Με αφορμή τη συμπλήρωση 53 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Ανδρέας Σουβαλιώτης περιγράφει τη βαθιά εσωτερική σύγκρουση που βιώνει ανάμεσα στις παιδικές αναμνήσεις από τον θείο του, Νικόλαο Ντερτιλή, και την ιστορική πραγματικότητα της δράσης του κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
«Πριν από 53 χρόνια, ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές»: Η συγκλονιστική εξομολόγηση του ανιψιού του Ντερτιλή για το Πολυτεχνείο
Με αφορμή τη συμπλήρωση 53 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Ανδρέας Σουβαλιώτης περιγράφει τη βαθιά εσωτερική σύγκρουση που βιώνει ανάμεσα στις παιδικές αναμνήσεις από τον θείο του, Νικόλαο Ντερτιλή, και την ιστορική πραγματικότητα της δράσης του κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
Μια ιδιαίτερα προσωπική και φορτισμένη συναισθηματικά ανάρτηση έκανε ο Ανδρέας Σουβαλιώτης (Andreas Souvaliotis), ανιψιός του Νικόλαου Ντερτιλή, ενός από τους αξιωματικούς της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, με αφορμή τη συμπλήρωση 53 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973.
Μέσα από την ανάρτησή του στο Facebook, ο Σουβαλιώτης επιχειρεί να περιγράψει πώς είναι να μεγαλώνει κανείς έχοντας ως αγαπημένο συγγενικό πρόσωπο έναν άνθρωπο που αργότερα συνειδητοποιεί ότι είχε διαδραματίσει ρόλο στη βίαιη καταστολή της εξέγερσης.
«Αυτή τη νύχτα, πριν από 53 χρόνια, ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές», αναφέρει στην αρχή της ανάρτησής του.
Ο ίδιος περιγράφει τον Ντερτιλή ως έναν από τους πρωταγωνιστές της δικτατορίας, αποδίδοντάς του συμμετοχή στην καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι ο θείος του ηγήθηκε στρατιωτικής δύναμης με άρματα μάχης, εισήλθε στον χώρο του Πολυτεχνείου και πυροβολούσε εναντίον διαδηλωτών.
Πρόκειται για την περιγραφή που παραθέτει ο ίδιος στην ανάρτησή του, ενώ ο Ντερτιλής είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία του 20χρονου Μιχάλη Μυρογιάννη κατά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
«Για μένα ήταν απλώς ο αγαπημένος μου θείος»
Στη συνέχεια, ο Σουβαλιώτης μεταφέρει την αφήγηση από τα γεγονότα του 1973 στις προσωπικές του αναμνήσεις.
«Αυτός ήταν ο θείος μου. Ήταν ένας σκληρός δικτάτορας και δολοφόνος. Αλλά για μένα, ως μικρό παιδί, ήταν απλώς ο αγαπημένος μου θείος», γράφει.
Όπως εξηγεί, ο Ντερτιλής τού έδειχνε πραγματική αγάπη και φροντίδα, ενώ ο ίδιος, λόγω της ηλικίας του, δεν μπορούσε να αντιληφθεί τη βαρύτητα των πράξεων για τις οποίες είχε οδηγηθεί στη φυλακή.
Ακόμη και μετά τη φυλάκισή του, συνέχισε να τον αντιμετωπίζει ως μια επιβλητική, αξιοσέβαστη και στοργική οικογενειακή φιγούρα.
Θυμάται, μάλιστα, ότι τον επισκεπτόταν στη φυλακή όποτε μπορούσε να τον συνοδεύσει η θεία του, ενώ ο Ντερτιλής εξακολουθούσε να του στέλνει επιστολές γεμάτες αγάπη, ενδιαφέρον και ενθάρρυνση.
«Δεν καταλάβαινα πραγματικά γιατί τον είχαν πάρει μακριά. Μου έλειπε», σημειώνει, περιγράφοντας την αδυναμία ενός μικρού παιδιού να συνδέσει τον άνθρωπο που γνώριζε μέσα στην οικογένεια με τις πράξεις του στον δημόσιο βίο.
Η ενηλικίωση
Μεγαλώνοντας, όπως αναφέρει, άρχισε να αντιλαμβάνεται το πραγματικό βάρος της ιστορίας του θείου του και τη συμμετοχή του στη δικτατορία.
Η συνειδητοποίηση αυτή δεν εξαφάνισε τις παιδικές αναμνήσεις ούτε την αγάπη που είχε δεχθεί από εκείνον, αλλά δημιούργησε μια βαθιά αντίφαση, την οποία εξακολουθεί να κουβαλά.
