται με την επιδίωξη του θανάτου ούτε με το να απολαμβάνουμε τη φρίκη που οι άνθρωποι προκαλούν σε άλλους. Η μεγαλύτερη μάχη που έχουμε να δώσουμε στη νέα κατάσταση πραγμάτων είναι να κρατήσουμε την ανθρωπιά μας ζωντανή ακόμα και όταν ο κόσμος γύρω μας έχει μετατραπεί σε κόλαση.