Ο Νικόλαος Ντερτιλής πέθανε στη φυλακή το 2013, έχοντας παραμείνει κρατούμενος για δεκαετίες.
Ο Σουβαλιώτης αναφέρει ότι κάθε φορά που επισκέπτεται την Αθήνα πηγαίνει στο μνημείο του Πολυτεχνείου, όπου βρίσκεται η παραμορφωμένη ιστορική πύλη του ιδρύματος.
Εκεί, αντικρίζοντας τα σκουριασμένα και στρεβλωμένα μέταλλα, προσπαθεί να συμφιλιώσει μέσα του δύο εντελώς διαφορετικές εικόνες του ίδιου ανθρώπου: εκείνη του στοργικού θείου των παιδικών του χρόνων και εκείνη του αξιωματικού που συμμετείχε στη βίαιη καταστολή της εξέγερσης.
Η ανάρτησή του ολοκληρώνεται με μια φράση που συμπυκνώνει αυτή την εσωτερική σύγκρουση:
«Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν δολοφόνος».

Ποιος ήταν ο Νικόλαος Ντερτιλής
Ο Νικόλαος Ντερτιλής (1920–2013) ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού και ένα από τα στελέχη της στρατιωτικής δικτατορίας που κυβέρνησε την Ελλάδα από το 1967 έως το 1974. Συνδέθηκε με τη βίαιη καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973, και υπήρξε ένας από τους τελευταίους φυλακισμένους πρωταγωνιστές της χούντας.
Το όνομά του ταυτίστηκε κυρίως με τη δολοφονία του 20χρονου Μιχάλη Μυρογιάννη, ο οποίος πυροβολήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1973, κατά τη διάρκεια των γεγονότων που ακολούθησαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Για τη δολοφονία του, ο Ντερτιλής καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Παρέμεινε στη φυλακή για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, αρνούμενος να υποβάλει αίτηση αποφυλάκισης ή να ζητήσει χάρη. Πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 2013, σε ηλικία 92 ετών, ενώ εξακολουθούσε να εκτίει την ποινή του.
Η ανάρτηση του Ανδρέα Σουβαλιώτη:
Αυτή τη νύχτα, πριν από 53 χρόνια, ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές.
Ήταν ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της διαβόητης χούντας στην Ελλάδα και ήταν υπεύθυνος για την καταστολή της φοιτητικής εξέγερσης στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, τον Νοέμβριο του 1973.
Ηγήθηκε μιας μονάδας αρμάτων μάχης, εισέβαλε στον χώρο του Πολυτεχνείου γκρεμίζοντας την κεντρική πύλη και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως εναντίον των φοιτητών που διαδήλωναν. Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της «μάχης», γύρισε μάλιστα προς τον οδηγό του και καυχήθηκε για την εξαιρετική του ευστοχία.
Αυτός ήταν ο θείος μου. Ήταν ένας στυγνός δικτάτορας και δολοφόνος.
Αλλά για μένα, ως μικρό παιδί, ήταν απλώς ο αγαπημένος μου θείος. Με αγαπούσε πραγματικά. Και αυτό ήταν το μόνο που γνώριζα, το μόνο που καταλάβαινα γι' αυτόν.
Όταν μπήκε στη φυλακή, ήμουν ακόμη μικρός και στα μάτια μου παρέμενε ο μεγαλόσωμος, επιβλητικός, αξιοσέβαστος, σοφός και στοργικός θείος μου. Δεν καταλάβαινα πραγματικά γιατί τον είχαν πάρει μακριά. Μου έλειπε και μου άρεσε πολύ να τον επισκέπτομαι όσο συχνά μπορούσε να με πηγαίνει η θεία μου.
Και εκείνος συνέχιζε να μου γράφει. Ατελείωτα γράμματα, γεμάτα ζεστά λόγια, φροντίδα και ενθάρρυνση.
Ύστερα μεγάλωσα και κατάλαβα πολύ περισσότερα πράγματα γι' αυτόν.
Πέθανε στη φυλακή πριν από περίπου δώδεκα χρόνια.
Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Αθήνα, εξακολουθώ να πηγαίνω να βλέπω εκείνη τη συνθλιμμένη πύλη του Πολυτεχνείου, που έχει μετατραπεί σε μνημείο προς τιμήν όλων εκείνων των φοιτητών που πέθαναν εκείνη τη νύχτα.
Κοιτάζω εκείνα τα σκουριασμένα, παραμορφωμένα σίδερα και προσπαθώ να ξεμπερδέψω την πιο παράλογη, την πιο εξωπραγματική σύγκρουση που υπάρχει μέσα στην καρδιά και στο μυαλό μου.
Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν δολοφόνος.
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων
Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.







